"Naznaczony" - Robert Galbraith

 

Dawno nie czytałam jakiejś książki tak długo. Tydzień. Ktoś mógłby uznać, że książka kiepska i nudna, ale po prostu nie miałam przestrzeni. A to nie siedziałam w kolejce do lekarza, a to rozłożyła mnie grypa i podsypiałam, a w tygodniu roboczym to miałam za dużo na głowie. A jednak czekałam na kolejny tom przygód Cormorana Strike`a z wypiekami na policzkach. Może będę miała teraz pretekst do tego, żeby nadrobić serial. Tym razem Rowling poszła jeszcze dalej. Książka ma ponad 900 stron i noszenie jej w torebce było wyzwaniem. Warto było czekać, chociaż po tym co się wydarzyło na końcu, no cóż czekam jeszcze bardziej.

 

"Wartka śmierć" - Robert Galbraith [ Rowling pod pseudonimem wraca do gry]

 Tym razem tylko rok czekaliśmy na kolejny, już siódmy tom powieści o Cormoranie Strike`u. Ponad dziewięćset stron zagwarantowało mi rozrywkę na tydzień. Bardzo kibicuję tej parze i od Żniw zła czekam co się stanie, bojąc się, ze Rowling popełni ten sam błąd co twórcy Bones, przeciągnie ten wątek i to straci sens, ale może w tym tomie? Motywem przewodnim będzie sekta i już powiem, że ta część jest w TOP4 części z tej serii. Jeśli mogę Wam doradzić, zostawcie tę książkę na świąteczne wolne. Najlepiej się nie odrywać.

 

 

"Serce jak smoła" - Robert Galbraith [Cormoran Strike szósty raz w akcji]

 

Miałam wielkie plany jeśli chodzi o czytanie książek na od piątku do dzisiaj. Obok łózka piętrzył się stos pokaźny i chociaż nie łudziłam się że przeczytam z kilkanaście powieści, to chociaż na kilka liczyłam. Jednak wyszedł nowy Cormoran Strike i od piątku cieszyłam się na długie chwile z książką. Serce jak smoła jest ponad tysiącstronicową cegłą o stronach cieniutkich jak w Biblii i wymaga maksymalnego skupienia. Nie czyta się szybko(inna sprawa, że też miałam pracy w domu sporo, więc nie czytałam tyle ile chciałam), ale w moim odczuciu jest jedną z lepszych części.

 

"Niespokojna krew" - Robert Galbraith [ piąty tom przygód Cormorana Strike`a]

 Już ponad połowę życia lubię i cenię Rowling w takiej odsłonie fantastycznej. Parę lat temu autorka serii o młodym czarodzieju zorganizowała spisek, mega konspirę i w Wielkiej Brytanii wydała powieść kryminalną pod pseudonimem, w Polsce już to nie przeszło, bo szybko tajemnica się wydala, do dziś chyba nie wiadomo, czy dekonspiracja była zamierzona, w każdym razie, na rynku zagościła seria o Cormoranie Strike`u. W listopadzie w księgarni na liście nowości pojawiła się piąta powieść tej serii. W księgarni Tania Książka prędko okazało się, że to bestseller a ja byłam bardzo ciekawa jak odbiorę Niespokojną krew miałam sporo dobrych oczekiwań bo okazało się, że ta seria u mnie jest jak sinusoida, tom I i III były według mnie świetne, tomy II i IV mnie zmęczyły, według tej reguły tom piąty miał być wow. Idealna powieść na wolne, dziewięćset stron, potężna akcja. 

"Zabójcza biel" - Robert Galbraith [ gorzkie słowa, w świąteczny czas]

Seria o Cormoranie Strike`u autorstwa J.K. Rowling pod pseudonimem, była jednym z moich większych odkryć, pozwoliłam sobie namówić kilka osób chociaż były sceptyczne, ale później dostało mi się, bo na czwarty tom musieliśmy czekać dwa lata. Długo nie czekałam i sobie zamówiłam jako taki prezent a to na urodziny, a to na Gwiazdkę i czytałam kilka dni. Mordowałam się okropnie…  Znowu jest tak, że zaczynam czytać coś przed świętami, cieszę się na nieprzerwaną spokojną lekturę, a tu się okazało, że będę się męczyć. Żniwa zła przykuły mnie do siebie i lektura była przednia, to jak Rowling kończyła tom trzeci… tak że naprawdę te dwa lata czekałam na kontynuację… tymczasem okazało się kiepska. Naprawdę. Jestem tak zmęczona, że nie mam siły dozować napięcia.

"Żniwa zła" - Robert Galbraith [emocjonujący kryminał, co siada na psychice!]

Mam swoje lata, jestem babą w słusznych latach, a dalej jestem głupia, głupotą wielką. Dlaczego? Ano dlatego, że robię rzeczy, których nie powinnam, czytam – chociaż powinna spać bo rano pociąg, czytam zamiast zjeść coś, bo jednak jeden posiłek na 30 godzin to słabo, później przychodzę do domu, zasłabłam, ale książkę muszę doczytać. Zwłaszcza taką jak Żniwa zła. Ostrzeżenie, nie czytajcie tej książki jeśli będziecie musieli tak jak ja wracać po zmierzchu do domu odludziami. Nie zaczynajcie jej, jeśli nie macie czasu jej czytać, a właściwie; rzućcie wszystko!! Czytajcie Żniwa zła, jak na razie… najlepsza część opowieści o Cormoranie, siedzenie na szpilkach, emocje no i zakończenie. Nie lubię nowomowy, ale tutaj pasuje mi określenie: MEGA, po prostu MEGA. Z twarzy jeszcze mi nie zeszło WOW.

"Jedwabnik" - Robert Galbraith

Pisarz Owen Quine zaginął. Jego żona zleca sprawę prywatnemu detektywowi Cormoranowi Strike’owi. Kobieta sądzi, że mąż potrzebował kilku dni dla siebie, jak to zdarzało się już wcześniej. Strike ma go odnaleźć i sprowadzić do domu. W trakcie śledztwa okazuje się, że powód zniknięcia Quine’a może być znacznie poważniejszy niż podejrzewa żona. Pisarz właśnie ukończył rękopis będący jadowitym portretem niemal wszystkich jego znajomych. Gdyby książka została opublikowana, zrujnowałaby niejedno życie, więc wielu osobom mogło zależeć na uciszeniu autora. A kiedy ten zostaje odnaleziony – brutalnie zamordowany w dziwacznych okolicznościach – rozpoczyna się wyścig z czasem, by zrozumieć motyw bezwzględnego zabójcy, zabójcy, jakiego Strike do tej pory nie spotkał…

Moi znajomi z pracy przepadają za kryminałami. Ostatnio całe przerwy w pokoju przegadujemy o książkach. Kryminały są wdzięcznym tematem, chociaż ciężko w tym całym morzu zbrodni i krwi, które zalewa nas ostatnio znajdować ciągle perełki. Pod koniec ubiegłego roku odkryłam kryminalne wcielenie J.K. Rowling, bardzo się podobało, dlatego paliłam się wręcz do przeczytania drugiego tomu przygód Cormorana Strike`a. Jednak angielski kryminał to klasa sama w sobie.

"Wołanie kukułki" - Robert Galbraith

Ciało supermodelki Luli Landry zostaje znalezione pod oknem balkonu jej londyńskiej rezydencji. Policja stwierdza samobójstwo, ale brat celebrytki w to nie wierzy, dlatego zatrudnia prywatnego detektywa, Cormorana Strike’a.
Strike jest weteranem wojennym, podczas służby w Afganistanie ucierpiał i fizycznie i psychicznie. Ma kłopoty finansowe i właśnie rozstał się z kobietą swojego życia. Sprawa Luli jest dla niego szansą na odbicie się od dna, ale im bardziej detektyw wikła się w skomplikowany świat wyższych sfer, tym większe grozi mu niebezpieczeństwo.
Wciągająca, elegancka intryga zanurzona w atmosferze Londynu - od spokojnych uliczek Mayfair, przez ciasne bary East Endu, aż po zgiełk Soho - sprawia, że "Wołanie kukułki" jest nadzwyczajną książką.
To pierwsza powieść z Cormoranem Strikem napisana przez J.K. Rowling pod pseudonimem "Robert Galbraith"

Jeszcze dziesięć lat temu, nie spodziewałabym się, że będę taką fanką kryminałów. Fanką specyficzną, ale jednak ciężko mi znaleźć miesiąc w którym nie przeczytałabym powieści z tego gatunku. Chociaż na fali są kryminały skandynawskie, to jednak uważam, że prawdziwymi mistrzami w konstruowaniu intryg są Anglicy, oczywiście ze swoją Królową Agatą na czele.  

W roku 2013 ukazała się książka, niejakiego Roberta Galbraitha, a tajemnicą poliszynela był fakt, iż jest to stara dobra Joaśka Rowling, pod pseudonimem. Otóż, literacka matka Harrego Pottera, po „Trafnym wyborze”(który to dostałam w okolicy obchodzenia ćwierćwiecza życia, a wciąż nie przeczytałam), wzięła się za poważny kryminał. Jakie byłyby recenzje Kukułki, gdyby nie świadomość, że napisała to Rowling? Możemy o tym gdybać, tak jak o losach II wojny światowej, gdyby Alianci nie wystawili nas w `39.  Stało się, jak się stało i ciężko może być czytać tę książkę, ze świadomością, że to dzieło autorki, kultowej już serii.

Może przez to, że zachwyciła mnie kolorystyka okładki(wiece już, że kocham takie kolory), może przez to, że gdyby nie to iż codziennie wyciągam miesięczny, nie wiedziałąbym sama jak się nazywam, jakoś nie skupiłam się na osobie Rowling, miałam jakieś tam oczekiwania, bo jednak wyszło to spod pióra kobiety, która stworzyła Severusa (KOCHAM) i utkała TAKĄ intrygę. Ale nie byłam zafiksowana na tym punkcie. Miałam ochotę na dobry kryminał.

Gdy ciało supermodelki Luli Landry spada z balkonu, wszystkie tropy zdają się potwierdzać wersję, że kobieta popełniła samobójstwo. Pomijając okoliczności, ewidentny brak możliwości, udziału osoby trzeciej, wersję samobójstwa potwierdza stan psychiczny Luli. Kobieta miała chorobę dwubiegunową, była adoptowanym dzieckiem białej rodziny, co w połączeniu z jej kolorem skóry, musiało przekładać się na problemy z samookreśleniem. Dodatkowo, rodzina która ją adoptowała, uczyniła to tuż po śmierci ukochanego syna, jakby Lula, miała załatać jakąś dziurę. Dodatkowo, jak wiemy, świat mody, nie jest światem, który rozpieszcza. Najprostszą opcją, jest założenie, że Lula się zabiła.

W wersję z samobójstwem nie wierzy brat Luli – John Bristow, który udaje się po pomoc do przyjaciela zmarłego brata. Detektyw – Cormoran Strike, służył w wojsku, w żandarmerii wojskowej. W Afganistanie stracił nogę i wrócił do kraju. Jak wiemy, z filmów i z literatury, żołnierz po powrocie do domu, o ile nie ma silnego charakteru i ogromnego wsparcia bliskich, zwykle się stacza. Cormoran jest o krok od upadku, zostawiła go narzeczona, stoi na skraju bankructwa, zlecenie od Bristowa spada, jak manna z nieba. Strike bierze tę sprawę, również i ze względów uczuciowych, angażuje się w nią całym sercem i prowadzi Nas do naprawdę zaskakującego zakończenia.

Kasiek uważa, może dlatego, że dla niego, wzorem kryminałów są te pióra Christie, że dobra powieść kryminalna wystarczy, że ma circa dwieście stron, z podejrzeniem w oczach przeto, patrzymy na kryminały grubsze. Wprawdzie „Wołanie kukułki”, nie oscyluje w okolicach tysiąca stron, ale i tak liczba stron, nasuwa obawę, że Autor, będzie pisał o wszystkim… i będzie chciał uśpić czytelnika.

Faktycznie sporo znajdziemy informacji o Cormoranie, na początku zastanawiałam się czy to dobrze? Bo w końcu to nie obyczajówka, a kryminał. Ja chcę morderstwa, intrygi, tajemnicy i śledztwa, a nie żołnierza, którego powrót  do życia przerósł.  Kasiek później musiał zmienić zdanie, bo polubił Cormorana Strike`a bardzo i czuje , że już tylko „Jedwabnik” dzieli Kasiuczka od zakochania się w Cormoranie. Strike jest facetem w typie Kasiuczka… widzę kłopoty.

Dziś rano dowiedziałam się od Agi-Książkowo, że są jakieś frakcje bojujące, sądzę, że jedni są obrońcami Kukułki, a drudzy oponentami, zastanawiałam się do której grupy dorzucę swój bagnet. Przezornie nie czytałam recenzji, żeby nie narzucić sobie odbioru tej książki. Ponieważ, chociaż czytało mi się ją w sumie dobrze, chociaż momentami było jak na paraboli, to nie uważam, że muszę wytaczać działa.

Książka nie jest fatalna… Czy da się przewidzieć rozwiązanie? Nie wiem, ja nie zgadłam, czy faktyczny morderca przeszedł mi przez myśl, tak przeszedł, ale później dołączyłam do grupy „nie mam pojęcia kto zabił”.

Czytałam tę książkę, dosyć długo, ale aby ostatecznie rozwiać wątpliwości co do mojej opinii na temat Rowling piszącej kryminały, jasno stwierdzę, że na pewno sięgnę po „Jedwabnika”, aby zobaczyć co tam u Cormorana słychać!