"Niech ci się spełnią marzenia" - Barbara O`Neil

Cztery blogerki kulinarne, cztery życiowe historie i międzypokoleniowa przyjaźń, a do tego mnóstwo dobrej energii w kolejnym bestsellerze Barbary O’Neal!Lavender Wills to krzepka staruszka, prowadzi farmę, na której uprawia różne odmiany lawendy i hoduje kurczaki. Ma też pasiekę, od której gospodarstwo przybrało nazwę „Miodowa Farma”… Wiedząc, że nie będzie żyć wiecznie, a jej krewni najchętniej sprzedaliby ziemię okolicznemu potentatowi, chce zabezpieczyć dzieło swojego życia i znaleźć godnego następcę. W tym celu zaprasza do siebie trzy przyjaciółki. Ginny, blogująca o ciastach mistrzyni obiektywu, nigdy nie ruszyła się z rodzinnego Kansas i utknęła w nieszczęśliwym małżeństwie. Ruby - pogodna weganka - jest w ciąży ze swoim byłym chłopakiem, który wkrótce weźmie ślub z inną kobietą. Valerie zamknęła swojego bloga o winach dwa lata wcześniej, po tym jak jej mąż i dwie córki zmarli tragicznie w wypadku. Ginny, Ruby czy Valery – która z nich zamieszka na Miodowej Farmie?

Książki Barbary O`Neal do tej pory kojarzyłam jako ciepłe opowieści, pełne pysznego jedzenia, szukania własnej tożsamości, szczęścia. Bez względu na porę roku czytało mi się je jednakowo wspaniale i zawsze odnajdywałam w nich moc dobrych uczuć. Niestety książki nie zaczęłam czytać od razu po dostaniu, bo porwała mi ją Mama. Książkę zwinęła cichcem z biurka i tyle ją widziałam, ale Mama zdawała mi regularne sprawozdania i ciągle mi mówiła jaka ta książka fajna. Gryzłam palce z niecierpliwości.

"Sposób na happy end" - Barbara O'Neal

Przepis na udany piątkowy wieczór może być bardzo prosty: jaśminowa herbata, ciepły pled i dobra, mądra książka. Taka jak ta.

Dwie siostry, dwie różne ścieżki życiowe, dwa dramaty… Po tragedii, która wstrząsnęła małą społecznością w Seattle, Elsa, która jest pastorem, przeżywa kryzys wiary. Tamsin, piękna i zamożna, pewnego dnia odkrywa, że jej mąż jest przestępcą. W ciągu jednego dnia traci wszystko. Elsa wraca do rodzinnego miasteczka, gdzie praca w kuchni dla ubogich pozwala jej odnaleźć ukojenie. Dla Tamsin deską ratunku okazuje się praca społeczna przy rewitalizacji ogrodu komunalnego w najbiedniejszej części miasta.

 Barbara O`Neal zdobyła w Polsce spore grono wielbicielek. Wśród nich jestem i ja. Uwielbiam jej książki, ciepłe i pyszne. Emanują bardzo przyjazną atmosferą i pysznym jedzeniem. Każda zapowiedź jest przeze mnie witana z radością. Te książki nadają się na każdą porę roku, „Receptę na miłość” czytałam w zimie, głównie wracając z Lublina, „Sekrety uczuć” w środku upalnego lata, teraz znowu, śnieg po kolana, mróz minus pińcet a ja mogłam się grzać w cieple przyjaźni i miłości. Mogłam kolejny raz przenieść się do lepszego świata. Co bardzo mi się przydało, gdy w środę czekałam aż nauczą się ci, którzy w pierwszym terminie się nie nauczyli. Nie mogłam dać się ponieść emocją, zresztą czytając „Sposób na happy end” nie można ulegać złu, z tej książki promieniuje dobro, na przekór wszystkiemu.

Elsa jest pastorem, kiedyś była bardzo gorliwą katoliczką, ale najpierw, jako czternastolatka, została przez księdza podle potraktowana, bo chciała być księdzem i nie rozumiała dlaczego Bóg nie chce jej służby, jej jako kobiety, później po przejściu camino mężczyzna, którego kochała i z którym planowała spędzić resztę życia oznajmił jej że zostaje księdzem.  Mimo wszystko potrzeba wiary w Elsie była bardzo silna odnalazła ją w sobie kolejny raz i została pastorem. Sprawdzała się świetnie, była skrzyżowaniem przyjaciółki, matki, ojca, opieki społecznej i psychologa, do czasu. Akt okrutnej przemocy, kolejny raz wytrącił Elsę z równowagi, dopadł ją potężny kryzys połączony z depresją. Na tyle silny, że zbór wysłał ją na przymusowy urlop.

Elsa wraca więc do swojego rodzinnego miasteczka, gdzie proboszczem jest mężczyzna, który ją porzucił, gdzie mieszka jej piękna, starsza siostra z rodziną. Rodzina jej siostry Tamsin jest z pozoru bajkowa i cudowna, ale życie pokazuje, że nie przepada za idealnymi obrazkami i na Tamsin spada cios. Elsa powoli odnajduje spokój, ale wciąż nie odnajduje wiary i sensu, los na jej drodze stawia poobijanych przez życie ludzi i daje jej szansę, żeby w pracy się zapomniała, a może przyjdzie też szansa na miłość.

Tak jak w poprzednich powieściach O`Neal mamy sympatyczne zwierzaki, pyszną kuchnię, która pozwala łamać bariery. Mamy przede wszystkim, kolejny raz poszukiwanie własnego miejsca w życiu, sposobu na siebie. Bohaterowie „Sposobu na happy end”, pomimo wieku średniego, borykają się z poważnymi kryzysami, które stawiają pod znakiem zapytania ich dotychczasowe życie.  Każdy, kto miał do czynienia z takim kryzysem, wie jak wszechogarniający on jest. Nie ma pewniejszego sposobu na depresję, załamanie się niż wydarzenie, które sprawi że poczujemy iż wszystko co robiliśmy do tej pory było farsą, kłamstwem, że było niepotrzebne. Człowiek staje wtedy, samotny na bezkresnej sawannie własnego życia a dookoła jest pustka, nad głową zaś zbierają się czarne chmury. Wyjście z takiego impasu wymaga niesamowitej siły, samozaparcia i wsparcia od bliskich. Barbara O`Neal opowiada historię takich osób, czyni to w sposób ciepły i autentyczny, chociaż ich życie nie jest wolne od dramatów, zła i przemocy. O`Neal stawia czytelnikowi pytanie o sens celibatu, o sposób na rozpoczęcie wszystkiego na nowo i o to czy jest jakiś przedział wiekowy, od którego nie powinno się zaczynać od nowa, tylko iść dalej obraną wcześniej ścieżką, chociażby była ona najbardziej jałowa i nie dawała nam satysfakcji.

Jak widzicie tematyka nie jest lekka, ale książka jest tak przyjemnie napisana, że czyta się z radością, zwłaszcza gdy sączące się z kart ciepełko ogarnie człowieka.  Chociaż zapiecze pod powiekami, to warto po nią sięgnąć. Nie widziałam zapowiedzi kolejnych powieści autorki, ale mam nadzieję, że to nie koniec jej twórczości.

Jedyne zastrzeżenia jakie mam to do tłumacza, kilka zwrotów, odnoszących się do katolicyzmu zostało dramatycznie nieprawidłowo przełożone.  Gryzło mnie w uszy strasznie. To jednak maleńki minus i dla „niewtajemniczonych” pewnie nie będzie problemu

Polecam na mroźne dni i nie tylko!

„Uświadomiła sobie, że na świecie zawsze będą zło, błędy, wątpliwości, strata i rzeczy, których nie da się wyjaśnić, ale będą też nadzieja, dobroć i miłość.”

"Sekrety uczuć" - Barbara O'Neal

Po traumatycznym wypadku Tessa Harlow powraca do rodzinnego miasteczka, Las Ladronas. Wydawać by się mogło, że wraz z wypadkiem jej życie się skończyło… Tymczasem jest na odwrót. Na drodze Tessy staje Vince. Czy to ta prawdziwa miłość, o której Tessa od dawna marzy? Żeby odpowiedzieć na to pytanie, Tessa będzie musiała zmierzyć się z przeszłością, a także z sobą samą…

„Sekrety uczuć” tytuł – z pozoru banalny, okładka… sugerująca kolejną babską powieść, zapychającą czas i jak to niektórzy znawcy twierdzą „odmóżdżającą”.  Barbarę O`Neal miałam okazję poznać kilka miesięcy temu, dzięki jej powieści „Recepta na miłość”, uwiodła mnie swoim stylem, delikatnym, subtelnym. Tworzy historię pachnące dobrym jedzeniem z których emanuje ciepło jakie znam tylko z własnej i babcinej kuchni, ciepło otulające i kojące, dające poczucie bezpieczeństwa, świadomość ze oto dotarliśmy do domu. Taka była „Recepta na miłość”, pełna najlepszych nadziei zabrałam się do lektury „Sekretów uczuć”. Okazało się, że wybrałam idealną książkę na trudne dni po wyrwaniu mojej nieszczęsnej ósemki. Jeśli coś dawało zapomnieć mi o bólu, to była to ta książka… I wiem, że czekam na kolejną powieść autorki.

Główną bohaterką jest Tessa, wagabunda pracuje w turystyce i zjeździła pół świata, nigdzie nie może zagrzać miejsca. Jest w trudnym momencie życia, przeżyła wypadek w pracy, podczas oprowadzania grupy turystów, podczas tego wypadku, przez pychę Tess zginęła jedna młoda kobieta. W chwili wypadku Tess przypomniała sobie o tragedii jaką przeżyła, będąc dzieckiem a jej młody umysł, wyparł to z pamięci. Kobieta postanawia wrócić do miejsca gdzie to się wydarzyło, wbrew prośbom ojca jedzie do Los Ladrones, gdzie oboje mieszkali pewien czas w hipisowskiej komunie. Pretekstem jest zorganizowanie dla agencji gdzie pracuje, rekonesansu i sprawdzeniu czy da się tam organizować wycieczki. Tess nie spodziewa się jak bogatą w przeżycia będzie ta podróż, jak wiele zmieni w jej życiu. Na ile spraw spojrzy inaczej, ilu rzeczy o sobie się dowie.  Tylko czy wiedza zawsze jest dobra? Czy nie lepiej, niekiedy, pozostawać w błogiej nieświadomości?

Treść książki doskonale oddaje okłada, pozornie – pogodna i lekka, gdy lepiej się wpatrzyć, nieco niepokojąca. Ukazuje kobietę wspinającą się po schodach, która zdaje się wpatrywać w coś, co wyłania się zza węgła, coś co – gdy ujrzy w pełnej krasie – ją może porazić. Opowieść o odkrywaniu siebie i pragnień które drzemią w nas, a które w swej pysze, spychamy na granice naszego jestestwa.

Tak z pozoru błaha i banalna książka dostarczy Wam wielu wzruszeń i pozytywnych przeżyć. Gdybym miała ją krótko opisać, napisałabym : ciepła i smakowita z posmakiem goryczy.

Autorka porusza wiele problemów w tej książce, ciężko coś więcej napisać, żeby nie zaspojlerować.  „Sekrety uczuć” to historia Tessy, Vince`a, jego córek, Annie, Vity i Sama, uwikłanych w przeszłość, która uniemożliwia im normalne, szczęśliwe życie. Każde z nich dźwiga na barkach jakieś brzemię przeszłości, każde w ukryciu kryje rany jakie zadał im czas, uparcie twierdząc, że w pojedynkę da sobie radę. Nie zawsze da się wszystko zrobić samemu, czasami potrzebne jest otwarcie się na pomoc i wsparcie drugiego człowieka.

„Sekrety uczuć” to książka podobna i jednocześnie różna od „Recepty na miłość”, jest tak samo ciepła i smakowita. Tak samo kusi smakiem przygotowywanych na kartach potraw i wypieków(to, że znowu nieustannie nie jadłam spowodowane było tylko gojącym się dziąsłem), w tematyce w ścisłym tego słowa znaczeniu różni się, nie trzeba znać „Recepty na miłość”, żeby zachwycić się tą książką. Nie są ze sobą w żaden sposób związane(poza autorką i łączeniem prawd o życiu z prawdami kulinarnymi).

Moim skromnym zdaniem książka naprawdę warta jest uwagi. Na końcu książki miałam łzy wzruszenia w oczach i mrowienie dookoła serca. Bardzo dobra poruszająca książka. Polecam!

"Receota na miłość" - Barbara O`Neal

Autorka hitu Jak znaleźć przepis na szczęście powraca w kojącej, pełnej ciepła domowej opowieści o matkach i córkach. Ramona Gallagher znalazła się na rozdrożu. Piekarni, którą prowadzi, grozi bankructwo, matka doprowadza ją do szaleństwa, a córka, Sophie, będąc w zaawansowanej ciąży, podejmuje ryzykowną podróż do szpitala w Niemczech, dokąd przetransportowano jej męża, żołnierza rannego w Afganistanie. I jeszcze Katie, zbuntowana nastolatka, której Ramona ma zastąpić matkę. Jak wybrnąć z tych problemów i ułożyć życie na nowo? Czy wiecie, że recepta na udane życie przypomina przepis na dobry chleb? O obu trzeba czasu, cierpliwości, pracy i … szczypty soli. A śmiech, który przychodzi po łzach, jest pełniejszy…

 Na samym początku uwiodła mnie okładka. Jest to jeden z kolorów  który wywołuje u mnie ciepłe i dobre skojarzenia, takie pastelowe połączenia. Opis sugerował pełną ciepła historię i przepisy do wypróbowania i to nie potrawy, a na wypieki. Woda na młyn. Okazało się, że przepisy są na wypieki drożdżowe, chleby. Super! Sprawa nie wiedziała, że można AŻ tak z chlebem eksperymentować.

Barbara O`Neal konstruuje swoją powieść wokół Ramony, matki Sofii, która podrzuca jej swoją pasierbicę. Sofia jest w zaawansowanej ciąży a jej mąż, a ojciec Katie zostaje ciężko ranny podczas misji wojskowej. Sofia jedzie do Niemiec, a opiekę nad pasierbicą zleca swojej czterdziestoletniej matce. Ramona nie miała lekko w życiu, w wieku piętnastu lat zaszła w ciążę, rodzina wysłała ją do ciotki, aby nie gorszyła swoim brzuchem otoczenia, a po porodzie mogła oddać dziecko do adopcji.  Podczas tego pobytu u ciotki Ramona ma szansę przemyśleć swoje życie i poznać miłość swojego życia. Chłopaka poranionego tak jak ona, któremu, tak jak i jej, przyszło pożegnać wszystkie swoje marzenia i plany. Niestety nie jest im pisany happy end gdyż  Jonah jest od niej sporo starszy. Ale przebywając z Poppy, Ramona odkryje co sprawia jej radość i jest jej pasją oraz podejmie decyzje, które zmienią jej życie.

 Przeżycia Ramony z końcowego okresu ciąży są retrospekcjami, wspomnieniami Ramony, które snuje gdy wprowadza się do niej pasierbica jej córki. Okazuje się, że życie Ramony po urodzeniu dziecka nie stało się prostsze. Wręcz przeciwnie. Zdążyła wyjść za mąż za dziwkarza, rozwieść się i uwikłać się w cichą wojnę ze swoją rodziną.

Ramona prowadzi piekarnię w domu odziedziczonym po babci, niestety biznes kiepsko stoi, głownie przez kryzys. Kobietę wciąż nawiedza widmo bankructwa, jednak Ramona nie może się poddać, chleb jest dla niej receptą na życie. To dzięki niemu w najgorszych momentach swojego życia potrafiła znaleźć w sobie siłę i żyć dalej. Książka zawiera opisy poszczególnych etapów wypieku chleba i to tak sugestywne, że niemalże czuć pod palcami strukturę ciasta, a czytelnia otula zapach świeżego chleba, taki wyjątkowy, niezapomniany. Te opisy nie zajmują wiele miejsca, nie nudzą a mogą Stanowic inspirację. Zresztą niosą ze sobą przesłanie,  z którym się zgadzam, że życie bez pasji jest puste, wręcz tragiczne.

„Recepta na miłość” to książka wzruszająca, w wielu miejscach czułam łzy pod powiekami, nic dziwnego autorka porusza ważne problemy, chociaż życie Ramony nie było łatwe, to wydaje się bajkowe w porównaniu z losami Katie, której matka jest narkomanką, obecnie na odwyku, manipulującą córką i ślepą na potrzeby dziewczyny.

I piękna jest historia Ramony Jonah`a, naprawdę niezwykle się o nich czytało z motylkami, z wzruszeniami. Taka niebanalna opowieść o miłości i odnajdowaniu się po latach. Ta książka przywraca wiarę w szczęśliwe zakończenia, które nie są łatwe, ale należy w nie wierzyć.

Zupełnie inna jest historia Sofii i Oskara, tutaj mamy miłość, która nie jest łatwa, która wcale nie jest taką absolutną potęgą, która w ułamek sekundy pokonuje przeszkody niesione przez życie. Miłość to przede wszystkim cierpliwość.  Chociaż to czasami boli i rani, ale cierpliwie trzeba trwać przy czymś boku i łykać łzy bezsilności.

Chciałabym Wam gorąco polecić „Receptę na miłość”, to nie jest kolejny poradnik z cyklu „jak żyć” to ciepła opowieść o życiu z jego jasnymi i ciemniejszymi strona, z pełną dobrego smaku erotyką, pachnąca chlebem i świeżymi kwiatami, ze szczyptą paranormalności.

Bardzo polecam.