z wielkim poślizgiem - podsumowanie listopada

Powinno być kilka dni temu, ale tak mnie złapało przeziębienie, że dosłownie ścięło mnie z nóg. Niestety jeszcze nadal mam wigor przeleżanych zwłok i po kilku minutach stania, dosłownie zwalam się na łóżko przez godzinę odzyskując siły. Tak to jest, gdy przebywa się z chorymi i tak jestem dumna, że w zdrowiu wytrzymałam do grudnia, a zachorowałam, przypadkiem i to już gdy nie dałam rady walczyć ze zmasowanym atakiem. W końcu jednak trzeba było się zebrać do podsumowania listopada, mojego ukochanego miesiąca, w którym działo się tak wiele. Same wspaniałe, przyjemne rzeczy, a że prywatne, to... no cóż. Tutaj opowiadam o książkach.

Przemijamy - po prostu [ podsumowanie października ]

Pantha rei my też mijamy. Ledwo muśnie nas wiatr i już nas nie ma, a miejsce gdzie byliśmy - już nas nie poznaje. Wybaczcie ten żałobny ton. Co roku we Wszystkich Świętych chcę poczytać coś refleksyjnego i pasującego do tego dnia, to sobie w tym roku wybrałam. Kuźwa, weltschmerz będzie się ciągnął tygodniami. A dlaczego, to przeczytacie jutro. Dziś postanowiłam stworzyć podsumowanie października, tuż przed corocznym wyjściem na cmentarz. Październik był bardziej zrównoważony, dużo pracy, dużo nauki, trochę tenisa, dużo czytania.

Zapraszam!

Gaudeamus igitur iuvenes dum sumus

Radujmy się więc! Dziś w wielu aulach zabrzmi ta pieść. A dopiero co miesiąc temu, brzmiał pierwszy dzwonek w szkołach, a tutaj już żacy wdziewają garnitury, by zgłębiać tajemnice świata. Dodatkowo ja uświadamiam sobie, że równo dekadę temu po raz pierwszy stałam w auli, słuchałam tej pieśni i zaczynałam moją przygodę z prawem. Czas tak leci... a ja tak się starzeję. Ech... tempus fugit. Dziś chyba z tej melancholii poeksperymentuję i wrzucę book houla na YT, czy jak to się tam zwie. A Wam chcę pokazać, co działo się  we wrześniu

... a lato było piękne tego roku

Mamy początek września. Jak co roku, myśli nasze biegną w stronę Westerplatte, akurat będąc dwa dni temu w Lublinie, na przystanku pewna pani opowiadała mi o początku wojny w Lublinie. Szkoda, że ten mpk przyjechał. Wojna to straszna rzecz, więc nie ma opcji, żeby wrzesień mnie nie przygnębiał. A jeszcze uświadamiam sobie, że to kolejny rok, gdy nie staję na apelu jako uczeń, a kolejny, gdy stoję po drugiej stronie. Jesień, jak zwykle dla mnie nadchodzi czas melancholii. A razem z melancholią, obowiązki, praca, koniec rozrywkowego trybu życia, który do perfekcji doprowadziłam tego roku właśnie. Dlatego, niech Was nie dziwi tak fatalny wynik.

po lipcu [stojąc na końcu tęczy]

Podobno na końcu każdej tęczy siedzi gruby karzeł z garncem złota. My nie poszliśmy szukać skubańca, bo poszliśmy grać w tenisa. Na pewno za to, pod koniec tygodnia godzi się napisać podsumowanie. Nawet jak się ma doła jak ja dziś, ale przejdzie. Pewnie za miesiąc, albo za cztery lata ( : P ) nie będę pamiętała o co poszło, ale niech się nikomu tu nie wydaje, że moje życie to pasmo super książek, wspaniałych chwil i wygranych w fenomenalnym stylu gemów w tenisa. Jak wygrywam w tenisa, to zwykle przez przypadek i to bardzo rzadki. Zresztą z tenisem koniec. Raczej. Jeszcze dziś finał turnieju w Toronto i wracam do mojej nudy. Bo i lipiec był nudny, machałam rakietą, jak wiatrak skrzydłami i wydawałam dźwięki, rodem z tanich niemieckich filmów dla dorosłych. : P

Podsumowanie czerwca Po prostu

Skończył się czerwiec, czego oczekiwałam, już od końca maja. Potrzebowałam wakacji, a właściwie, to chciałam mieć z głowy, to co mnie prześladowało przez dłuższy okres. Teraz mam spokój. A właściwie, wizję kupy roboty na całe wakacje. A nawet na więcej. Mam wrażenie, że nic nie czytam, to przez to, że uparłam się połamać na korcie podczas nieudolnego usiłowania gry w tenisa. Jest jeszcze jeden plus końca czerwca... może to również koniec afrykańskich upałów.

Nie ma już maja : (

Nie cierpię zwrotów, że coś było intensywne, bo uważam, że to stanowczo zbyt nadużywane w blogosferze określenie. Tylko, że trudno inaczej opisać ten miesiąc. Działo się, oj działo się. Zaczął się czerwiec, ja ciągle myślami w maju, a ja chciałabym, żeby był lipiec i wakacje. Jutro do pracy, na cały weekend. Chciałabym, żeby czerwiec, tradycyjnie już był historyczny, bo i rocznica rozpoczęcia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej(znowu nie wyrobiłam paszportu, nie załatwiłam wizy, wiec będę siedziała w Polsce), no i rocznica śmierci Franciszka Ferdynanda i Zofii. Mam historyczny stosik. Tylko ten czas... trochę to paradoksalne. No, a skoro już przy historii jesteśmy, to zerknijmy co się w maju działo.

Świat nie jest taki zły, świat nie jest wcale zły, niech no tylko rozkwitną jabłonie

Jabłonie rozkwitają, mam już nawet w kuchni bukiecik bzu. Wiosna pełną parą. Wiem, że strasznie się guzdram z tym podsumowaniem, jakoś mój komputer stresował się i wieszał, na szczęście, po kilku próbach, udało się dograć zdjęcia i mogę Wam pokazać jak wyglądał mój kwiecień. Niektóre zdjęcia są kiepskiej jakości, bo robione komórką, ale te robione aparatem naprawdę i będę nieskromna, podobają mi się bardzo. Szkoda, że lustrzanka jest taka duża i nieporęczna, a ja nie mam nawyku noszenia aparatu. W kwietniu troszkę jeździłam i spacerowałam. Pora rozruszać kości już niemłode. Słucham wtedy raczej audiobooków, na spacer tylko z muzyką, pozwalam sobie tylko, gdy jestem bardzo zmęczona i zestresowana, bo bez audiobooka to strata czasu. Trochę.

Nie będzie prima aprillisowego żartu, będzie podsumowanie

Skończył się marzec. Przyszła oficjalnie wiosna, nawet do wsi mej spokojnej przyleciały bociany. Spokojnie, żadnego tobołka mi nie podrzucił... A marzec pokazał przegląd pogody, od cudownie białej, śnieżnej zimy, przez deszczowe, słotne dni, aż po piękne słońce. Wiele miałam książkowych zachwytów, sporo było też kryzysów i popadania w czytelniczy marazm. Ot garniec obfitości!!

przęstępny luty poszedł sobie heeen

Najkrótszy miesiąc w roku już się skończył. Chociaż w tym roku, jak co cztery lata i tak był dzień dłuższy. Dla mnie to niewiele zmieniło, bo akurat wczoraj i pracowałam i niewiele czytałam. 

Luty, ja lubię ten miesiąc, chociaż wolę jak jest porządny i śnieżny, mroźny. Luty to ferie, chociaż miesiąc zaczęłam z przytupem i u lekarza... ale skończyłam z takim kozackim przytupem : P

Ostatnie podsumowanie - jeśli wyzionę ducha

Skończył się styczeń, ja też się kończę. Niech mi nikt nie wciska, że na Wschodzie nie ma morowego powietrza. Oczywiście, że jest, pomór mnie chwycił, aby było weselej, złapało mnie z piątku na sobotę, abym mogła konać przez dwa dni, a później tkwić pół dnia u lekarza, bo w wiejskiej przychodni więcej ludzi niż w poniedziałek u lekarza, jest w kościele na Pasterce. Korzystając, z radosnego faktu, że jeszcze żyję zapragnęłam podsumować pierwszy miesiąc roku 2016 roku... Były chwile, gdy wątpiłam w czytelniczą radość, ale jednak pierwsza książka roku okazała się znamienna. Może być wspaniale. Oby było wspaniale. Nadal.