"Niechciani" - Yrsa Sigurdardóttir

Ódinn zamieszkał sam z jedenastoletnią córką Rún po śmierci byłej żony, która wypadła z okna. Ale ojciec i córka nie są ze sobą zżyci…Pewnego dnia otrzymuje w pracy nowe zadanie: ma ustalić, co działo się wiele lat temu w Krókur, położonym na odludziu i zamkniętym domu wychowawczym dla chłopców. Bada między innymi sprawę śmierci dwóch z nich – chłopcy w tajemniczych okolicznościach udusili się spalinami w samochodzie.Im bardziej Ódinn zagłębia się w tę sprawę, tym częściej wydaje mu się, że dopadają go upiory z przeszłości. Czy przedwczesna śmierć jego żony ma z tym coś wspólnego? Ódinn rozpaczliwie poszukuje odpowiedzi na to pytanie i czuje, że atmosfera grozy narasta…

Trzeba być geniuszem mojego pokroju, aby do czytania na nocnej zmianie zabrać skandynawski thriller i to pióra Yrsy… pierwszy raz czytałam jej książkę, tuż przed obroną, sam czerwiec, południe a mimo to się bałam. A teraz – słota, szybko robi się ciemno, ja idę do pracy w nocy i siedzę sama… ale od czego jest ta nuta niepewności, dostanę zawału, czy nie dostanę? Ponieważ czytacie te słowa, macie prawo przypuszczać, że serce mam jak dzwon, bo nie wysiadło podczas lektury. No właśnie czy miało prawo wysiąść? W końcu Yrsa umie przestraszyć… ale czytałam też słabsze jej książki… No cóż… sprawdźmy.

Jak to bywa u Yrsy, mamy dwutorową akcję. Współczesność to historia Ódinna, mężczyzny po rozwodzie, którego była żona wypadła z okna, z weekendowego tatusia musiał zmienić się w odpowiedzialnego ojca i właśnie w związku z tym podjął pracę w państwowym urzędzie. W pracy przejął sprawę po kobiecie, która zmarła, w dość niecodziennych, a na pewno mrożących krew w żyłach okolicznościach. Sprawa dotyczy wypadku z lat siedemdziesiątych, gdy w jednym z domów resocjalizacyjnych zginęło dwóch chłopców. Ponieważ przez kraj przetacza się afera dotycząca wadliwości systemu opieki nad dziećmi sprzed lat, postanowiono również zbadać jak było z tym domem, gdzie dzieci zginęły. Odinna angażuje się w sprawę, ale jest w niej coś nieuchwytnego, groźnego, intrygującego i mrożącego krew w żyłach…

Lata siedemdziesiąte, przenosimy się do w/w domu, oglądamy sytuację w nim oczami sprzątaczki, pokojówki, która uciekła z domu i wzięła pracę, bo nie miała innego wyjścia. My, napompowani ideałami o bezstresowym wychowaniu odbierzemy to co się tam działo, jako dramatyczną patologię. Metody wychowawcze, faktycznie bardziej przypominają te, które opisywał Dickens, jednak polemizowałabym, czy były to pojedyncze przypadki, jednak lata `70 to były trochę inne zasady wychowawcze. Chociaż nie chcę twierdzić, że „ach to były czasy”. Dom wychowawczy prowadzi małżeństwo, bigoci pełni hipokryzji. Ponieważ chłopcy trafiający do ośrodka, trafiają tam za karę, małżeństwo uważa, że dzieciakom należy się żelazny dryl, wzorowany na metodach z GUŁAGów. Małżeństwo ma również swoją mroczną tajemnicę, o której wie więcej osób, niż można się tego spodziewać. Dodatkowe kłopoty przybywają, wraz z pojawieniem się w ośrodku Einara, chłopca przystojnego, odstającego od grupy. Nagle zaczynają się dziać dziwne rzeczy.

Yrsa znowu pokazuje, że umie budować napięcie, tworzy atmosferę grozy, tajemnicy, gdzieś tam przewija się moc nadprzyrodzona i czytelnik się boi. Czyta, czyta daje się porwać w pułapkę, zaczyna wierzyć w duchy, zemstę zza grobu.  Przeszłość zazębia się z teraźniejszością, co potęguje nasz strach i czyta się książkę, dosłownie z zaryglowanymi drzwiami(u mnie w pracy – fotel podstawiony pod drzwi).

A jednak… moim zdaniem, jakkolwiek książka trzymała mnie w napięciu(uprzedzam – ja jestem strachliwa), ale brakowało mi takiego kopa, mocnego akcentu, który przyprawiłby nas, no chociażby o tachykardię. Zauważyłam, że od „Statku śmierci”, brakuje tego ostatniego, finalnego akordu, tego jednego wyraźnego BUM, dzięki którym Yrsa zyskała takie rzesze fanów.

Naprawdę nie jest źle… czyta się szybko i z napięciem, z autentyczną ciekawością co ona wymyśliła, ale jest niedosyt. Chociaż po kolejną jej książkę sięgnę i tak, zbyt lubię bać się na jej powieściach. No i zakończenie – absolutnie zaskakujące. Kopara opada!

Bo pomysł i wykonanie, naprawdę bardzo dobre, na 5 z minusem… że się wczuję w nauczycielską mą profesję, no albo 4 z plusem.

Tylko powiem Wam, nie wiem kto mnie odprowadzi do domu, bo za pół godziny kończę pracę… jest ciemno…

"Statek śmierci" - Yrsa Sigurdardóttir

Luksusowy jacht rozbija się przy wejściu do portu w Reykjawiku. Na jego pokładzie nie ma nikogo. Jacht jest własnością Banku Islandzkiego, odkąd poprzedni właściciel popadł w długi. Co stało się z trzema członkami załogi i czteroosobową rodziną, która weszła na pokład w Lizbonie? Turyści, którzy zaginęli wykupili, przed podróżą, bardzo wysoką polisę na życie. Firma ubezpieczeniowa chce mieć pewność, że nie doszło do oszustwa. Do akcji wkracza Tora. Musi ustalić, co wydarzyło się na jachcie pomiędzy Lizboną a Reykjawikiem.To nie horror. Lub może raczej horror innego rodzaju. Jeśli znalazłeś się na pokładzie jachtu na środku oceanu i nie wiesz, komu możesz zaufać, to horror o którym mówimy

Po książkowym kacu spowodowanym lekturą książki „Moja Siostra mieszka na kominku”(polecam lekturę) miałam problem z wyborem lektury, rzuciłam chyba czterema książkami, obiektywnie – świetnie się zapowiadały- ale ja wpadłam w taki typowo-babski humor „nie wiem czego chcę, wkurza mnie to, nie podchodź mi pod nogi, bo zaraz się okaże, ze to przez ciebie!! Grrr trzymajcie się ode mnie z daleka, nie mam co czytać”.  Swoje lata mam, ale wiem, że żaden PMS nie wytrąca mnie z równowagi i tak nie działa mi na nerwy jak kac książkowy i problem z wyborem lektury. Jest zaledwie kilka osób na całym globie, które irytują mnie – a i to li i jedynie porównywalnie – tak bardzo.

Yrsa zawiodła mnie tylko raz, jej najnowsza książka zbiera różne recenzje, od pełnych zachwytów, przez sceptyczne, aż po te z brakiem entuzjazmu. To wyciszyło mój entuzjazm, ale z drugiej strony ja jestem bardzo strachliwa. Naprawdę! Nie czytam thrillerów, horrorów bo się boję spać i nie są to czcze słowa, ja naprawdę nie mogę usnąć! Unikam więc. Ale Yrsę pokochałam dwa lata temu, w okolicach mojej obrony przeczytałam, połknęłam kryminał „Spójrz na mnie”.  Do dziś pamiętam ten dzień, gdy zamiast stresować się obroną, wylegiwałam się na słońcu i wraz z Thorą próbowałam rozwiązać zagadkę. „Pamiętam cię” również wzbudziło we mnie masę emocji, dreszczyku. Wydaje mi się, że Yrsa jest moją ulubioną, współczesną autorką kryminałów.  Piszę o tym wszystkim, aby dać Wam pogląd na moją(nieco skopaną) psychikę, jestem strachliwa, toteż mój próg wytrzymałości jest niższy, to czego ja się przestraszę zapewnie nie wywrze wrażenia na miłośnikach literatury z dreszczykiem.  Musiałam tę książkę skończyć przed zmrokiem, bo po zachodzie słońca musiałabym ją czytać z psem i kotem.  Fragmentami, czułam autentyczny strach, a każdy hałas przyprawiał mnie o stan przedzawałowy.  A książka, jako całość… nie rozczarowała mnie.

Do portu przypływa luksusowy jacht, przypływa, a raczej taranuje nadbrzeże, po wejściu na statek okazuje się, że nie ma na  nim żywej duszy. Statek jest pusty. Jak to możliwe? Skoro z portu w Lizbonie wypłynął Jach z małżeństwem z bliźniaczkami oraz z załogą. Tak mała liczba pasażerów jest spowodowana tym, iż jacht został zajęty przez bank na poczet długów. Krążą plotki, że nad jachtem ciąży klątwa, coś dziwnego wyczuwa się również w atmosferze. Thora – znana z poprzednik kryminałów autorki – prawnik zostaje pełnomocnikiem rodziców mężczyzny, który z ramienia komisji likwidacyjnej, znalazł się na pokładzie bo ma uprawnienia – odbył kiedyś kurs żeglarski- a jeden z członków załogi miał wypadek. Przypadek… płynął z żoną i dwiema córkami, najmłodsza córka została z dziadkami. Rodzice Egira wynajmują Thorę, która jak zwykle całym sercem angażuje się w śledztwo mające na celu wyjaśnienie tego co stało się na pokładzie. Czy pasażerowie dryfują gdzieś po lodowatych wodach? Ta nadzieja ulatuje, gdy odnalezione zostają zwłoki jednego z pasażerów, one rozwiewają złudzenia. Jaka tragedia rozegrała się na luksusowym, zachwycającym jachcie? Kto mógł dokonać takiej eksterminacji, w jakim celu?

Jak dla mnie już sam wybór miejsca na główną akcję jest rewelacyjny. Jacht na pełnym morzu, to zagranie w stylu Christie, mamy ograniczoną liczbę potencjalnych sprawców, dodatkowo dochodzi permanentne poczucie zagrożenia, dziwna atmosfera, poczucie przebywania w pułapce z której de facto nie ma ucieczki, kontakt ze światem jest ograniczony a i to odchodzi w przeszłość.  Dodatkowe Yrsa pisze w specyficzny sposób na pograniczu realizmu i świata paranormalnego. Ten schemat powtarza się i tutaj, ale jest to napisane w tak dobry sposób, że nawet osoby tak przyziemne jak ja nie odczuwają z tego powodu dyskomfortu.

Co mi przeszkadzało, co przeszkadza mi w kryminałach skandynawskich to imiona, których nie mogę wypowiedzieć nawet w głowie, więc ciężko mi połapać się who is who. Wiem, że nic się z tym nie da zrobić, ale niesamowite zbitki liter sprawiają, że nawet nie próbuję odczytać imienia, bohaterów kojarzę wizualnie po zlepkach znaków oznaczających ich personalia. Mam nadzieję, że rozumiecie co mam na myśl ; ]

Reasumując spędziłam przy tej książce naprawdę dobre godziny, dała mi to czego oczekiwałam, emocje, dreszczyk, napięcie i zakończenie, które jest nieco zamotane, ale ostatnie strony dają po twarzy – metaforycznie. Mocne.

Szczerze polecam, dobra książka! Jasne, na raz – jak większość kryminałów, ale nie powinniście doznać zawodu.

A tak czytałam dziś, kontuzjowana(tak wciąż wybieram się na pielgrzymkę!)

Dobrze się czytało :)

"Lód w żyłach" - Yrsa Sigurdardóttir

Grupa Thory przybywa na wschodnie wybrzeże Grenlandii, gdzie zostaje odcięta od świata.

Ktoś uszkodził czasze anten satelitarnych, nie działają telefony komórkowe, w kampusie brak natrysków i jedzenia. Okolica uważana jest przez autochtonów za przeklętą i cały czas wydaje się, że ktoś obserwuje członków ekipy. Pierwsza noc jest niczym koszmar, a rankiem bohaterowie odnajdują zwłoki z ogromna dziurą między żebrami. Dziwnym znaleziskiem jest także figurka Tupilaka oraz ludzkie kości, poupychane w szufladach niektórych pracowników. Mieszkańcy pobliskiej osady nie zapuszczają się w te rejony, nie chcą rozmawiać z przyjezdnymi. Swoje śledztwo Thora zaczyna od przeczytania książki o miejscowych wierzeniach i historii wschodniej Grenlandii.

„Lód w żyłach” to trzecia książka islandzkiej pisarki Yrsy Sigurdardóttir, jaką miałam okazję przeczytać. Poprzednie dwie wgniotły mnie w fotel, podniosły poziom adrenaliny, toteż postanowiłam systematycznie skompletować resztę książek tej pisarki.  W sukurs przyszedł mi lubelski, empik który akurat obniżył cenę książki „Lód w żyłach” do zawrotnej 9.99. Grzechem byłoby nie kupić. Książka przeleżała swoje na półce, nabrała mocy urzędowej. Przyszły upały, długie dni. Nie ma bowiem lepszych okoliczności do czytania Yrsy niż ciepło za oknem i noc, która długo nie przychodzi. Jako, że akcja jej książek toczy się zwykle na dalekiej północy, dodatkowo te książki niesamowicie podnoszą adrenalinę, więc czytanie ich w  nocy, grozi zawałem serca.

Bogatsza w doświadczenia powieści Yrsy, które wcześniej czytałam uznałam, że najdłuższe dni w roku to najlepszy moment na lekturę tych książek, które mrożą arktycznym powietrzem i po prostu przerażają.  Tym razem autorka wysyła swoją bohaterkę, prawniczkę Thorę na Grenlandię.  Prawniczka zostaje wynajęta przez bank, ma za zadanie znaleźć możliwość zawarcia ugody, bowiem wykonywanie odwiertów na Grenlandii, które zostało zlecone, nie idzie tak jak powinno. Okazuje się, że zaginęło trzech pracowników, znaleziono zwłoki a baza została odcięta od świata.

Co z całą sytuacją mają wspólnego pierwsi mieszańcy tych terenów, którzy wyginęli co do jednego, czy ziemia tam faktycznie jest przeklęta? Czy panuje tam bezlitosny Tupilaka, który upomina się o swój trybut? A może to wszystko, jak zwykle wina człowieka?

Przyznam się Wam, że nieco się zawiodłam na tej książce. W porównaniu ze „Spójrz na mnie” i „Pamiętam cię” książka ma o wiele mniejsze napięcie, chociaż autorka stosuje mniej więcej podobne chwyty, w podobny sposób  buduje napięcie. Nie wiem czy wina leży w moich zbyt wysokich oczekiwaniach, czy tez w tym, że „Lód w żyłach” jest wcześniejszą powieścią Yrsy i może jej kunszt jeszcze się nie rozwinął aż tak jak w czasach tych powieści, które czytałam. Poprzednie książki połykałam w jeden dzień, nie mogłam się oderwać i czytałam jak zahipnotyzowana. „Lód w żyłach” zaczęłam w piątek. W sobotę, czytałam troszkę przed pracą i porzuciłam, wczoraj – usnęłam. Pewnie dziś, gdyby nie burza i odwyk od kompa, tez bym jej nie dokończyła. Jestem zaskoczona takim stanem rzeczy i przyznam się że nieco zawiedziona.

Ale się nie zrażam, dalej jestem fanką tej autorki, tego w jaki sposób buduje napięcie i wzbudza lęk. Te książki są naprawdę świetnym sposobem na spędzenie upalnych dni. Mimo, że „Lód w żyłach” mnie zawiódł, nie uważam tej książki za złą, czy słabą. Nie genialną, ale do poziomu „poniżej przeciętnej” sporo jej brakuje. Bądź, co bądź, były momenty gdy autentycznie się bałam i wolałam nie czytać wieczorami, po ciemku.

Naprawdę dobry skandynawski kryminał!

"Pamiętam cię" - Yrsa Sigurdardóttir

"Pamiętam cię" to dwie równoległe historie, opowiadane naprzemiennie. O ile wątek drugi zaczyna się zgodnie z regułami kryminału, o tyle pierwsza historia od początku przypomina horror. Obie opowieści w pewnym momencie łączą się odkrywając zaskakującą pointę i powikłane zależności międzyludzkie. Na początku powieści czytelnik poznaje trójkę bohaterów, którzy w środku zimy przybywają na północne rubieże Islandii do opuszczonej osady by wyremontować stary dom. Na miejscu zastają ciemność, ziąb, pustkę, a na domiar złego zaczynają odnosić wrażenie, że cały czas ktoś kręci się w ich pobliżu. Punktem wyjścia dla drugiej historii jest włamanie do przedszkola w niedużym miasteczku. Ktoś zakradł się do środka i dokonał aktu wandalizmu, bazgrząc po ścianach. Na miejscu pojawia się psychiatra, zatrudniony od niedawna w miejscowym szpitalu. Sprowadził się do miasteczka uciekając przed koszmarem wspomnień - kilka lat wcześniej w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął jego synek. Jeden z pacjentów doktora wspomina o podobnym akcie wandalizmu, który miał miejsce wiele lat wcześniej. Wówczas włamanie poprzedziło znikniecie małego chłopca.

 Nie czytam horrorów. W zamierzchłych Licealnych czasach wzięłam się za „Lśnienie” i nie mogłam, bałam się spać. Strachliwa okrutnie jestem. Ale onegdaj czytałam, genialną książkę Yrsy – „Spójrz na mnie” pochłonęła mnie ona bez reszty, toteż gdy zobaczyłam zapowiedź nowej książki jej autorstwa, nie myślałam i nie czytałam wiele…

Ale gdy książka wylądowała w moim prywatnym pokoju i zaczęłam czytać ostrzeżenia, wstrzymałam się z lekturą, później zaczęły się pojawiać recenzję, że strach się bać, ja zaczęłam pluć sobie w twarz, że znowu będę miała problemy z zasypianiem i na co mi to.

Postanowiłam się zabezpieczyć i zabrać książkę do pracy, gdy wypadnie mi dyżur w biurze przepustek. Ciężko wyobrazić sobie miejsce bardziej bezpieczne niż to gdzie pracuję… w dłoń chwyciłam śmiercionośną broń – wieczne pióro uzbrojona w nie i w świadomość, że obok mnie krążą mężczyźni, którzy w razie czego będą mnie bronić – rozpoczęłam  lekturę. Powiem Wam jedno, dobrze, że czytałam w pracy. Bo po pracy, w domu, wieczorem – to chyba bym na zawał padła. Zresztą zawału i tak byłam bliska.

Majstersztyk grozy!!

Mamy akcję prowadzoną równolegle. Po pierwsze problemy psychiatra który współpracuje z policją zostaje wezwany do skonsultowania wybryku chuligańskiego dokonanego w miejscowym przedszkolu. Mężczyzna jest sceptyczny, co do swojej przydatności w rozwiązaniu tej sprawy, przypadkiem odwiedzając jednego ze swych starszych pacjentów dowiaduje się, że już kiedyś, przed dekadami był podobno wybryk, którego ofiarą padła szkoła, pomazane zostało wówczas również pewne zdjęcie klasowe, co dziwniejsze losy dzieci uwiecznionych na tej fotografii są zaiste interesujące, cała historia splata się w jedną makabryczną, wymykającą się logice całość. A dodatkowo jaki związek z tymi wydarzeniami ma zaginiony, uznany już za martwego syn psychiatry?

Równolegle trójka przyjaciół wybiera się na totalne odludzie, remontować stary dom, który ma przemienić się docelowo w pensjonat.. Położy to kres kłopotom finansowym spowodowanym przez kryzys. Już reakcja szypra na opowieść o tym, który dom wybrali daje do myślenia i niepokoi, im dalej w las, tym gorzej, zaczynają dziać się dziwne rzeczy, dookoła jakby ktoś się plątał. Ale przecież niemożliwe, że mały chłopiec znalazł się na takim odludziu… A to tylko jedna z tajemnic do rozwikłania.

Kurczę pisząc tą recenzję boję się tak, jak bałam się podczas lektury… bałam się tak, że prawie serce wyplułam, gdy ktoś niespodziewanie(no dobra – zaczytałam się i przegapiłam pipczenie otwieranych drzwi) oddał mi długopis.

Nie jestem jednostką miarodajną bo naprawdę łatwo mnie przestraszyć, ale ta książka… porywa, wciąga, mimo nasilającej się grozy nie da się jej tak, o odłożyć.

Przypomniałam sobie o autorce, bo to druga książka, którą połknęłam w przeciągu jednego dnia i mam ochotę na więcej…

Nie wiem jakie miejsce poradzić Wam do czytania, na pewno nie czytajcie w nocy i wieczorem!!

A ze swej strony polecam bardzo!!

"Spójrz na mnie" - Yrsa Sigurdardóttir

- kolejna książka islandzkiej autorki z prawniczką Thorą Gudmundsdottir w roli głównej
- kryminał ze sporą domieszką horroru
- zbrodnia, którą bada Thora jest wyjątkowo odrażająca i ponura i tacy są też bohaterowie opowieści: małżeństwo, którego dom nawiedzany jest regularnie przez ducha, spiker radiowy, terapeuci, rodzice ofiar pożaru


Pensjonariusz oddziału psychiatrycznego skazany za pedofilię zleca Thorze wniesienie rewizji od wyroku. Skazanym jest chłopiec z zespołem Downa. Został uznany winnym wzniecenia pożaru i spowodowania śmierci czworga podopiecznych ośrodka rehabilitacyjnego. Czy chory na autyzm lub padaczkę chłopak albo głuchoniema i niewidoma nastolatka mogli komuś aż tak zajść za skórę, by pragnąc zemsty odważył się popełnić odrażającą zbrodnię?

I z czym wiąże się tytuł?

Nie jestem miłośniczką i znawczynią kryminałów. Między tą książką a mną była jakaś chemia, miałam skończyć ją jutro, ale tradycyjne zostawiłam wszystko, żeby dowiedzieć się „KTO”.
Ale od początku, opis książki zarysowuje fabułę, nie wspomniano jak bardzo książka trzyma w napięciu na samym początku. Zasypana śniegiem Islandia, złoczyńca czai się gdzieś w mroku? Czy może siedzi zamknięty w zakładzie a ktoś w jakimś celu chce żeby jednak wyszedł na wolność?
Jestem tak strachliwa że bałam się czytać wieczorem, ale w tym zapewne będę odosobniona.
Natomiast im dalej w treść tym głębiej wpadałam, snułam hipotezy i domysły. Czy nie tego wymaga się od kryminału? Poza zaskakującym zakończeniem, które również jest obecne w tej książce?

Na pewno sięgnę jeszcze po książki tej autorki, która tak przykuwa uwagę i świetnie konstruuje historię, że mogłam tylko gwizdać z zaskoczenia, gdy hipoteza za hipotezą rozsypywały się.

Jak napisałam, nie jestem znawczą gatunku, być może wszystko to już było, może zaskoczenia by nie było, gdybym znała się na kryminałach. Jak dla mnie totalnego żółtodzioba z zaledwie kilkunastoma kryminałami na koncie to był zimny powiew nowości.
Z kwestii technicznych, język jest bardzo przystępny, dobrze i szybko się czyta, pewną trudność sprawiają nazwy własny, ale wiadomo – urok języka. Opisy działają na wyobraźnie, ale na wyobraźnię, autorka nie katuje czytelnika drobiazgowymi strasznościami.

Ja ze swej strony serdecznie polecam i cieszę się, ze to kolejna udana książka początku czerwca, mam nadzieję, ze będzie tak dalej.

A za książkami tej autorki rozglądnę się od razu po obronie, tylko nie wiem jak przeliteruję nazwisko autorki w księgarni :P

Wczytałam się do tego stopnia, ze zapomniałam, że siedzę na słońcu i nie wiem jak usnę na tym wszystkim opalonym :P


Za książke dziękuję wydawnictwu MUZA