"Przeminą smutne dni" - Edyta Świętek

Edyta Świątek powoli awansuje na jedną z moich ukochanych autorek. Najnowsza część sequela Spacer Aleją Róż wskoczyła na tapet od razu po wypakowaniu z koperty. Nie mogłam się od niej oderwać, a jako że w torebce noszę lampeczkę do czytania, to powrót z pracy był podwójną przyjemnością. Wykręciłam się także z wyjścia na basen i wmawiałam kilku osobom, że jest za zimno na spacer. Bo chciałam czytać. Jeden dzień tak naprawdę i było po książce. Gdy połączymy te wszystkie tomy, jeszcze bardziej docenimy, że akcja stale się rozwija, nie stoi w miejscu, a autorka dalej tworzy wiarygodnych bohaterów z prawdziwymi dylematami.

"Nie pora na łzy" - Edyta Świętek

Mija już parę ładnych miesięcy od kiedy zakochałam się w nowohuckiej sadze. Miał już być koniec, transformacja ustrojowa i nowy świat, upadek kombinatu, a jednak ukazują się kolejne tomy. Nie zastanawiałam się długo, prędko sobie ten tom nabyłam i raptem kilka tygodni czekał na czytanie. Zmotywowała mnie premiera następnej części, chciałam tak wyważyć ten odstęp, żeby z jednej strony nie mieć przesytu, a z drugiej żeby pamiętać co u bohaterów, bo jednak ta ciągłość historii w tej serii jest ważna. Czytałam znowu jednym tchem i bardzo chamsko wymawiałam się od spotkań towarzyskich. Już nie mogę się doczekać tego co będzie w następnej części.

"Powiew ciepłego wiatru" - Edyta Świętek [ wiatr odnowy wiał]

Nawet najlepsze sagi dobiegają końca, chyba że jest to opera mydlana w stylu Mody na sukces, którego końca nie dożyjemy.  Niestety nasz spacer po AleiRóż w Nowej Hucie dobiega końca. Ostatni tom jest tym, w którym będzie się dużo działo. Zasadniczo ta seria obejmuje pięć dekad, pół wieku, czyli tak naprawdę na tom wypada dwie dekady, ale jest to oczywiście bardzo uproszczone, zresztą przyznam Wam, że nie zajmowałam się obliczaniem lat, bo tutaj wciąga nas akcja, a wyznacznikiem tego w jakich czasach to się aktualnie dzieje, są aktualne wydarzenia, nawet nie potrzeba informacji na początku rozdziału. Przykro mi się żegnać z tą serią, z jej bohaterami, bardzo wczułam się w ten świat.

"Szarość miejskich mgieł" - Edyta Świętek [ nadchodzi niepokój ]

Sagi rodzinne to coś co kocham. Gdy jakiś rok temu usłyszałam o Spacerze Aleją Róż wiedziałam, że to seria dla mnie. Trochę się bujałam, trochę zwlekałam, ale w końcu uległam. Oj dawkowałam sobie tę przyjemność, ale gdy tylko gruchnęła wieść o tym, że premierę będzie miał finał, nie zwlekałam z zakupem, chociaż już parę miesięcy książka leżała na szczycie wielgachnego stosu na najwyższym regale. Skoro zaś, lektura, którą wybrałam do lekarza została przeczytana wcześniej(o tym jutro), to stwierdziłam, że chorobowe pozwoli mi też poczytać coś co czeka i czeka. Zwłaszcza, że bardzo byłam ciekawa jak losy bohaterów, których polubiłam się potoczą. Przenosimy się więc do Nowej Huty, miasta które miało być sztandarem socjalizmu, miastem bez Boga, miastem homo sovieticusa a przecież tam mieszkali ludzie z wartościami rodem z sanacyjnej Polski. To w takich miastach rodził się opór, a partia, władzy raz zdobytej, bardzo nie chciała oddać.

"Drzewa szumiące nadzieją" - Edyta Świętek [ opowieść o Nowej Hucie ]

Pomimo najsolidniejszych kolejek czytelniczych, czasami chwyci mnie ochota i nie umiem zwalczyć pokusy by sięgnąć po książkę, po jakąś serię, którą chcę skończyć, albo wrócić do bohaterów, których polubiłam. Tak właśnie w niedzielę, oczy moje spoczęły na trzecim tomu Spaceru Aleją Róż, jest to doskonale przyjęta przez czytelników saga rodzinna rozgrywająca się w latach powojennych, głównie w Nowej Hucie.  Niebawem wyjdzie tom piąty, a ja chciałam sprawdzić, jak potoczyły się losy bohaterów, których polubiłam w dwóch pierwszych tomach.  To tacy współcześni wysadzeni z siodła.  Wojna zabrała im młodość, nowy rząd zabrał im ziemię i świat w którym żyli. Teraz muszą odnaleźć się w świecie Kombinatu, w prawdziwej wieży Babel.

"Łąki kwitnące purpurą" - Edyta Świętek [ nasza praca, największym bogactwem narodu ]

Gdy wychodzę z domu na dłużej, biorę książkę, gdy wiem, że może mnie bardzo wciągnąć, albo mam naprawdę dużo czekania, na wszelki słuczaj, jak to mówią na Wschodzie, biorę drugą. Tym razem to było naprawdę potrzebne, ale i krótkowzroczne, bo okazało się, że kontynuacja Cienia burzowych chmur to książka, która wciąga równie mocno i nie starczy na długo. Wieczorem było, jak to się mówi po sprawie. Cieszę się, że dałam się wciągnąć w tę sagę, bo to jest gatunek, który bardzo lubię, pomimo pewnych potknięć. Już z niecierpliwością czekam na tom trzeci i na kolejne. Obym wytrzymała. : P.

"Cień burzowych chmur" - Edyta Świętek [ Spacer Aleją Róż - tom I ]

 Kocham sagi rodzinne. Lubię niespieszne powieści w których fortuna kołem się toczy i ludzi doświadcza los. Wiadomo, że jest przekorny i gra w pokera jak śpiewa Zenon Martyniuk(yeah) i w takich sagach rodzinnych to najlepiej widać. Skuszona pozytywnymi recenzjami tej książki, jak ten tytuł mi się nie trzyma głowy to brak słów. Cień burzowych chmur, ha! Pierwszy tom serii Spacer Aleją Róż, na razie róże bohaterom sypać się nie będą ale II tom już leży przy łóżku i niebawem nadgryzę. Zapowiada się ciekawie a blogosfera oszalała, jak już popularna autorka Natalia Nowak-Lewandowska poleca, to nie może być kiepskie.