"Osiedle Sielanka. Nieznajoma" - Małgorzata Gutowska-Adamczyk [zapraszamy do mikrokosmosu]

 

Jedną z moich ulubionych, współczesnych polskich pisarek jest Małgorzata Gutowska-Adamczyk. Niedawno, jak to często z tą autorką bywa, bo na jesieni ukazała się na liście nowości nowa książka mająca być początkiem serii Osiedle Sielanka - Nieznajoma byłam bardzo ciekawa w jaką stronę pójdzie autorka. Kto czytał książki Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk ten wie, że ta autorka jest wszechstronna, czuje się dobrze w klimacie absurdu, w komedii, w obyczajówce, ale i w powieści historycznej. Zwykle z założenia nie sięgam po książki humorystyczne, ale tutaj moja sympatia do autorki pokonały wszystkie obawy. Jedyną plama na Słońcu teraz, jest to że na kolejny tom trzeba będzie pewnie czekać przynajmniej rok. 

"Cukiernia pod Amorem. Jedna z nas" - Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Parę lat temu, gdy zaczynałam przygodę z Cukiernią Pod Amorem, nie spodziewałam się, że zaczynam wieloletnią przygodę, która aż tak mnie wciągnie, porwie absolutnie bez reszty. Pierwszą Trylogię, czytałam na studiach, na praktykach i w pierwszej pracy. Druga pojawiła się niespodziewanie i ucieszyła mnie ogromnie, teraz, gdy przyszło mi pożegnać się z bohaterami, czuję smutek. Chyba korzystając z przedłużonego weekendu zrobię sobie powtórkę. Wiem, że ci z Was, którzy czytali wcześniejsze tomy nie potrzebują zachęt, po prostu przeczytają, ale chcę zwrócić uwagę tych co nie znają tej serii. Dla każdego, kto lubi sagi rodzinne, powieści obyczajowe, dobrą literaturę, będzie to seria marzenie. Pokochacie bohaterów i zaangażujecie się w akcję bez reszty. 

"Cukiernia Pod Amorem. Dziedzictwo Hryciów" - Małgorzata Gutowska-Adamczyk [kontynuacja, która się broni]

Gdy kilka lat temu przyniosłam do domu Cukiernię pod Amorem, na wyraźne żądanie Mamy, nie spodziewałam się, że ta cała seria tak nas wszystkich zauroczy. Gdy czytałam ostatni tom starej trylogii, czułam rozrzewnienie i zadowolenie po dobrej książce i nic tak mnie nie mogło ucieszyć, jak wieść że będzie kontynuacja. Niestety minusem powieści ukazujących się raz na rok jest to, że zapominam wydarzenia z poprzedniego tomu. Na szczęście Małgorzata Gutowska-Adamczyk pisze tak klarownie, że prędko zorientujemy się co się działo. Tym razem będzie się działo jeszcze więcej, zarówno we współczesnym Gutowie, jak i podczas naszych podróży w przeszłość by śledzić losy Moniki i Teresy. Nie umiem powiedzieć, który wątek pociągał mnie najbardziej.

"Cukiernia Pod Amorem. Ciastko z wróżbą" - Małgorzata Gutowska - Adamczyk [ kontynuacja doskonałej serii ]

Minęło wiele lat od kiedy sięgnęłam po pierwszy tom Cukierni pod Amorem, długo tej książki nie rejestrowałam, nie uważałam za taką, która mogłaby mi się spodobać i pewnie finalnie bym się nią nie zainteresowała, ale moja Mama o niej usłyszała i wyraziła chęć przeczytania, więc przy pierwszej okazji po prostu kupiłam w prezencie, a później słuchając zachwytów Mamy, musiałam przeczytać. Kolejne tomy dosłownie wyrywałyśmy sobie z rąk. Zwykle było tak, że ja wracając do domu kupowałam i czytałam jak najwięcej do nocy, a Mama czytała rano. Oj dobrze, że się kochamy bo inaczej mogłybyśmy się pobić o książkę. Żaden sceptycyzm nie towarzyszył mi, gdy dowiedziałam się, że powstanie kontynuacja. Ba, liczyłam dni. Prędko zabrałam się za tę książkę i przeczytałam ją jednym tchem(z przerwami na konieczne obowiązki).

"Fortuna i namiętności. Klątwa" - Małgorzata Gutowska - Adamczyk

Premiera drugiego tomu jest zawsze doskonałym pretekstem do sięgnięcia po pierwszy. Zwłaszcza, gdy ten pierwszy został nabyty niewiadomo kiedy i od kilkunastu miesięcy leży przy łóżku z zakładką sterczącą z wyrzutem spomiędzy stron. Uwielbiam historyczne powieści Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk, kocham ich styl, wysmakowane słownictwo, sugestywne opisy. O ile nie mogę się przekonać do Jej powieści współczesności dotyczących, o tyle te, z historią w tle są dla mnie obietnicą pięknej podróży i dobrej lektury. Jako, że drugi tom tej książki od zeszłego tygodnia gości pod mą strzechą, uznałam, że czas najwyższy doczytać pierwszą książkę w tej serii. Dwa dni i lektura już za mną.

Tragi Książki i nowy blog Łachy z Kachy

Pojechałam, pobiegałam, gadałam, pozowałam, a więc Targi Książki!!W końcu udało mi się wybrać na Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie!!Nigdy się nie udawało bo zawsze nakładała się praca i studia - no nie dało się!!Ale tym razem - palec boży - seminarium nie było, wolne wyżebrałam i po perturbacjach - w drogę.
Kogo spotkałam?
Ano zacne Pisarki, zacnych Pisarzy i fantastyczne stwory.

"Podróż do miasta świateł" - Małgorzata Gutowska - Adamczyk

Rose i Nina, mimo że żyją w zupełnie innych czasach, mają bardzo podobne doświadczenia. Obie wyruszają w podróż do miasta świateł ze złamanym sercem. Obie, wbrew faktom, żywią nadzieję, że pobyt w Paryżu przyniesie ukojenie. Czy te oczekiwania się spełnią?
Podążająca śladem Róży Nina pragnie wyjaśnić zagadkę serii kradzieży obrazów słynnej malarki. Na jej drodze pojawi się fascynujący i tajemniczy kolekcjoner sztuki z Argentyny. Razem spróbują się dowiedzieć, kto i dlaczego kradnie dzieła Rose de Vallenord.
Tylko czy na pewno Nina może mu zaufać?
Małgorzata Gutowska-Adamczyk znów zabiera czytelników w fascynującą podróż do dziewiętnastowiecznej i współczesnej Francji, snując opowieść o dwóch wyjątkowych kobietach. Równie ważnym bohaterem książki czyni Paryż – niezwykłe miasto, w którym zarówno cierpienie, jak i szczęście odczuwa się ze zdwojoną intensywnością.
Po bestsellerowej "Cukierni Pod Amorem" zapraszamy na kolejną wyśmienitą ucztę literacką, która urzeka opowieścią o czasach minionych, pełnych nostalgicznego piękna.

Co jest najlepszego na zawód sercowy? Można zapić, ale to na dłuższą metę odbija się czkawką. Najlepiej kupić sobie książkę. Dlatego, kiedy kolejny raz, gdy komuś głupio zaufałam i ten ktoś mnie zawiódł, w celu wyleczenia się z podłego nastroju pobiegłam do księgarni. Złapałam drugi tom „Podróży do miasta świateł”. Po roku czekania!! Walcząc ze zmęczeniem czytać zaczęłam już w pociągu, jednak i tak usnęłam. Zrozumcie, kilka nocy z rzędu niespania. Pociąg mnie ululał. Niedługo jednak odwlekła się lektura jak widzicie. Dziś zamiast rzetelnie pracować – czytałam.  Teraz znowu muszę czekać kolejny rok, żeby się dowiedzieć jak to się skończy.

Róża z Wolskich wraca do Paryża z Polski, gdzie pochowała matkę. Niemalże prosto z pociągu musi udać się w dalszą podróż, jej ukochany – Roger książę de Vallenord zmarł a kobieta chce ostatni raz na niego spojrzeć. Róża zostaje sama, ma przy boku Serge`a, wiernego przyjaciela, który kocha ją, ale nie ma nadziei na wzajemność. Po tym jak jej marzenia i plany legły w gruzy, a serce przyoblekło się w żałobę, kobieta próbuje sobie ułożyć życie. Z pomocą przyjaciela – udaje jej się to, tworzą zgrany duet oparty na przyjaźni, zaufaniu, lojalności. Serge liczy na więcej, ale na drodze staje tajemniczy nieznajomy, który zdaje się podbił serce Róży. Kobieta ładuje się w kolejny szemrany związek a Serge może tylko bezradnie się temu przyglądać, aż w końcu wraca do Rosji wzywany tam przez rodzinę. Róża zaś od nowa układa sobie życie. Czy w końcu znajdzie szczęście?

Nina przylatuje do Paryża i rusza śladami malarki polskiego pochodzenia – Róży z Wolskich, spaceruje ulicami Paryża odwiedza miejsca z duszą, popija kawę w urokliwych kawiarenkach, nie traci przy tym z oczu swego głównego celu, zawodowego, czyli Róży księżnej de Vallenord, próbuje dociec kto stoi za kradzieżami obrazów. Jednocześnie stara się dojść dlaczego Miłosz ją porzucił.  Problemy osobiste i perturbacje w poszukiwaniach, oto treść jej wyjazdu do Francji. Na horyzoncie pojawia się jednak tajemniczy Argentyńczyk, również zafascynowany polską malarką.   Czy Nina kolejny raz się sparzy? Czy jej relacje z matką się wyklarują?

Małgorzata Gutowska-Adamczyk podbiła moje serce „Cukiernią pod Amorem” z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnej sagi jej autorstwa, cieszyłam się jak dziecko, że nie odrywa mnie od Zajezierzyc, że wciąż będę mogła tam zaglądać. Autorka kolejny raz udowadnia, że potrafi z wirtuozerią pisać o tym co kocha. Tak jak wcześniej, smakowite opisy ciast i ciasteczek sprawiały, że biegłam do kuchni sprawdzić co mogę upiec z tego co mam, tak w tej książce przy opisach atrakcji Paryża, pomimo braku mojego ześwirowania na tym punkcie miałam ochotę rzucić wszystko i wybrać się na wycieczkę do miasta świateł. Chyba ciężko  nie pokochać Paryża po tym jak autorka go opisuje. Z dbałością o detale, czuć wietrzyk na twarzy, zapach espresso. Ach!! Ja chcę do Paryża, pierwszy raz!!

Nie żałuję ani złotówek wydanych na książkę, ani godzin które poświęciłam na czytanie -  kosztem snu. Małgorzata Gutowska-Adamczyk kolejny raz uwodzi nas historią, pokazuje nam piękne miejsca, a także cały wachlarz emocji. Bohaterowie jej książek dają się lubić, angażujemy się w ich życie, przeżywamy ich wzloty i upadki. Czasami zakręci się łza, czasami wstrząśnie nami żywa irytacja. Lubię kiedy obchodzą mnie losy tych o których czytam. Gdy wszystkie przygody bohaterów, przechodzą u mnie bez echa, mam wrażenie, że czytam książkę bezpłciową, miałką, słabą. Tymczasem drugi tom „Podróży do miasta świateł” wywoływał u mnie różne emocje. Moim zdaniem książka ma słabsze momenty, gdy nie przykuwa uwagi tak mocno, ale gdyby nie miała owych momentów, byłaby doskonała, a doskonałości próżno się doszukiwać w naszym ułomnym świecie. Nieprawdaż? ; )

Cieszę się, że mogłam zanurzyć się w tej powieści, nie mogę darować sobie, że tak szybko ją przeczytałam i kolejny rok spędzę na wypatrywaniu daty premiery trzeciego tomu.

O ile pierwszy tom dotykał w głównej mierze problemu relacji z matką, w drugim tomie mamy problem niewłaściwych związków, złego lokowania uczuć. Jak ja to rozumiem, kobiety, które obdarzają uczuciem mężczyzn, którzy jakby byli stworzeni by skrzywdzić, złamać serce i zdeptać, zetrzeć na pył. Problem uniwersalny, stary jak świat i niezależny od epok i krajów. Wszędzie i zawsze było tak samo. Detale są zmienne, osnowa tej historii – zawsze taka sama.

Polecam „Podróż do miasta świateł. Rose de Vallenord”, według mnie książka warta jest przeczytania, piękny język, zachwycające opisy i zajmujący wątek. Małgorzata Gutowska Adamczyk, kolejny rok z rzędu sprawia, że jesienne, długie wieczory nie będą się dłużyć, gwarantuje przyjemny czas spędzony na lekturze. Bardzo polecam : )

Ps. Jest szansa, że w niedzielę wrócę do normalnego blogowego świata. Jutro wycieczka do Lublina i będę miała wreszcie KILKA dni spokoju. KILKA to jawi się jak ziemia obiecana.