"Oppenheimer. Triumf i tragedia ojca bomby atomowej" - Kai Bird, Martin J. Sherwin[ "Stałem się śmiercią; niszczycielem światów."]

 Koniec lipca upływał pod znakiem dwóch wielkich premier. O uwagę widza biła się Barbie i Oppenheimer. Nie powinno Was dziwić, że gdyby nie firmowa strona przeszłabym obok tego szumu obojętnie, ale tak zaczęła się rozmowa. Znajomi pytali znaczącym tonem Ty pewnie idziesz na Oppenheimera a później przypadkiem dowiedziałam się, że film jest na podstawie książki. Kupiłam od razu i 24 godziny później miałam opasłą biografię ojca bomby atomowej. Naprawdę czytam o fizyce jądrowej różne książki, biografie naukowców, od około 20 lat, ale nigdy nie myślałam o tym kim był Robert Oppenheimer. Teraz jestem w nim zakochana. Jeśli wybieracie się na film, najpierw przeczytajcie książkę, wtedy pełna paradoksów i tragedii postać Oppiego będzie dla Was spójna. Film skupia się na sprawie o poświadczenie bezpieczeństwa i w retrospekcjach poznajemy Roberta i jego wkład w budowę bomby. Kim był ten którego znamy jaki Ojca bomby atomowej, czy istniało ryzyko, że odpalając bombę zapali się atmosfera? Niesamowita lektura.

 

"Leniwe wieczory, burzliwe poranki" - Alina Białowąs

Bardzo sobie cenię twórczość Aliny Białowąs, staram się regularnie zdobywać jej książki, bo autorka urzeka tematami, jakie porusza. Nie nastawia się (wbrew uroczym okładkom) na cukierkowe opowieści, ale często pisze o takich ciemnych obliczach życia, o dramatach o emocjonalnych problemach. To jest twórczość dojrzałej autorki, która nie chce pójść na łatwiznę, nie chce nas łudzić historią jak z bajki, nie obiecuje różowego happy endu, ale pokazuje także ciemne aspekty życie. Problemy w związkach i te problemy najtrudniejsze, jakie mamy same ze sobą.

"Pełnia szczęścia" - Edyta Świętek

 Jestem wierną fanką prozy Edyty Świętek, uwielbiam jej sagi rodzinne, gdy widzę nową zapowiedź, od razu wpisuję na listę i się autentycznie napalam. "Pełnia szczęścia" uwiodła mnie swoją okładką, to jest książka, która wprost krzyczy o optymizmie, radości życia a umówmy się, gdy za oknem ponuro, jedyne wyjścia to podróż do pracy, taka literatura ma być formą eskapizmu. Gdy jednak zaczęłam czytać, okazało się, że jest jeden niuans, a mianowicie nie czytałam opisu i nie wiedziałam, że ta książka z założenia ma być komedią, a ja z wiekiem robię się coraz bardziej zramolała, coraz mniej bawią mnie żarty w książkach, jednak po Edycie Świętek oczekiwałam mimo wszystko dobrej lektury.

 

"Pełnia szczęścia" - Edyta Świętek

 Jestem wierną fanką prozy Edyty Świętek, uwielbiam jej sagi rodzinne, gdy widzę nową zapowiedź, od razu wpisuję na listę i się autentycznie napalam. "Pełnia szczęścia" uwiodła mnie swoją okładką, to jest książka, która wprost krzyczy o optymizmie, radości życia a umówmy się, gdy za oknem ponuro, jedyne wyjścia to podróż do pracy, taka literatura ma być formą eskapizmu. Gdy jednak zaczęłam czytać, okazało się, że jest jeden niuans, a mianowicie nie czytałam opisu i nie wiedziałam, że ta książka z założenia ma być komedią, a ja z wiekiem robię się coraz bardziej zramolała, coraz mniej bawią mnie żarty w książkach, jednak po Edycie Świętek oczekiwałam mimo wszystko dobrej lektury.

"ARSÈNE LUPIN, dżentelmen włamywacz" - Maurice Leblanc

 Dekadę temu do jakiegoś periodyku dołączane były książki o Arsene Lupinie, wówczas moja Mama zwróciła uwagę, że to ciekawa seria o Dżentelmenie Włamywaczu, jako że ja wówczas miałam ambiwalentny stosunek do kryminałów to zignorowałam to totalnie i ten pierwszy, gratisowy tom leży gdzieś zagrzebany, chyba wiem gdzie, ale nie sprawdzę, bo dzieli mnie  od niego kilkadziesiąt innych książek. Teraz Lupin wraca za sprawą serialu na Netflixie a że ja rzucam się na wszystkie książki, których ekranizacja jest na tej platformie, to i zapałałam chęcią do lektury tych przygód. 

"Tak naprawdę mam na imię Hanna" - Tara Lynn Masih

 Temat Holocaustu, nie wierzę, że TO napiszę, bo brzmi to niefortunnie, stał się modny. Na FB widzę wielkie zainteresowanie książkami poświęconymi tej tematyce, chociaż ciężar gatunkowy różni się i to bardzo. To tak jakby zestawić Listę Schindlera z Wojennymi dziewczynami. Nie zrozumcie mnie źle ja bardzo lubię Wojenne dziewczyny oglądałam je w tym roku już ze trzy razy, ale jest to opowieść o wojnie, ale lekka, nie mówię, że fałszywa, ale bardzo wypolerowana. Innym gatunkiem są książki pisane przez zagranicznych autorów, którzy uważają, że pokażą nam jak to wyglądało i jest mnóstwo kwiatków, jak zlew na prowincji w czasie wojny, a uwierzcie mi, że czytałam książki w których w samym środku wojny na wsi zajadano się pomarańczami. Niech więc jedzą ciastka, skoro brakowało chleba. 

"Pokłosie przekleństwa" - Edyta Świętek [ piąty tom Grzechów młodości]

 

Wszystko, co dobre szybko się kończy, a wspaniałe serie książkowe mają to do siebie, że kończą się zdecydowanie za szybko, a ten ostatni tom czyta się w mniej niż w 24 godziny. Nawet wliczając w to pracę. Finałowy tom bydgoskiej sagi to powieść, której nie trzeba reklamować tym, którzy czytali poprzednie części. Jak zwykle Edyta Świętek poprzedni tom skończyła w taki sposób, że mało ze skóry nie wyszłam czekając na to, co wydarzy się dalej. Tym razem książka to już czasy współczesne, od połowy lat dziewięćdziesiątych do nam współczesnych. Będzie działo się dużo, i to jak u Świętek, będzie dramatycznie, romantycznie. Pojawią się konflikty pokoleń. Walka w nowym świecie i dużo problemów, które znamy z codziennego życia.

 

"Szczyty chciwości" - Edyta Świętek [ Grzechy młodości t. IV]

To już dwa, albo trzy lata od kiedy rozpoczęłam przygodę z prozą Edyty Świętek, czytałam od tego czasu sporo jej książek i jestem fanką tych powieści obyczajowych, sag rodzinnych. Autorka zauroczyła mnie najpierw swoją serią nowohucką, a później zaczęła się ukazywać podobna w klimacie seria, ale rozgrywająca się w Bydgoszczy. Jesteśmy już nie w cieniu Nowej Huty, ale nasze losy są skupione wokół Zachemu i miasta na północy, które jak wiele innych przeszło sporo i w czasie wojny, ale i za komuny różnie plotły się losy tych ludzi. Niby ta seria jest podobna do wcześniejszej, ale jednak autorka ma od groma nowych pomysłów stawia przed bohaterami dużo wyzwań.  

"Cień zbrodni" - Edyta Świętek

Kilka tygodni temu premierę miał trzeci tom bydgoskiej sagi rodzinnej pióra Edyty Świętek. Trochę się zagamoniłam - przyznaję, i dopiero teraz książka do mnie trafiła. W sumie dobrze się złożyło bo akurat miałam jak znalazł na święta, więc mogłam się zagrzebać w kołdrę i czytać. Chociaż można byłoby się spodziewać, że u Trzeciaków wydarzyło się już tyle, że ciężko będzie czytelnika czymś zaskoczyć to jednak, uprzedzam, autorka nieźle nam zagra na nosie. Z naszymi bohaterami wkroczymy w burzliwą dziewiątą dekadę XX wieku. W końcu już z poprzedniego tomu mieliśmy zaczęte mocne wątki no  i muszę Wam powiedzieć, że Świętek nie zwolni ani na chwilę. Jeśli ktoś nie czytał tej serii to uprzedzam o spojlerach 

"Echa niewierności" - Edyta Świętek [drugi tom Grzechów młodości]

Pewnie zastanawialiście się dlaczego nie ma u mnie recenzji drugiego tomu powieści Grzechy młodości, zamówiłam do recenzji, ale nie wiem, czy poczta zjadła, czy jakie licho, ale nie dotarła, aż zbliżały się moje urodziny i uznałam, że raz się żyje, a później ucieka przed komornikiem i nabyłam. W sumie to druga książka z paczki, którą czytam, ale z tą uporałam się błyskawicznie. Edyta Świętek w najlepszej formie. Kobieta jest mistrzynią Sag. Po pierwszym tomie, który wydawało mi się, że poukładał całą familię już w moich oczach musiałam przygotować się na prawdziwy tajfun, wiele się zmieniło, a niby ludzie się nie zmieniają.  

"Rzeka kłamstw" - Edyta Świętek

Jakiś czas temu zakochałam się w prozie Edyty Świętek, ale nawet zakochana, nie jestem czytelnikiem bezkrytycznym, stąd też pisałam za każdym razem, gdy jakaś książka nie przypadła mi do gustu.  Kocham cała serię o Nowej Hucie, zarówno tę starą serię, jak i tę po kilku latach. Gdy zobaczyłam zapowiedź nowej serii, ucieszyłam się, tym bardziej, że akcja miała dziać się w Bydgoszczy. Byłam w tym mieście raz, gdy szalała wiosna, z wspaniałymi ludźmi, w starych uliczkach pełnych poniemieckiego uroku. Lubię tam wracać, czy to poprzez zdjęcia, czy właśnie za sprawą książek. Niewiele książek dzieje się w Bydgoszczy, byłam ciekawe jak kobieta, która kojarzy mi się z ambasadorką Nowej Huty zmierzy się z tym tematem.

"Wszystko się zaczyna" - Joanna Kruszewska

Oj zdarza się, że przeczytam opis jakiejś książki, dobrze się nie wczytam i trafia do mnie drugi tom serii. A pierwszego nie znam. Tak się stało z powieścią Wszystko się zaczyna jest to drugi tom serii, powiązany z poprzednim tomem i chociaż zdarzały się już takie serie wydawniczego, w których znajomość tomu pierwszego jest pożądana, ale nie jest niezbędna, albo nawet można czytać poszczególne tomy niezależnie, to jednak w przypadku tej serii polecam zaznajomić się z tomem pierwszym. Moim skromnym zdaniem, będziecie lepiej wprowadzeni w klimat, łatwiej się zorientujecie o co chodzi. Ja tej wiedzy niestety nie miałam, a później było za późno i nie miałam skąd skombinować pierwszej części. Jednak postaram się nadrobić.

"Dom lalek" - Edyta Świętek [ do czego doprowadza mimikra]

Od kiedy tylko przeczytałam pierwszą powieść Edyty Świętek, zostałam fanką. Każdą jej książkę czytam z wielkimi nadziejami.  Gdy zobaczyłam zapowiedź nowej książki Dom lalek to wiedziałam, że prędzej, czy później na pewno będzie u mnie. Trochę z braku czasu, musiała swoje odleżeć, ale jednak gdy już wpadła w moje ręce, to czytało mi się ją jednym tchem. Znowu możemy przenieść się do Małopolski,  te klimaty autorka opisuje w sposób nie do podrobienia. Czytałam już jej autorstwa romanse, sagi, byłam ciekawa co tym razem będzie mi dane. Różowa okłada, trywialny tytuł, czy to będzie czytadełko, czy jednak jakaś poważniejszy temat. Zaczęłam czytać i spadła na mnie atmosfera tajemnicy.  

"Bezcenny dar" - Jim Stovall

Pół mojego życia temu wśród moich rówieśników furorę robił Paulo Coelho, jego powieść Alchemik o pracy nad sobą, spełnianiu marzeń i samorozwoju była hitem. Gdy trafiła do mnie powieść Bezcenny dar to leżała na stosie hańby, wstyd się przyznać ile, ale gdy już ją zdjęłam i zaczęłam czytać opis, skojarzyło mi się właśnie z tą powieścią. Dziś Alchemik jest raczej symbolem kiczu i tandety, wyświechtane slogany Coelho budzą raczej politowanie, niż inspirują. Nie jestem hipokrytką, gdy miałam naście lat, szukałam w tych książkach jakichś prawd, pomagały mi w poszukiwaniach swojej drogi. Byłam ciekawa, jak po tylu latach spojrzę na tego rodzaju książkę, czy wniesie coś do mojego życia? Wzbudzi jakieś emocje?

"Targowisko próżności. Vanity Fair" - William Makepeace Thackeray[ perełka klasyki literatury ]

Niektóre powieści są na mojej liście do przeczytania od lat. Targowisko próżności miałam na tej liście od kilkunastu lat, nawet kupiłam sobie stare wydanie w dwóch tomach, leżało sobie na półce i czekało aż się zlituję. Trzeba było nowego wydania, żebym w końcu się za to wzięła, teraz będę mogła w końcu oglądnąć ekranizacje. Ta książka to klasyka, już sam tytuł wszedł do języka powszechnego. Tak, zwlekałam z lekturą, bo podświadomie czułam, że będę potrzebowała na nią więcej czasu, bo jest to powieść z gatunku tych, gdzie mniej liczy się akcja, a bardziej smakuje się opisy, docenia rysy charakterologiczne. 

"Bańki mydlane" - Edyta Świętek

Bańki mydlane, z jednej strony są symbolem piękna, z drugiej dobitnie pokazują jak coś może być kruche, zniknąć w ułamku sekundy. Chyba każdy z nas kiedyś bawił się bańkami mydlanymi, wydmuchiwanie tęczowych bąbelków było zawsze wielką frajdą, bieganie, wśród tańczących kul, wyzwala dziecko w każdym, nawet jeśli kończy się oblepionym lepkim płynem. To bańki mydlane wybrała Edyta Świętek jako motyw okładki swojej najnowszej powieści, ponadto, będą wielką fascynacją bohaterki. Niewielkich rozmiarów książka, kusiła mnie z półki i przyzywała, ku radości domowników dołączono do niej fiolkę z płynem do dmuchana baniek, więc oczywiście odkryłam w sobie na nowo dziecko, zaczęłam czytać i przyznam się szczerze – lektura zajęła mi dosłownie popołudnie.  

"Nawiedzony dom na wzgórzu" - Shirley Jackson

Od pewnego czasu poluję regularnie na powieści, które ekranizuje Netflix, Do książki Nawiedzony Dom na Wzgórzu podchodziłam sceptycznie i lękliwie, rzadko czytam thrillery, bo jestem istotą dosyć strachliwą. Wątek nawiedzonego budynku, który żyje własnym życiem, znam z najstraszniejszej powieści jaką czytałam czyli z Lśnienia, oj ciężko się później zasypiało, ale chciałam sprawdzić, czy takie strachajło jak ja przeżyje tę lekturę. Przeżyłam, przed serialem się wstrzymam, bo słyszałam, że scenarzyści poszaleli i produkcja telewizyjna jest bardziej strachogenna. Teraz będę polowała na kolejną powieść autorki, podobno obie są sztandarowymi powieściami, jeśli chodzi o grozę. Tę książkę czytało mi się jednym tchem, melisa, ani valium nie były konieczne.

"Przeminą smutne dni" - Edyta Świętek

Edyta Świątek powoli awansuje na jedną z moich ukochanych autorek. Najnowsza część sequela Spacer Aleją Róż wskoczyła na tapet od razu po wypakowaniu z koperty. Nie mogłam się od niej oderwać, a jako że w torebce noszę lampeczkę do czytania, to powrót z pracy był podwójną przyjemnością. Wykręciłam się także z wyjścia na basen i wmawiałam kilku osobom, że jest za zimno na spacer. Bo chciałam czytać. Jeden dzień tak naprawdę i było po książce. Gdy połączymy te wszystkie tomy, jeszcze bardziej docenimy, że akcja stale się rozwija, nie stoi w miejscu, a autorka dalej tworzy wiarygodnych bohaterów z prawdziwymi dylematami.

"Nie pora na łzy" - Edyta Świętek

Mija już parę ładnych miesięcy od kiedy zakochałam się w nowohuckiej sadze. Miał już być koniec, transformacja ustrojowa i nowy świat, upadek kombinatu, a jednak ukazują się kolejne tomy. Nie zastanawiałam się długo, prędko sobie ten tom nabyłam i raptem kilka tygodni czekał na czytanie. Zmotywowała mnie premiera następnej części, chciałam tak wyważyć ten odstęp, żeby z jednej strony nie mieć przesytu, a z drugiej żeby pamiętać co u bohaterów, bo jednak ta ciągłość historii w tej serii jest ważna. Czytałam znowu jednym tchem i bardzo chamsko wymawiałam się od spotkań towarzyskich. Już nie mogę się doczekać tego co będzie w następnej części.

"Popielate laleczki" - Hanna Greń

Zwykle bardzo pilnuję by książki w danym cyklu czytać po kolei, nie przepadam za czytaniem wyrywkowym i chociaż wiem, że niektórzy zaczynają lekturę od końca, czy od środka moja nerwica natręctw przeciwko takim sposobom się buntuje. Niestety czasami, z nieświadomości i mnie spotyka taka wpadka. Tak było w przypadku Popielatych laleczek, opis wydawcy tak mnie zaintrygował, że nie sprawdziłam i proszę. Miałam właśnie wrażenie, że coś mi nie gra, że brakuje mi wiedzy, która dopełniłaby całość wrażeń, ale cóż, pewnych rzeczy nie cofnę, a nieznajomość poprzednich części nie sprawia, że lektura dużo traci. Niemniej warto zachować kolejność.