"Rzeka przeznaczenia" - Elizabeth Hanran

Kolejna książka z bestsellerowego australijskiego cyklu znanej i lubianej autorki. Joe Callaghan, właściciel parowca pływającego po rzece Murray, wpada w poważne tarapaty finansowe. Z pomocą spieszy mu mieszkająca do tej pory w Melbourne jego piękna córka Francesca. O jej względy zabiega trzech mężczyzn; Francesca od pierwszego wejrzenia zakochuje się w przystojnym kapitanie statku, ale po to, by wydobyć ojca z kłopotów, zgadza się poślubić bogatego Silasa. Okazuje się, że ojciec skrywa przed Francescą wstrząsającą tajemnicę; świat pięknej dziewczyny przewróci się do góry nogami, a uczucia, którymi do tej pory obdarzała najbliższe osoby, będą musiały ulec przewartościowaniu.
Wciągająca akcja, namiętność i nienawiść, zdrada i lojalność.
Doskonałe połączenie romantycznej historii z powieścią przygodową.

Jestem fanką Elizabeth Haran, każda książka, która jest wydawana, trafia niejako z automatu na moją listę mustread,  nie mam jakiejś australijskiej, antypodowej obsesji, ale styl autorki po prostu mi leży, to nie tylko powieści o miłości, ale mają zwykle drugie dno, jakiejś przesłanie, dla którego z chęcią będę wciąż po nie sięgać. A ostatnio wzięło mnie na romanse… słucham smętnych piosenek, patrzę w niebo wypatrując deszczu i mam ochotę czytać o wielkich uczuciach…

"Pod płonącym niebem" - Elizabeth Haran

Kiedy Arabella Fitzherbert trafia do Marree, maleńkiej miejscowości w samym sercu australijskiego pustkowia, wdzięczność za uratowanie życia – wypadła z pociągu i gdyby nie szybka pomoc, z pewnością umarłaby na rozpalonej słońcem pustyni – szybko ustępuje miejsca zdumieniu, oburzeniu i niechęci. Czy to możliwe, żeby ludzie żyli w tak prymitywnych warunkach? Czy to możliwe, żeby zajmowali się tak przyziemnymi, nieciekawymi sprawami? Kapryśna i rozpuszczona dziewczyna musi jednak jakoś ułożyć sobie życie w tym zapomnianym przez Boga i ludzi miejscu, ponieważ nic nie wskazuje na to, żeby udało jej się szybko je opuścić. Niechętnie i opornie zaczyna zmieniać nastawienie do otaczających ją „prostaków”, oni zaś przekonują się stopniowo, że ta początkowo naburmuszona i traktująca ich „z góry” dziewczyna nie jest tak bezwartościową osobą, jak im się wydawało. Jeszcze ciekawiej zaczyna być wtedy, kiedy między Arabellą i jednym z mieszkańców miasteczka rozkwita gwałtowne, gorące uczucie…

Nie umarłam, żyję, ale taki  maraton, jaki miałam ostatnimi dniami to mało kto wytrzyma, a zanosi się na kolejny, jeszcze większy, tak… do końca października…

Na dodatek odrzuciło mnie od książek. Tzn. dalej chciałam czytać, ale nic mnie nie przekonywało,  mordowałam kilka tych książek, bo wiedziałam, że skoro mam napisać recenzję, to nie rzucę w kąt, no ale – dla Boga Panie Wołodyjowski – serca nie miałam. W końcu się wkurzyłam… po tym jak do Lublina wzięłam dwie, żadnej nie czytałam, bo nie mogłam się wciągnąć w jedną i w końcu zapatrzyłam się w krajobraz, a później miałam inne zajęcia : P.

Wczoraj w pracy już się wkurzyłam, postanowiłam zrobić przerwę z książką, która mnie jeszcze nie porwała i wzięłam się za inną. I to był strzał!! Znowu się w coś wciągnęłam. Czytałam, a nie a to malowałam paznokcie, a to oglądałam program kulinarny, czy patrzyłam w okno. Jest BUM, jest siła. Byłam wręcz zła na Przyjaciółkę, że dzwoni i dorywa mnie od lektury.

Chociaż za oknem piękna polska, złota jesień, ja przeniosłam się na spalone słońcem, pustynne obszary Australii, żeby kolejny raz dać się uwieść opowieści, którą snuje Elizabeth Haran. Tutaj znajdziecie recenzje „Szeptu wiatru”, pierwszej powieści tej autorki, z którą miałam styczność. Po lekturze tej książki, wiedziałam, że chcę jeszcze.

Kolejna powieść… jest zbliżona do poprzedniczki. Autorka stosuje pewien schemat, pewne zagrania, ale tworzy zupełnie inną historię, innych bohaterów, a i tak wszyscy wiemy, jak kończą się tego rodzaju książki. Element zaskoczenia, nie jest tak ważny.

Arabella ma dziewiętnaście lat i jest tak rozwydrzona jak przeciętna uczennica gimnazjów, o której my – stare pryki opowiadamy dowcipy. Dziewczyna jest tak antypatyczna, pozbawiona empatii z zadatkami na hipochondryczkę i po prostu wrzód na sempiternie społeczeństwa. Ponieważ męczy ją kaszel, zamożni rodzice zabierają swoją jedynaczkę do Australii, aby tamtejszy klimat uleczył jej płuca. I jadą sobie przez dzikie tereny antypodów i tak się składa, że Arabella wypada z pociągu a rodzice do rana nie odnotowują tego faktu. Podkłady kolejowe zjadły termity, łączność telegraficzna zerwana. Rodzice są zrozpaczeni, a Arabella skazana na powolną śmierć w paszczy pustyni. Tak się jednak nie dzieje, w przeciwnym wypadku, książka prędko by się skończyła. Arabella zostaje ocalona przez rdzennych mieszkańców Australii, trafia do cywilizacji… przy czym określenie cywilizacja według dziewczyny jest nieco przesadzone. Ludzie są prymitywni, warunki sanitarne strasznie, a na dodatek nikt nie chce dookoła Arabelli skakać. No skandal!! Jednak warunki zmuszają ją do pozostania w tej dziczy i z tej rozkapryszonej dziewuchy zaczyna wyłaniać się rozumny człowiek. Oczywiście nie jest bez związku fakt, że miłość krąży wokół nas.

Elizabeth Haran kolejny raz zabiera nas w ciekawą i pasjonującą podróż na antypody. Rzadko tam bywam – literacko, a lubię klimat kontynentu kangurów. Ponieważ Australia jest nieco wyalienowana, to ma jedyny w swoim rodzaju klimat, skrzyżowanie Dzikiego Zachodu, wsi, eleganckiego świata… nowinki dochodzą tu – jak do Shire – z opóźnieniem, albo wcale.

Życie nie rozpieszcza ludzi, którzy wybrali życie na antypodach, ale ni z jakichś względów upierają się by trwać na tej surowej, kapryśnej ziemi. Niektórzy kochają takie klimaty, inni przed czymś uciekają, inni liczą na ogromny zarobek. Wśród nich- Arabella – rozpieszczona pannica z wielkiego świata, która gardzi wszystkim, co nie odpowiada jej standardom.

Ta powieść jest historią dojrzewania, nauki empatii i dostrzegania drugiego człowieka. W Arabelli dokonuje się przemiana. Autorka opisuje to w interesujący sposób, chociaż nieco senny. Książka nie jest powieścią akcji, ma fragmenty, że akcja – ta która jest – zwalnia i staje w miejscu jak zatęchłe, mętne jeziorko, a nawet gdy rusza, to jest to raczej senny strumyk płynący po równinie. Tylko, że pomimo tej senności, strumyk jest wielce malowniczy, chce się usiąść nad brzegiem tego ruczaju(na pagórku niewielkim, we brzozowym gaju) i zapomnieć o otaczającym nas świecie.

Moim zdaniem nie jest to kolejne romansidło, płaska książka, ale naprawdę historia z dalszymi planami i każdy wart jest poznania.

Polecam.

Oczywiście, na kolejną książkę autorki  się czaję!!

"Szept wiatru" - Elizabeth Haran

Amelia Divine jest zamożna, kapryśna, zepsuta… i nieszczęśliwa. Niedawno w tragicznych okolicznościach straciła niemal wszystkich najbliższych. W trakcie podróży do nowej rodziny dochodzi do katastrofy: parowiec, którym płynie, idzie na dno po zderzeniu z rafą koralową. Amelia zmusza swoją przyjaciółkę Lucy, by ta oddała jej miejsce w szalupie ratunkowej. Lucy ginie, Amelia jest jedną z dwóch ocalałych osób. Druga to Sarah Jones, której sąd zamienił karę więzienia na pracę na farmie prowadzonej przez owdowiałego farmera z siedmiorgiem dzieci. W wyniku uderzenia w głowę Amelia traci pamięć. Sarah korzysta ze sposobności i podaje się za nią w nadziei, że nigdy więcej już jej nie zobaczy i że skieruje swoje życie na nowe, lepsze tory. Przeznaczenie chce jednak inaczej: losy dwóch młodych kobiet splatają się na dobre w poruszającej historii o miłości, chciwości i zdradzie.Gorące namiętności, zwykłe ludzkie słabostki, miłość, nienawiść i zazdrość – a wszystko w egzotycznych, baśniowych plenerach dalekiej Australii.

No pięknie, jak tak dalej pójdzie zniknę z życia nie-literackiego. Ostatnio mam passę książek świetnych, które sprawiają, że po prostu nie mogę się oderwać. Stos obowiązków rośnie, kupa ubrań do prasowania też, a ja prażę się w australijskim buszu i nie mam ochoty wychodzić. Nie miałam, bo niestety książka się skończyła… ehh życie. Na szczęście wczoraj była burza, więc w domu cisza, spokój. Tylko ja i książka. Wielce ciekawa, klimatem zbliżona do „Światła między oceanami”, ale chyba jednak lepsza. Zdecydowanie.

Do wybrzeży Australii zbliża się statek na którym płyną między innymi trzy kobiety: zamożna i rozkapryszona Amelia, która właśnie straciła rodzinę i płynie do przyjaciół matki, którzy mają się nią zaopiekować do chwili uzyskania pełnoletności, Sara, która płynie odbyć resztę wyroku za kradzież u farmera z gromadką dzieci, którego żona zmarła przy porodzie oraz Lucy towarzyszka Amelii, biedna sierota, którą Amelia pomiata jak chce. Wszystko zmienia sztorm, który rzuca statek na rafy koralowe, statek tonie. Amelia zmusza Lucy, aby ta ustąpiła jej miejsca w szalupie, skutkiem tego Lucy ginie, z katastrofy ocaleje tylko Amelia i Lucy. Podczas akcji ratunkowej Amelia traci pamięć, a Sara widzi w tym szansę dla siebie, postanawia powetować sobie krzywdy jakich doznała od świata i pomścić Lucy. W efekcie tego, Sara jako Amelia jedzie do bogatego domu i będzie miała wszystko a Amelia, znana teraz jako Sara musi zacząć, pierwszy raz w życiu, ciężko pracować. No, ale wiecie… to nie jest koniec historii.

Czytałam wiele pochlebnych recenzji, zwykle kończy się taki proceder wielkim rozczarowaniem, bo nastawiam się wtedy na cuda niewida i spadam z piedestałka jak Mushu.  A tutaj? Coś niesamowitego… wiedziałam, że książka jest dobra, ale spodziewając się innego rozwoju akcji, zostałam rozłożona na łopatki, zaczytałam się na amen.

Lubię powieści, których akcja rozgrywa się na Antypodach, inny klimat i to oderwanie od reszty świata, sprzyja i ekstremalnej miłości, ale i ekstremalnym przekrętom. W takich małych, oderwanych od wielkiego społeczeństwa światkach możliwe są różne przekręty, które w pobliżu kontynentu, by nie przeszły.  Ta wyspiarska atmosfera, życia w małej społeczności dodaje uroku każdej historii, a ta powieść naprawdę nie potrzebuje wielu dodatków, jest po prostu świetna.

Nie spodziewałam się, że tak rozłoży się moja sympatia do bohaterek, że tak prędko zmienię zdanie. Ciężko zachować się inaczej w obliczu tak poruszającej historii miłosnej, szczerej, motylkowej, prostej. Pozbawionej blichtru.

Ta książka jest jednak nie tylko, jedną z wielu banalnych historyjek o zakochaniu. „Szept wiatru opowiada o zmianie w obliczu traumy i jest przesycony silnymi emocjami. Momentami czyta się ją z zapartym tchem jak powieść sensacyjną, kłamstwa, oszustwa. Świetna gradacja napięcia.

Pochłonęłam ją błyskawicznie, ale chyba nie da się inaczej, gdy raz zaczniecie czytać, nie oderwiecie się – nie ma opcji.

Bardzo polecam!!

16 lipca była premiera drugiej książki Haran, na którą też zaostrzę atawistyczne kły :P