"Naznaczony" - Robert Galbraith

 

Dawno nie czytałam jakiejś książki tak długo. Tydzień. Ktoś mógłby uznać, że książka kiepska i nudna, ale po prostu nie miałam przestrzeni. A to nie siedziałam w kolejce do lekarza, a to rozłożyła mnie grypa i podsypiałam, a w tygodniu roboczym to miałam za dużo na głowie. A jednak czekałam na kolejny tom przygód Cormorana Strike`a z wypiekami na policzkach. Może będę miała teraz pretekst do tego, żeby nadrobić serial. Tym razem Rowling poszła jeszcze dalej. Książka ma ponad 900 stron i noszenie jej w torebce było wyzwaniem. Warto było czekać, chociaż po tym co się wydarzyło na końcu, no cóż czekam jeszcze bardziej.

 

"Harry Potter" - J.K. Rowling [ilustrował Jim Kay ]

 Przyszło nam czekać trzy lata, by po premierze ilustrowanej Czary Ognia, móc wziąć do rąk Zakon feniksa. W międzyczasie była pandemia, a my czekaliśmy. Przed nami była najgrubsza część przygód Pottera. Część po którą stałam w kolejce o świcie i pochłonęłam ją w jeden dzień. Strasznie dużo mam wspomnień i uwielbiam ten tom. Przydała się ta druga przerwa, bo ta część sporo kosztuje. Okładkowa cena to 149 złotych, na szczęście w internecie, można było kupić w okolicy premiery o kilkadziesiąt złotych taniej. Ciężko wspierać lokalne księgarnie, skoro w internetach można zaoszczędzić tyle pieniędzy. Nie wiem, czy jest opcja oglądnięcia, jak ta książka wygląda w środku(uboższa nić tom pierwszy i drugi), ale wiadomo – fani nawet nie myślą czy kupić, czy nie – tylko od razu zamawiają. Czy książka jest warta te taczki hajsu?

 

"Serce jak smoła" - Robert Galbraith [Cormoran Strike szósty raz w akcji]

 

Miałam wielkie plany jeśli chodzi o czytanie książek na od piątku do dzisiaj. Obok łózka piętrzył się stos pokaźny i chociaż nie łudziłam się że przeczytam z kilkanaście powieści, to chociaż na kilka liczyłam. Jednak wyszedł nowy Cormoran Strike i od piątku cieszyłam się na długie chwile z książką. Serce jak smoła jest ponad tysiącstronicową cegłą o stronach cieniutkich jak w Biblii i wymaga maksymalnego skupienia. Nie czyta się szybko(inna sprawa, że też miałam pracy w domu sporo, więc nie czytałam tyle ile chciałam), ale w moim odczuciu jest jedną z lepszych części.

 

"Niespokojna krew" - Robert Galbraith [ piąty tom przygód Cormorana Strike`a]

 Już ponad połowę życia lubię i cenię Rowling w takiej odsłonie fantastycznej. Parę lat temu autorka serii o młodym czarodzieju zorganizowała spisek, mega konspirę i w Wielkiej Brytanii wydała powieść kryminalną pod pseudonimem, w Polsce już to nie przeszło, bo szybko tajemnica się wydala, do dziś chyba nie wiadomo, czy dekonspiracja była zamierzona, w każdym razie, na rynku zagościła seria o Cormoranie Strike`u. W listopadzie w księgarni na liście nowości pojawiła się piąta powieść tej serii. W księgarni Tania Książka prędko okazało się, że to bestseller a ja byłam bardzo ciekawa jak odbiorę Niespokojną krew miałam sporo dobrych oczekiwań bo okazało się, że ta seria u mnie jest jak sinusoida, tom I i III były według mnie świetne, tomy II i IV mnie zmęczyły, według tej reguły tom piąty miał być wow. Idealna powieść na wolne, dziewięćset stron, potężna akcja. 

"Harry Potter i Czara ognia" J.K. Rowling [wydanie ilustrowane, moim zdaniem czy warto]

Dwa lata czekaliśmy na czwarty tom Pottera z ilustracjami. Od czterech lat kompletuje, wykorzystuję nowe wydana jako pretekst do powtórek. Wydawca poszedł nam na rękę, zrobił dwa lata przerwy.

Każdy kto ma już tę serię na półce wie, że Czara ognia to pierwszy grubasek(oceniam właśnie okiem grubość tomów na półce i szlag mnie trafił bo u mnie po czwórce stoi szóstka, a stoją tak wysoko, że tylko ja musiałam tak rozwalić). Jeśli poziom miał być utrzymany, ilustrowana Czara powinna być solidna. Tymczasem, od poprzedniego tomu dzieli ją circa sto stron. Nie lubię tego tomu, od razu powiem. Czytałam kilka dni, dalej go nie polubiłam, ale powiem Wam, co sądzę o Czarze ognia jako części ilustrowanego przedsięwzięcia, chociaż jeśli śledzicie mojego IG, to możecie coś podejrzewać. 

"Zabójcza biel" - Robert Galbraith [ gorzkie słowa, w świąteczny czas]

Seria o Cormoranie Strike`u autorstwa J.K. Rowling pod pseudonimem, była jednym z moich większych odkryć, pozwoliłam sobie namówić kilka osób chociaż były sceptyczne, ale później dostało mi się, bo na czwarty tom musieliśmy czekać dwa lata. Długo nie czekałam i sobie zamówiłam jako taki prezent a to na urodziny, a to na Gwiazdkę i czytałam kilka dni. Mordowałam się okropnie…  Znowu jest tak, że zaczynam czytać coś przed świętami, cieszę się na nieprzerwaną spokojną lekturę, a tu się okazało, że będę się męczyć. Żniwa zła przykuły mnie do siebie i lektura była przednia, to jak Rowling kończyła tom trzeci… tak że naprawdę te dwa lata czekałam na kontynuację… tymczasem okazało się kiepska. Naprawdę. Jestem tak zmęczona, że nie mam siły dozować napięcia.

"Harry Potter i więzień Azkabanu" - Joanne Kathleen Rowling [ wydanie ilustrowane, wciąż zachwyca ]

Gdy dwa lata temu okazało się, że Media Rodzina będzie wydawała ilustrowaną wersję Harrego Pottera, wytrzymałam raptem kilka tygodniu. Zakupiłam ilustrowane wydanie na Targach w Krakowie, a polowanie na to wydanie połączyło mnie i Agniechę i sprawiło, że zaczął się mój kontakt regularny z Irenką. Rok temu w ulewie pojechałam do stacjonarnej księgarni a w tym roku ze skąpstwa uznałam, że tania księgarnia i kurier dopomogą mi w uzyskaniu wymarzonego egzemplarza. Najgorzej miała moja biedna Rodzicielka, która jak ja pojechałam do pracy musiała siedzieć w domu i czekać na kuriera i jeszcze odbierać moje telefony z pytaniem był już???? Och jak na skrzydłach wracałam do domu, a później moja Siostra się wściekła, bo zamiast do klubu na dyskotekę zostałam w domu i macałam to cudo. Jedna z moich ukochanych części. Kosztuje bajońską kwotę, a czy warto. Kreatywa pisała, że ilustracji jest mniej – to prawda, ale czy mimo wszystko warto?

"Harry Potter i Komnata Tajemnic"(wersja ilustrowana) - Joanne Kathleen Rowling, Jim Kay [ jestem dużym dzieckiem ]

Tak, mam prawie 29 lat a ciągle jarają mnie książki z obrazkami. Dobra nie każda książka z obrazkami mnie jara, ale od kiedy wydawnictwo Media Rodzina wypuściło ilustrowaną wersję Harrego Pottera, postanowiłam je kolekcjonować. Co roku ma być wypuszczany kolejny tom. I dobrze, inaczej musiałabym ogłosić bankructwo, no ale popatrzcie jakie te książki są piękne. Wszyscy mamy w sobie coś z dziecka, a moje wewnętrzne dziecko zostało dopieszczone, właśnie tym wydaniem. Ach, jak przyjemnie się to czyta. Nawet biorąc pod uwagę, ze Komnata tajemnic jest chyba najmniej lubianą przeze mnie częścią.

"Żniwa zła" - Robert Galbraith [emocjonujący kryminał, co siada na psychice!]

Mam swoje lata, jestem babą w słusznych latach, a dalej jestem głupia, głupotą wielką. Dlaczego? Ano dlatego, że robię rzeczy, których nie powinnam, czytam – chociaż powinna spać bo rano pociąg, czytam zamiast zjeść coś, bo jednak jeden posiłek na 30 godzin to słabo, później przychodzę do domu, zasłabłam, ale książkę muszę doczytać. Zwłaszcza taką jak Żniwa zła. Ostrzeżenie, nie czytajcie tej książki jeśli będziecie musieli tak jak ja wracać po zmierzchu do domu odludziami. Nie zaczynajcie jej, jeśli nie macie czasu jej czytać, a właściwie; rzućcie wszystko!! Czytajcie Żniwa zła, jak na razie… najlepsza część opowieści o Cormoranie, siedzenie na szpilkach, emocje no i zakończenie. Nie lubię nowomowy, ale tutaj pasuje mi określenie: MEGA, po prostu MEGA. Z twarzy jeszcze mi nie zeszło WOW.

Harry Potter i Kamień Filozoficzny - Joanne Kathleen Rowling [ wydanie ilustrowane, dużo zdjęć, dużo kolorów, dużo zabawy]

Wbrew pozorom nie należę do pokolenia rosnącego z Haryym Potterem. Kamień filozoficzny, przeczytałam, zaczęłam czytać na piętnastych urodzinach koleżanki. Moje urodziny wypadały kilka dni później. Wprawdzie wcześniej Tata chciał mi kupić, ale akurat nie mieli i jakoś przepadło. Wciągnęłam się więc stosunkowo późno. Wiedziałam, że listu z Hogwartu nie dostanę. Byłam nastolatką, a jednak książka zawsze mnie wciągała, często do niej wracam i nigdy nie czuję się zawiedziona. Dlatego wiedziałam, że ilustrowane wydanie prędzej czy później do mnie trafi. No i prędzej trafiło. Delektowałam się każdą stroną tej książki, więc nieco mi zeszło. Jednak tak bardzo bym chciała mieć tom drugi. Chciałabym mieć też Pottera w wydaniu dla dorosłych, jak również jednorożca i większy pokój ; )

Dziś będzie mniej tekstu, bo o tej części już raz pisałam. Pooglądajcie ilustracje i ucieszcie oczy, a to tylko wybór. No i nie jestem dobrym fotografem.

"Harry Potter i Insygnia Śmierci" - Joanne Kathleen Rowling,

Po śmierci Dumbledore'a Zakon Feniksa wzmaga swoją działalność, próbując przeciwstawić się coraz potężniejszym siłom śmierciożerców. Harry wraz z przyjaciółmi opuszcza Hogwart, by odnaleźć sposób na pokonanie Voldemorta. Wyprawa ta pełna niepewności i zwątpienia najeżona jest niebezpieczeństwami, a co gorsza nikt nie wie, czy zakończy się sukcesem i czy wszyscy dotrwają do jej końca.

Dlaczego Dumbledore nie pozostawił Harry`emu czytelnych wskazówek? Czy przeszłość nieżyjącego dyrektora kryje jakieś niezwykłe tajemnice? Jaką rolę odegra Snape przy boku Voldemorta? Czy Harry`emu uda się dotrzeć do najważniejszych miejsc i faktów dotyczących jego rodziny?

Siódmy tom przygód Harry`ego Pottera jest już ostatnią częścią cyklu i - jak spodziewają się czytelnicy - przynosi odpowiedzi na wszystkie istotne dla potteromaniaków pytania.

No powoli wracam. Bardzo powoli skoro finałowy tom Pottera zamiast połknąć w jeden dzień, czytałam ponad tydzień. Życie się o mnie upomniało, praca, dom.  A będzie gorzej.  Finał tej serii, premierę w Polsce pamiętam doskonale. To było dzień po egzaminie na prawo jazdy, a ten konkretny dzień miałam egzamin z prawa instytucjonalnego UE. Po egzaminie pojechałam z Siostrą do Tesco, bo była tam promocja na Pottera, nabyłam dodatkowo składniki na obiad, podrzuciłam je Mamie, a sama skupiłam się po prostu na czytaniu. W końcu miałam ten tom, w końcu miałam poznać zakończenie. I chociaż już od tylu lat znam to zakończenie, to wciąż ta część budzi we mnie ogromne emocje. Nie zgadzam się nigdy z hejtem w stronę Pottera, bo nadal stoję na stanowisku, że afirmuje on dobro, miłość, prawdę i wybaczenie. Chociaż siódmy tom jest krwawy, mroczny i może niekoniecznie dla dzieci.

"Harry Potter i Książę Półkrwi" - Joanne Kathleen Rowling

Po nieudanej próbie przechwycenia przepowiedni Lord Voldemort jest gotów uczynić wszystko, by zawładnąć światem czarodziejów. Organizuje tajemny zamach na swego przeciwnika, a narzędziem w jego ręku staje się jeden z uczniów. Czy jego plan się powiedzie? Tom szósty przygód Harry’ego Pottera przynosi cenne informacje o matce Voldemorta, jego dzieciństwie oraz początkach kariery młodego Toma Riddle’a, które rzucą nowe światło na sylwetkę głównego antagonisty Pottera.

Na czym polega sekret nadprzyrodzonej mocy Czarnego Pana? Kto będzie nowym nauczycielem obrony przed czarną magią? Jaki jest cel tajemniczych i niebezpiecznych wypraw Dumbledore’a? Kto będzie wybranką serca Harry’ego? I wreszcie, kto jest tytułowym Księciem Półkrwi i jaką misję ma on do spełnienia?

Dzień dobry czytający ludzie. Miałam dziś nie pisać, bo pracuję nad Czymś Ważnym, ale nie mogłam usiedzieć, musiałam wyrzucić z siebie te emocje, a robienie obiadu nic nie pomogło, nawet drukowanie materiałów nie odwróciło mojej uwagi. Padło na was. Gdy kilka dni temu otrzymałam paczkę z zakładkami, między innymi potterowskimi nie umiałam odmówić sobie powtórki książek. Tak się złożyło, że w ubiegłym rok skończyłam czytać na jednej z moich ulubionych części a przed tomem, który tak średnio do mnie przemawiał. Książe Półkrwi miał swoją premierę, gdy kończyłam liceum, nie brałam w niej udziału tłocząc się w kolejce, bo akurat tego dnia miałam studniówkę, a co za tym idzie, cały dzień był zwariowany(o nocy nie wspomnę, ale bym żałowała, gdybym dwa tygodnie przed studniówką nie zmieniła zdania, bo pierwotnie iść nie chciałam). Wszystkim innym ten dzień kojarzy się jednak z zawaleniem Hali(dach, dużo śniegu, gołębie). Szósty tom dostałam kilka dni po studniówce, gdy już doszłam do siebie… Oczywiście zaczęłam czytać od razu, ale i wiedziałam jaki będzie finał, bo ktoś złośliwie mi pospojlerował. Jednak do dziś, miałam bardzo chłodny stosunek do tej części. Wracałam do niego najrzadziej, ta groza, gęstniejące niebezpieczeństwo jakoś mnie odstręczały i te hordy zakochanych czarodziejów i czarownic…

"Jedwabnik" - Robert Galbraith

Pisarz Owen Quine zaginął. Jego żona zleca sprawę prywatnemu detektywowi Cormoranowi Strike’owi. Kobieta sądzi, że mąż potrzebował kilku dni dla siebie, jak to zdarzało się już wcześniej. Strike ma go odnaleźć i sprowadzić do domu. W trakcie śledztwa okazuje się, że powód zniknięcia Quine’a może być znacznie poważniejszy niż podejrzewa żona. Pisarz właśnie ukończył rękopis będący jadowitym portretem niemal wszystkich jego znajomych. Gdyby książka została opublikowana, zrujnowałaby niejedno życie, więc wielu osobom mogło zależeć na uciszeniu autora. A kiedy ten zostaje odnaleziony – brutalnie zamordowany w dziwacznych okolicznościach – rozpoczyna się wyścig z czasem, by zrozumieć motyw bezwzględnego zabójcy, zabójcy, jakiego Strike do tej pory nie spotkał…

Moi znajomi z pracy przepadają za kryminałami. Ostatnio całe przerwy w pokoju przegadujemy o książkach. Kryminały są wdzięcznym tematem, chociaż ciężko w tym całym morzu zbrodni i krwi, które zalewa nas ostatnio znajdować ciągle perełki. Pod koniec ubiegłego roku odkryłam kryminalne wcielenie J.K. Rowling, bardzo się podobało, dlatego paliłam się wręcz do przeczytania drugiego tomu przygód Cormorana Strike`a. Jednak angielski kryminał to klasa sama w sobie.

"Wołanie kukułki" - Robert Galbraith

Ciało supermodelki Luli Landry zostaje znalezione pod oknem balkonu jej londyńskiej rezydencji. Policja stwierdza samobójstwo, ale brat celebrytki w to nie wierzy, dlatego zatrudnia prywatnego detektywa, Cormorana Strike’a.
Strike jest weteranem wojennym, podczas służby w Afganistanie ucierpiał i fizycznie i psychicznie. Ma kłopoty finansowe i właśnie rozstał się z kobietą swojego życia. Sprawa Luli jest dla niego szansą na odbicie się od dna, ale im bardziej detektyw wikła się w skomplikowany świat wyższych sfer, tym większe grozi mu niebezpieczeństwo.
Wciągająca, elegancka intryga zanurzona w atmosferze Londynu - od spokojnych uliczek Mayfair, przez ciasne bary East Endu, aż po zgiełk Soho - sprawia, że "Wołanie kukułki" jest nadzwyczajną książką.
To pierwsza powieść z Cormoranem Strikem napisana przez J.K. Rowling pod pseudonimem "Robert Galbraith"

Jeszcze dziesięć lat temu, nie spodziewałabym się, że będę taką fanką kryminałów. Fanką specyficzną, ale jednak ciężko mi znaleźć miesiąc w którym nie przeczytałabym powieści z tego gatunku. Chociaż na fali są kryminały skandynawskie, to jednak uważam, że prawdziwymi mistrzami w konstruowaniu intryg są Anglicy, oczywiście ze swoją Królową Agatą na czele.  

W roku 2013 ukazała się książka, niejakiego Roberta Galbraitha, a tajemnicą poliszynela był fakt, iż jest to stara dobra Joaśka Rowling, pod pseudonimem. Otóż, literacka matka Harrego Pottera, po „Trafnym wyborze”(który to dostałam w okolicy obchodzenia ćwierćwiecza życia, a wciąż nie przeczytałam), wzięła się za poważny kryminał. Jakie byłyby recenzje Kukułki, gdyby nie świadomość, że napisała to Rowling? Możemy o tym gdybać, tak jak o losach II wojny światowej, gdyby Alianci nie wystawili nas w `39.  Stało się, jak się stało i ciężko może być czytać tę książkę, ze świadomością, że to dzieło autorki, kultowej już serii.

Może przez to, że zachwyciła mnie kolorystyka okładki(wiece już, że kocham takie kolory), może przez to, że gdyby nie to iż codziennie wyciągam miesięczny, nie wiedziałąbym sama jak się nazywam, jakoś nie skupiłam się na osobie Rowling, miałam jakieś tam oczekiwania, bo jednak wyszło to spod pióra kobiety, która stworzyła Severusa (KOCHAM) i utkała TAKĄ intrygę. Ale nie byłam zafiksowana na tym punkcie. Miałam ochotę na dobry kryminał.

Gdy ciało supermodelki Luli Landry spada z balkonu, wszystkie tropy zdają się potwierdzać wersję, że kobieta popełniła samobójstwo. Pomijając okoliczności, ewidentny brak możliwości, udziału osoby trzeciej, wersję samobójstwa potwierdza stan psychiczny Luli. Kobieta miała chorobę dwubiegunową, była adoptowanym dzieckiem białej rodziny, co w połączeniu z jej kolorem skóry, musiało przekładać się na problemy z samookreśleniem. Dodatkowo, rodzina która ją adoptowała, uczyniła to tuż po śmierci ukochanego syna, jakby Lula, miała załatać jakąś dziurę. Dodatkowo, jak wiemy, świat mody, nie jest światem, który rozpieszcza. Najprostszą opcją, jest założenie, że Lula się zabiła.

W wersję z samobójstwem nie wierzy brat Luli – John Bristow, który udaje się po pomoc do przyjaciela zmarłego brata. Detektyw – Cormoran Strike, służył w wojsku, w żandarmerii wojskowej. W Afganistanie stracił nogę i wrócił do kraju. Jak wiemy, z filmów i z literatury, żołnierz po powrocie do domu, o ile nie ma silnego charakteru i ogromnego wsparcia bliskich, zwykle się stacza. Cormoran jest o krok od upadku, zostawiła go narzeczona, stoi na skraju bankructwa, zlecenie od Bristowa spada, jak manna z nieba. Strike bierze tę sprawę, również i ze względów uczuciowych, angażuje się w nią całym sercem i prowadzi Nas do naprawdę zaskakującego zakończenia.

Kasiek uważa, może dlatego, że dla niego, wzorem kryminałów są te pióra Christie, że dobra powieść kryminalna wystarczy, że ma circa dwieście stron, z podejrzeniem w oczach przeto, patrzymy na kryminały grubsze. Wprawdzie „Wołanie kukułki”, nie oscyluje w okolicach tysiąca stron, ale i tak liczba stron, nasuwa obawę, że Autor, będzie pisał o wszystkim… i będzie chciał uśpić czytelnika.

Faktycznie sporo znajdziemy informacji o Cormoranie, na początku zastanawiałam się czy to dobrze? Bo w końcu to nie obyczajówka, a kryminał. Ja chcę morderstwa, intrygi, tajemnicy i śledztwa, a nie żołnierza, którego powrót  do życia przerósł.  Kasiek później musiał zmienić zdanie, bo polubił Cormorana Strike`a bardzo i czuje , że już tylko „Jedwabnik” dzieli Kasiuczka od zakochania się w Cormoranie. Strike jest facetem w typie Kasiuczka… widzę kłopoty.

Dziś rano dowiedziałam się od Agi-Książkowo, że są jakieś frakcje bojujące, sądzę, że jedni są obrońcami Kukułki, a drudzy oponentami, zastanawiałam się do której grupy dorzucę swój bagnet. Przezornie nie czytałam recenzji, żeby nie narzucić sobie odbioru tej książki. Ponieważ, chociaż czytało mi się ją w sumie dobrze, chociaż momentami było jak na paraboli, to nie uważam, że muszę wytaczać działa.

Książka nie jest fatalna… Czy da się przewidzieć rozwiązanie? Nie wiem, ja nie zgadłam, czy faktyczny morderca przeszedł mi przez myśl, tak przeszedł, ale później dołączyłam do grupy „nie mam pojęcia kto zabił”.

Czytałam tę książkę, dosyć długo, ale aby ostatecznie rozwiać wątpliwości co do mojej opinii na temat Rowling piszącej kryminały, jasno stwierdzę, że na pewno sięgnę po „Jedwabnika”, aby zobaczyć co tam u Cormorana słychać!

"Harry Potter i Zakon Feniksa" - Joanne Kathleen Rowling

Harry znów spędza nudne, przykre wakacje w domu Dursleyów. Czeka go piąty rok nauki w Hogwarcie i chciałby jak najszybciej spotkać się ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi, Ronem i Hermioną. Ci jednak wyraźnie go zaniedbują.

 Jestem z pokolenia które czekało na kolejne tomy Pottera. Akurat pierwsze cztery tomy czytałam jeden po drugim, na piąty musiałam poczekać. Byłam w pierwszej klasie liceum i razem z gronem nowych znajomych z nowej szkoły potrafiliśmy przegadać przerwy, spekulując co będzie w kolejnym tomie. Do tego stopnia byłam zaintrygowana, że w sobotę wolną od lekcji pojechałam bladym świtem do miasta aby czekać na świt, bo o świcie miał być dostępny „Zakon feniksa”. Wróciłam do domu z nosem w książce, a w sobotę wieczorem Mama kazała mi iść porozmawiać z bratem bo nie da się tyle czytać… przynajmniej – nie powinno się. Z musu zgodziłam się, po czym wróciłam do lektury z wypiekami na twarzy.

Harry Potter to dla mojego pokolenia wspomnienia, młodość, lata gdy byliśmy nastolatkami, gdy czekaliśmy na kolejne tomy… „Zakon feniksa” to największy – objętościowo – tom. Tom mroczny – jak mroczny jest odcień niebieskiego koloru na okładce. Tajemniczy, smutny dla mnie szczególny. Przyznam się szczerze, że tym razem inaczej spojrzałam na tę książkę.  Dalej uważam ją za wyjątkową, dobrą, ale inaczej patrzę na Pottera.

Po zakończonym z przytupem tomie czwartym, długo musieliśmy czekać na tom szósty, co się stało ze światem czarodziejów? Jak magiczna społeczność odpowiedziała na powracające zagrożenie ze strony Voldemorta? Okazuje się, że pełna niedowierzania i negacji  reakcja Korneliusza Knota w „Czarze Ognia” nie zmieniła się… jeśli już to na gorsze… Ministerstwo neguje powrót Sami-Wiecie-Kogo, przeczy słowom Dumbledora i niszczy jego wiarygodność, pozbawiając go stanowisk. Potter jak zwykle wakacje spędza u wujostwa i odcięty jest od informacji, bo na pierwszej stornie, kontrolowanego przez Ministerstwo, Proroka Codziennego, nie znajduje interesujących wiadomości, jego życie w świecie jugoli jest nudne i nijakie. Nagle ni z tego ni z owego… na mugolską uliczkę niespodzianki spadają jak deszcz meteorytów. Pojawiają się de mentorzy, okazuje się że Pottera obserwuje grupka czarodziejów, dom Dursleyów zostaje zalany sowią pocztą z wyjcem włącznie, Pottera wyrzucają ze szkoły, a w końcu przybywa tajemnicza Straż Przednia. Jest Potter – jest impreza.

Potter zostaje zabrany do Londynu do tajemniczego domu, ociekającego czarna magia, mrocznego i ponurego, okazuje się, że to dom jego ukochanego Ojca chrzestnego i głównego konkurenta boskiego Severusa w walce o niewieście serca. Dom ten został zamieniony w Kwaterę Główną Zakonu Feniksa, na co rodzina Syriusza, będąca fanami Voldemorta przewróciliby się w grobie. Syriusz tylko tyle może dać z siebie, bowiem Ministerstwo wciąż go próbuje schwytać. Czym jest ów mityczny Zakon Feniksa? To tajne stowarzyszenie które stworzył Dumbledore, mające walczyć z Voldemortem. Jak oni walczą? W tym tomie skupiają się na pilnowaniu mitycznej broni. Tutaj troszkę koncepcja Joaśki się rozjeżdża… bo jak przeczytamy książkę, dowiemy się, że to nie jest żadna broń… zresztą cała książka ma dziury, co nie zmienia faktu, że jest bardzo dobra, bo i Severus pokazuje się nam od różnych stron i od strony tej jaką doskonale znamy, czyli Mistrz Sarkazmu i Ironii i Sarkazmu. Ale też mamy pewne sygnały, z jego przeszłości , dlaczego stał się tym kim jest.  Jest Umbridge, która jest cudownie napisana postacią, wredną, zakłamaną ale wnosząca wiele do akcji, dzięki temu możemy zaobserwować jak silną nauczycielką jest Minerwa i jak charakterna jest babeczką. Zakon Feniksa jest obszernym tomem, ale też nie sposób się nudzić podczas czytania. Autorka pilnuje, żeby ciągle coś się działo i ani przez chwilę nie można się nudzić. Zakończenie jest MOCNE!! To jest taki przytup, pierwszy zgon kogoś kogo mogliśmy pokochać, przywiązać się. Śmierć ta jest pierwszą z całego Dance macabre który będziemy obserwować, nim ta seria się skończy. Ta śmierć wstrząsnęła wieloma osobami i była tematem rozlicznych dyskusji… na szkolnych korytarzach, bo ja wtedy Internetem nie dysponowałam : P

Pewnie jesteście zdezorientowani, bo napisałam, że zmieniłam zdanie o tym tomie a tu walę – bądź co bądź – raczej pochlebnymi emocjami. Co mnie drażni w Zakonie Feniksa? Potter. O Borze Wszechpolski, jaki ten chłopak jest irytujący, Joaśka Rowling stworzyła Emo-chłopaka, zanim świat uczynił modnym bycie Emo.  Finałowa śmierć jest winą li i jedynie Pottera, który cierpi na pottrerocentryzm i zawsze uważa że jego osąd jest najsłuszniejszy, że to zawsze chodzi o Pottera. No Potter na prezydenta. Ach! Gdybym mogła to dotelepałabym chłopaka solidnie. Coś co było bardzo irytujące w tomie pierwszym i drugim, ale nieco przybladło w tomie trzecim i czwartym, tutaj nas po prostu zalewa.

Na pewno będę wracała do Zakonu Feniksa jeszcze nie raz, ani nie dwa razy(jak dożyję oczywiście), ale patrzę nieco inaczej.  Może proces starzenia się mojego sprawia, że inaczej odbieram ten tom. Oczywiście i za pierwszym razem rzucało mi się to w oczy, ale jakoś nigdy nie wysuwało mi się to aż tak na pierwszy plan.

Czytaliście? Znacie? Co myślicie? Zgadzacie się z moimi przemyśleniami? Zdarzyło się Wam zapłakać nad tym tomem?

"Harry Potter i Czara Ognia" Joanne Kathleen Rowling

"W tym roku w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart rozegra się Turniej Trójmagiczny, na który przybędą uczniowie z Bułgarii i Francjii. Zgodnie z prastarymi regułami w turnieju uczestniczyć ma trzech uczniów reprezentantów każdej ze szkół, wybranych przez Czarę Ognia. Dziwnym zbiegiem okoliczności wybranych zostaje czterech. Co z tego wynika dla Harry&ego, jego przyjaciół i całego świata czarodziejów, dowiecie się z lektury 767 stron czwartego tomu Harry ego Pottera. Wątkiem przewijającym się przez wszystkie tomy jest walka dobra ze złem. Obawiam się, że będą ofiary!" - powiedziała J.K. Rowling, zapytana o treść tomu czwartego. Czytelników czekają mocne wrażenia! 

Czas gna do przodu, nieubłagany,, nieuchwytny. Dookoła piętrzą się stosy nowych książek, które czekają aż je przeczytam. A przecież ja lubię wracać też do książek które już znam, ale kiedy. Pomyślałam, no nie! To że mam zapasy nowości nie zwalnia mnie z powracania do książek mojego dzieciństwa, czy czasów gdy byłam nastolatką.

Taką książką jest dla mnie „Harry Potter i Czara Ognia” czytałam ją jeszcze w gimnazjum. Długo nie miałam własnego egzemplarza, aż w końcu po bierzmowaniu mogłam sobie sama kupić. I chociaż od ponad dziesięciu lat mam własny egzemplarz, stosunkowo najrzadziej wracam do tej części i książkowej i filmowej. W ubiegłym roku w wersji audio powtórzyłam sobie trzy pierwsze tomy, teraz przyszła pora na najmniej chyba lubianą przeze mnie cześć. Bardzo mroczną, straszną od pierwszej strony, budzącą niepokój. Ta część jest granicą, od „Czary ognia” przygody Pottera nie są już dla dzieci. Mamy tortury, śmierć i zdradę. I wiele przygód.

Tom czwarty, tak jak poprzednie, zaczyna się w wakacje, w świecie jugoli miesza Harry Potter, którego ze snu wyrywa wizja Voldemorta knującego z Glizdogonem, gdzieś…  Spiskują, by zabić wroga Voldemorta, właśnie Harrego Pottera. Harry budzi się ze snu przerażony z bolącą blizna, jednak szybko spycha sen w kąt, bo oto zbliżają się Mistrzostwa Świata w Quiddichu na które zostaje zaproszony przez rodzinę Rona i dzięki temu dwa tygodnie wcześniej może wyrwać się z domu wujostwo.  Niestety Mistrzostwa mają nieoczekiwany finał, czy to przypadek, czy też kolejny ze złych znaków. Tymczasem początek roku szkolnego obfituje w wiele emocji, okazuje się, że po latach wznowiono Turniej Trójmagiczny. Magiczna rywalizacja trzech szkół magii, piekielnie niemożliwa odbędzie się w Hogwarcie. Do szkoły, tradycyjnie, przybywa nowy nauczyciel obrony przed czarną magią. Harry przeżywa pierwsze zauroczenia, ale wszystko to blednie wobec finału czwartego tomu.

 

Kot zawsze pomaga mi w czytaniu ; )

Z powodu nadwyrężonych mięśni miałam sporo czasu do czytania, z drugiej strony to opasłe tomiszcze trenowało mi biceps. Nadal nie jestem fanką „Czary Ognia”, niewątpliwie jest to książka dynamiczna, dzieje się dużo, adrenaliny nie brakuje, ale wciąż nie mogę się zachwycić tą powieścią. Nie ma w niej tego, za co kocham WA, czy ZF. Jeśli chodzi o mroczność, brutalne wydarzenia dorównuje nawet IŚ, ale te ostatnie zdecydowanie bardziej lubię. Moim zdaniem to już nie jest książka dla dzieci. Proponowałabym, żeby rodzicie uważniej sprawdzali co czytają ich dzieci. Chociaż film jest o wiele, wiele bardziej mroczny, ale on miał być hitem, czymś widza trzeba było zaskoczyć. Już filmowa wersja pojedynku ze smokiem jest tak epicka, że to co Rowling opisała w książce wieje nudą. Potter już troszkę dojrzał, nie jest tak infantylny i skupiony na sobie, ale dalej zdarza mu się wzbudzić w czytelniku irytację, ale i cieplejsze uczucia. Snape nadal jest bucem, za co go kochamy : P

Nie potrafię powiedzieć, dlaczego nie potrafię wykrzesać z siebie głębokiej sympatii dla tej książki, jest dobra, a zakończenie po prostu wgniata w fotel. Pora się zabrać za tom piąty. Dziś to najwyżej się na cmentarz wybiorę tak mnie wszystko boli.

"Harry Potter i Więzień Azkabanu" - Joanne Kathleen Rowling

Z pilnie strzeżonego więzienia ucieka niebezpieczny przestępca. Kim jest? Co łączy go z Harrym? Dlaczego lekcje przepowiadania przyszłości stają się dla bohatera udręką? W trzecim tomie przygód Harry'ego Pottera poznamy nowego nauczyciela obrony przed czarną magią, zobaczymy Hagrida w nowej roli oraz dowiemy się więcej o przeszłości profesora Snape'a. Wyprawimy się również wraz z trzecioklasistami do obfitującego w atrakcje Hogsmeade, jedynej wioski w Anglii zamieszkanej wyłącznie przez czarodziejów.

Ponieważ nie poszłam na pielgrzymkę, albowiem jestem już starą kobieta z bardzo kontuzjowaną stopą.  Wpędziło mnie to w otchłań rozpaczy, aby się nie dać depresji(oprócz nabycia ze dwóch książek :/) staram się codziennie(wyjątkiem jest niedziela – bo to święty dzień i wówczas gniję na ogrodzie z książką), wsiadać na rower(kijki znowu odpadają, chcę się wybrać w czwartek do Lublina, do biblioteki i wolałabym nie płakać z bólu w połowie dnia). Wsiadam na rower więc(nos alkoholika już mam :D ) i jadę sobie w trasę. Może w mojej okolicy ze ścieżkami rowerowymi szału nie ma, ale jest multum bocznych dróg po których można bezpiecznie, dla sportu raczej – niż dla widoków, oddawać się pasji. Aby czasu nie tracić słucham audiobooków. Nie minął tydzień a wysłuchałam „Wieźnia Azkabanu”.

Kolejny tom w świetnej interpretacji Piotra Fronczewskiego, który wykonuje kawał dobrej roboty głosem. Sposób w jaki odgrywa Severusa, jest cudowny, chociaż do Alana mu wiele brakuje. „Czarę Ognia” za którą planuję się zabrać czyta Wiktor Zborowski(z tego co kojarzę) jego głos też lubię. Spokojnie mogę powiedzieć, że te audiobooki są bardzo rzetelnie zrobione.

Co zaś do treści książki… wciąż pozostaje jedną z moich ulubionych części sagi o Potterze. Ciężko mi powiedzieć dlaczego, czy to Severus, czy Lupin, czy Syriusz, czy hipogryfy, tryumf w quidditchu, czy ani magowie, zmieniacze czasu. Nie wiem… Kocham ten tom za całokształt. Po pierwsze Harry nie jest już takim infantylnym idiotą, wprawdzie do rozsądku mu nieco brakuje, a ten jego mesjanizm, nieraz się objawia i objawi, ale dzięki uwypukleniu antagonizmów na linii Ron-Hermiona, narcyzm Harrego nieco przygasa. Cała ucieczka Syriusza z Azkabanu, jest świetnie uknutą intrygą, chociaż na upartego oczywiście możemy mieć zarzuty, że to grubymi nićmi szyte, że Rowling znowu wymyśliła coś po łebkach. Tak można się czepiać, ot chociażby dlaczego nie użyto eliksiru prawdy, byłoby po kłopocie, czy to dwanaście lat temu, czy teraz… trudno. W „Więźniu Azkabanu” mamy w obfitości bohaterów, których lubię Severusa(próba odczytania Mapy : D ), Lupin(miłość od pierwszego zaczytania) , Syriusz(zadziorny chłopak, nawet ja od czasu do czasu takich lubię).

Wyprawy do Hogsmead, coraz intensywniejsze poznawanie czarodziejskiego świata, bohaterowie, którzy stają się coraz bardziej złożeni. No i mistrzowski koniec, wyścig z czasem i nadzieja, że szczur nie ucieknie. Za każdym razem mam taką nadzieję. Wiem – jestem naiwna, bezgranicznie.

Piekąc muf finy oglądałam ekranizację – uwielbiam, uwielbiam. Ach, żadne słowa nie oddadzą mego zachwytu nad trzecim tomem.  : ) a może lubię go tak bardzo, bo tak ciężko było go zdobyć ; )

Jutro jak pójdę pojeździć wezmę się za „Czarę Ognia”, bo na wieczór, na noc w sumie – to się boję ; ]

zwykle jeżdżę wieczorami - bo chłodniej...

...i podziwiam moje ukochane zachody Słonca

"Harry Potter i Komnata Tajemnic" - Joanne Kathleen Rowling

Kontynuacja tomu Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Jedenastoletniemu Harry'emu udało się pokonać czarnoksiężnika, teraz musi zmierzyć się z przerażającym potworem z Komnaty Tajemnic na zamku Hogwart. W dodatku jeden z jego najbliższych przyjaciół znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.Świat oszalał na punkcie baśniowej historii o Harrym Potterze i to nie tylko dlatego, że pojawiła się, gdy krytycy ogłosili koniec gatunku literatury młodzieżowej. Sukces książki obalił ten pogląd.

Ubiegły tydzień był piękny, zachęcał do wieczornych spacerów z kijami, lub jazdy rowerem. Zapewne nie musielibyście czekać tyle na kolejną recenzję audiobooka, gdyby nie fakt, że przez ubiegły tydzień mordowałam się ze skutkami wyrwania tak zwanej „ósemki”(nie dajcie się na to namówić!! – nigdy). Nie jeździłam, nie chodziłam. Leżałam w łóżku i miałam wrażenie, że czaszkę ściska mi imadło. Haftować mi się nie chciało, czytałam i spałam :P

Ale już jest lepiej no i zawsze jakiś fragmencik tej książki mówionej, w genialnej interpretacji Piotra Fronczewskiego wysłuchałam. Moim zdaniem audiobook jest zrobiony po prostu genialnie i nie mam mu nic do zarzucenia, cena wg Empiku to około 45 złotych, za nagranie trwające ponad dziesięć godzin, na ośmiu płytach CD. 45 złotych to dosyć sporo… ale  pewnie jeszcze do zniesienia. Fronczewskiego uwielbiam, świetnie oddaje charaktery osób w imieniu których w danej chwili mówi, jego dykcja jest nienaganna. Coś pięknego, raduje się ucho me.

Dosyć o technicznej stronie audiobooka, w Internecie jest sporo fragmentów, można samemu ocenić, czy taka wersja odpowiada. : ) Skupię się na książce, gdyż dawno nie powtarzałam Komnaty Tajemnic w wersji książkowej, filmowo – też nie przepadam(pająki – i to wszystko co mam do powiedzenia), najprawdopodobniej czytałam ten tom, od czasu gdy z wielką radością powitałam go w moim domu, a było to jakąś dekadę temu. Być może niszczący upływ czasu sprawił, że zupełnie inaczej odbieram tę książkę. Kiedyś nie  przepadałam za nią, nie należała do moich ulubienic, nie darzyłam jej sentymentem.  Teraz już wiem, że mnie po prostu irytuje. Ale zacznijmy tradycyjnie, od fabuły.

Harry Potter, chłopiec który przeżył spędza wakacje u wujostwa. Bardzo samotne wakacje, przyjaciele nie piszą, a Harry jest pomiatany przez ciotkę i wujka. Wydaje się, że rok w Hogwarcie owocny w zdarzenia i przyjaźnie był snem. Bo Harry znalazł się w punkcie wyjścia.  Do pewnego momentu. Okazuje się, że sprawcą alienacji Harrego jest domowy skrzat – Zgredek. Zgredek chce w ten sposób powstrzymać Harrego przed powrotem do Szkoły Magii i Czarodziejstwa, ponieważ źli ludzie uknuli plan i mają zamiar zniszczyć szkołę, bez ofiar się nie obędzie. Domowy Skrzat chce chronić Pottera. Chroniąc go wyrządza więcej szkody niż pożytku i to raczej z tego powodu życie Pottera jest zagrożone. W Hogwarcie zaiste zaczynają dziać się dziwne rzeczy, atmosfera byłaby fatalna, gdyby nie promienista postać nowego nauczyciela Obrony przed czarną magią. Nim ten tom dobiegnie końca, doświadczymy całej gamy uczuć i spotkamy się oko w oko ze stworami, których na żywo nigdy nie chcielibyśmy spotkać.

Fabuła drugiego tomu zapowiada naprawdę fajną przygodę. Zaiste przygoda jest fajna, ale Harry jest tak irytujący, że mnie bolały zęby. W tym tomie objawia się najbardziej irytująca cecha Harrego, jego mesjanizm i przekonanie, że jeśli on to nikt. Strasznie denerwowało mnie to, jak zatajał różne informacje i wszystko chciał robić po swojemu, na własną rękę. Oczywiście rozumiem jego lęki, jego obawy, ale to wszystko mogło się skończyć tragicznie. Podłączę się do zdania Severusa, która kilkakrotnie w ciągu całej sagi wypowiadał się o dezynwolturze Pottera. Prawda przemawiała przez Mistrza Eliksirów. Moim zdaniem w tym tomie o wiele lepiej Rowling wykreowała nauczycieli, Minerwa jest bezbłędna, Snape ocieka cynizmem i sarkazmem, a Gilderoy rozkłada na łopatki. Podobają mi się bardzo bliźniacy z ich radością życia, humorem i zamieszaniem, które nieustannie wywołują. Cud, miód.

Widzę, że podczas „lektury” towarzyszyły mi zupełnie inne emocje, na inne rzeczy zwracałam uwagę, dlatego właśnie lubię wracać do książek, bo za drugim, trzecim, czwartym razem dopiero w pełni odbieram daną książkę, chociaż są przecież lektury, które czytam dziesiątki razy i wciąż odkrywam coś nowego : )

Teraz będę słuchała mojej ulubionej, jednej z ulubionej części potterowskiej sagi. „Harry Potter i Więzień Azkabanu”.

  

"Harry Potter i Kamień Filozoficzny" - Joanne Kathleen Rowling

Harry Potter to sierota i podrzutek, od niemowlęcia wychowywany przez ciotkę i wuja, którzy podobnie jak ich syn Dudley traktowali go jak piąte koło u wozu. Pochodzenie chłopca owiane jest tajemnicą, jedyna pamiątka z przeszłości to zagadkowa blizna na jego czole. Skąd jednak biorą się niesamowite zjawiska, które towarzyszą nieświadomemu niczego Potterowi? Wszystko wyjaśni się w jedenaste urodziny chłopca, a będzie to dopiero początek Wielkiej Tajemnicy...

 Nie mogę powiedzieć, że wychowałam się na książkach o Harrym Potterze, chyba piętnastoletnia dziewoja jest już wychowana, a mi brakowało tygodnia do piętnastych urodzin, gdy w swe ręce dostałam pierwszy tom. Pamiętam to jak dziś. Trzecia gimnazjum, urodziny koleżanki, już wtedy byłam aspołeczna i gdy znudziła mnie impreza po prostu pożyczyłam od niej książkę i zaczęłam czytać. Koleżanka miała I i IV tom, nikt na wsi nie miał tomu II i III. Po błyskawicznym przeczytaniu tomu pierwszego, zaczęłam żebraninę u Rodziców, którzy w końcu się zlitowali i kupili mi dwa kolejne tomy(już wtedy nie lubiłam spojlerów). Tom czwarty kupiłam tuż po bierzmowaniu, a tom pierwszy posiadłam na własność jakoś pod koniec trzeciej klasy. Na kolejne tomy musiałam czekać… Ale zdecydowanie nie wychowywałam się z Harrym, może dorastałam, ale jak byłam niewychowana, tak jestem ; )

Lubię wracać do książek, które czytałam pierwszy raz jako piękne, pełne ideałów i marzeń dziewczę, ponieważ z tego dziewczątka niewiele zostało(nawet kropka w „i” wyblakła już), chciałam powrócić do czasów gdy miałam piętnaście lat, a świat stał przede mną otworem. Tylko brakuje mi czasu na powroty do ukochanych książek. Zwłaszcza teraz gdy chcę trenować do Pielgrzymki, powyszywać, jest na to lekarstwo – audiobooki. Mogę ze słuchawkami w uszach zdobywać świat zaprawiając nogi w marszu, mogę sobie haftować słuchając książki, a i Mama którą końmi do Pottera nie jestem w stanie namówić(kilka tomów przeczytała) słucha i jest zachwycona. Dziś skończyłyśmy słuchać, książkę czyta jeden z naszych ulubionych aktorów – Piotr Fronczewski. Uwielbiam tego Pana, ma niesamowity, ciepły głos. Dzięki temu najgorsze godziny po wyrwaniu zęba przeszły prawie niezauważalnie. Słuchałam sobie audiobooka i relaksowałam się. Pan Piotr fenomenalnie intonuje zdania, dopasowuje ton głosu do osoby, której kwestie właśnie czyta. To jeden z najlepszych lektorów jakich miałam okazję czytać. Lepszy byłby chyba tylko Alan Rickman.

Fabuły Harrego Pottera chyba nikomu nie trzeba streszczać. Oto chłopieć, który mając roczek traci rodziców, zostaje podrzucony na próg siostry swojej matki i jej męża. Przez  kolejną dekadę, żyje jak popychadło, taki Kopciuszek. W jedenaste urodziny okazuje się, że chłopiec jest czarodziejem, po wakacjach ma pójść do Hogwartu – szkoły dla czarodziejów, zamiast publicznego gimnazjum.  Okazuje się również, że jego rodzice nie zginęli, jak wmawiało mu wujostwo, w wypadku samochodowym, ale zostali zabici przez Voldemorta, najpotężniejszego czarnoksiężnika wszechczasów, który chciał zabić również Harrego, ale zaklęcie odbiło się od chłopca i ugodziło w Sami-Wiecie-Kogo. To spowodowało, że Harry jest sławny na cały czarodziejski świat. Harry wkracza w zupełnie nieznany dla siebie świat, wreszcie zacznie żyć, przeżyje wiele przygód, będzie ryzykował życie, znajdzie przyjaźń, w końcu nie będzie sam oraz dowie się jakie tajemnice skrywa jego przeszłość.

O Potterze słyszał chyba każdy, jeśli nie czytał, to pewnie widział film. Nie należę do grona osób,   które uważają, że te książki można tylko kochać. Nie mam problemu z negatywną opinią, może dlatego, że w domu mam taką rozpiętość gustów czytelniczych, że od najmłodszych lat wiem, ze nie wszyscy lubią wszystko? Walczę natomiast z automatycznym potępianiem tych książek. Krew się we mnie gotuje, gdy słyszę „Nie czytałem i nie będę bo WIEM, że to satanistyczna książka”. Powiem Wam, że jestem wierzącym i praktykującym katolikiem, ale nie mam problemu z rozróżnieniem fikcji od prawdy(naprawdę nie próbuję latać na miotle, ani się teleportować), czytałam kilkukrotnie każdy tom i nie dostrzegłam tam treści afirmujących zło. Gdybym miała dzieci, nie miałabym nic przeciwko, aby czytały Pottera, oczywiście w odpowiednim wieku, uważam, że od IV tomu książki robią się nieco mroczne.

Według mnie te książki, oprócz interesującej, naprawdę ciekawej fabuły posiadają również walor dydaktyczny. Mają morał, zło jest karane, dobro tryumfuje, afirmują przyjaźń, lojalność, pomoc słabszym i wiele innych pozytywnych cech. Nie wiem – może się nie znam, ale gdy ja byłam dzieckiem książki przekazujące takie treści były pożądane.

Dodatkową zaletą są fajnie skonstruowani bohaterowie, już w I tomie wybija się postać Severusa – jednego z moich najukochańszych bohaterów. Ociekający sarkazmem, cyniczny, złośliwy, chamski i bezczelny Severus to przykład człowieka, którego – oceniając po pozorach- nie da się lubić. Ja jestem nienormalna i go kocham :D

Pierwszy tom jest naiwny, tak jak naiwną i lekką może być powieść o jedenastolatku, ale – co znamienne – ta książka mnie nie wkurza, nie irytuje. Ba czytając ją kolejny raz odkrywam za każdym razem jakąś perełkę. Zapewne to nie moje ostatnie spotkanie z I tomem.

Wy zaś szykujcie się na opis moich impresji z tomu II.

A w nagrodę dla tych co wytrwali, równo ¼ haftu. Jeszcze dużo książek wysłucham nim skończę : P