"Piotrze, mój Piotrze... Dziennik żałobny Marii Skłodowskiej-Curie" - Tomasz Pospieszny, Ewelina Wajs-Baryła

 

Na wszystko przychodzi czas. Każda książka musi mieć dobry dzień by trafić. Pamiętam, że w domu miałam biografię Marii Curie. Byłam chyba w gimnazjum, gdy czytałam ją pierwszy raz. Pamiętam jak płakałam, czytając o Marii zmagającej się ze śmiercią męża. Cóż, Ewa Curie umiała napisać wyciskacz łez. Później dowiedziałam się, że w czasopiśmie był kiedyś publikowany Dziennik, który nasza noblistka pisała, gdy jej mąż zmarł. Niestety nie mogłam się do tego dokopać. Jakiś czas temu, bardzo kameralne wydawnictwo, zaczęło wydawać książki oscylujące dookoła tematyki rodziny Skłodowskich. Został też wydany i kupiłam oczywiście Dziennik żałobny, książka długo leżała na regale, cienka i szara długo nie rzucała się w oczy. Ponieważ szukałam katharsis zdjęłam w końcu z półki.

 

"Nieskalana sławą. Życie i dzieło Marii Skłodowskiej-Curie" - Tomasz Pospieszny

„Nieskalana sławą” to historia kobiety wyprzedzającej swoją epokę o pokolenia – Marii Skłodowskiej-Curie. Kobiety wyjątkowej nawet jak na nasze współczesne standardy. Ponadprzeciętnie odważnej i upartej. Pełnej pasji. Romantyczki uwikłanej w czas przemian. Kobiety praktycznej, pracowitej i niezłomnej. Ubóstwianej i znienawidzonej, podziwianej i pogardzanej. Wiernej żony, oddanej kochanki, wymagającej, ale troskliwej matki. Kobiety kosmopolitycznej, a jednocześnie wielkiej patriotki polskiej i francuskiej. Skandalistki, „świętej”, noblistki. Odkrywczyni polonu i radu. Odważnej społeczniczki, skrytej i intrygującej samotniczki w zdominowanym przez mężczyzn świecie.

Maria Skłodowska – Curie jest moją fascynacją od ponad dekady. Jako młode dziewczę odpowiedziałam na wołanie książki z regału moich Rodziców. Maria Curie brzmiał tytuł tego tomu. Zaczęłam czytać… gdzieś w połowie Rodzice przybiegli zaniepokojeni spazmatycznym płaczem… to umarł Piotr Curie – że tak zaspojleruję, bo jak dowiaduję się każdego dnia – ludzie nie znają elementarnych faktów. Często, czasami znają, a czasami nie wiedzą kim była Ewa Braun. Książkę napisała córka uczonej – Ewa, nie chciała kalać swojego gniazda, chciała pokazać Marię jako westalkę nauki, niepokalaną i heroiczną. Aby odkryć prawdę musiałam jeszcze wiele poczytać… tak zaczęła się moja przyjaźń z Marią, wyjątkową kobietą, wzorem, gotową inspiracją. Nie wiem dlaczego kobiety gonią za wskazówkami Chodakowskiej, Cichopek i innych kobiet, które tylko wyglądają, skoro na swoim podwórku mamy zwykłą kobietę, która zmieniła świat. Fizyki i chemii, ale przetarła szlaki, niestrudzenie szła ku prawdzie.