Klara

Przedstawiam Wam Klarę.

Dołączyła do Nas pierwszego grudnia, razem czekamy na powrót Meli, a wtedy będzie wesoło.

Ciągle jeszcze się oswaja, wącha kąty, uwielbia być noszona. Ja lubię to trochę mniej bo Klara jest ogrooomna, jak leży, to wygląda jak nowy kontynent nie kot.

Jak długo się nią nie zajmuję, to miauczy. Domaga się uwagi.

Już zawłaszczyła mój szlafrok. Na nim śpi ;)

To nie jest tak, że Klara wypiera Melanię, wciąż na Melę czekam i oddałabym wszystkie skarby Wschodu, żeby moje biało-czarne dziecko wróciło. Żyję nadzieją, że Ona do mnie wraca, gdy wracam do domu, wchodzę w uliczkę i wytężam wzrok, mając nadzieję, że pod płotem zobaczę Melkę... zmęczoną, ale żywą i na wyciągnięcie łapki. 

Klara była kotem, który szukał domu. Domu który ja mam. Domu który jest rozpaczliwie pusty bez kota. Nie wiecie jak to jest wrócić do domu w którym nic nie mruczy, nie ociera się o nogi, nie miauczy.. jest pustka. A Klara zasługuje na dom i ciepło i człowieka i kawałek łóżka i jak się okazało mój szlafrok.

Brakuje mi tylko Meli, Mela była moim dzieckiem. Klara jest pokrzywdzonym przez los kotem... Chcę by Mela wróciła, musi wrócić... Pamiętacie ten wiersz Szymborskiej? "Umrzeć - tego się nie robi kotu", to chyba najsmutniejszy wiersz, tak wzruszający... mam nadzieję, że mój Kot tylko na chwilę zapomniał, że "Odejść, tego się nie robi człowiekowi". Melu cóż ja mam począć bez ciebie??

Uciekam, bo Klara domaga się uwagi ;)

Światowy Dzień Kota

Melania i ja chcemy złożyć na ręce czytających tego bloga Kociarzy, najlepsze życzenia dla Ich Futrzanych Przyjaciół z ciekawskimi noskami, chropowatymi języczkami i jedwabistymi wibrysami.

Mela przyszła przed chwilą do łóżka(tak obudziłam się o 12.30 i do chwili gdy będę musiała udać się do kościoła, leżymy z książką)

Wymiziałam, wymiziałam, Kota poszła spać bardzo ukontentowana.

Temu Belzebiuszowi to dobrze!!

Ale zasługuje na to co najlepsze, po tym co przeszła, moja Malutka....

Stos końcowo-marcowy

Jestem uzależniona od kupowania książek. zdecydowanie

Dodatkowym symptomem jest uzależnienie od Christie. Ostatnio na inne regały zerkam z przelotnym zainteresowaniem. Kupuję Christie.

I tak od dołu będą dwa egzemplarze recenzenckie. Przyda mi się odprężającej lektury po tych kryminalnych sprawach otaczających mnie całodobowo.

Później nabyte w Taniej Książce "obrączki" na które czaiłam się długo. na marginesie prawie je i jeszcze kryminał jeden zostawiłam na bankomacie... co mogę zwalić tylko na karb tego, ze tamtego dnia wstałam o 2 w nocy a o 3.15 miałam autobus.

A później Christie. li i wyłącznie.

Chociaż w sobotę miałam OGROMNĄ ochotę na pamiętniki Żelaznej Damy. I chyba po wypłacie wezmę i nabędę...

Myślicie, że powinnam się leczyć?

A i musiałam niestety obfotografować Melę, bo właziła w kadr uparcie. Nie może się marcować, bo niewiastą jest tylko z nazwy. Może chciała pomachać Wam ze szklanego ekranu :)

Ale czas zacząć się cieszyć weekendem :))

kotowato znowu :P

Nie ma dziś dnia kota ani niczego w tym stylu, ale nie mogłam się powstrzymać.

Mela jest tak przekochana, że wciaż mi mało patrzenia na nią.
I tez lubi książki.
Kocha się o nie miziać :)

Dzień Kota.

Nasze futraki, które mają nas, wylegują się na książkach, które aktualnie czytamy z miną niewiniątka. Dziś obchodzą swoje świeto.

Moja Melania



Może historia Meli.
Lat temu 6 (minie pod koniec kwietnia) miałam ja pragnienia sprowadzenia kota do domu. Dom bez kota jest dziwny… zawsze mieliśmy jakiegoś kota, a wtedy jakiś zastój był . Przypadkowo zobaczyłam przechodząc ogłoszenie u weterynarza, że do oddania kociczki, wysterylizowane od zaraz. Pogadałam z mamą i następnego dnia weszłam. Okazało się, że jedna już poszła i SA dwie, w tym jedna dopiero po zabiegu i do zabrania za tydzień, ładna trójkolorowa i biało-czarny stwór, który po wzięciu na kolana zaczął udeptywać, wbijać pazurki i bość łepkiem. Głośno mruczał. Moja Mela. Wybrałam ją a to raczej ona mnie wybrała, chociaż tamta kocia tez była piękna(bo nie ma brzydkich kotów, naprawdę) i mam nadzieję, ze los się do niej uśmiechnął, jak do Melaska.
Bo Melon miał trudne życie i łzy mi w Okach stają jak sobie o tym przypominam, zabrałam ją do domu jak miała rok, wcześniej urodziła się gdzieś na klatce i błąkała to tu, to tam, miała kocięta, później jacyś ludzie ją wzięli, znudziła się to oddali, później znowu się to powtórzyło. Biedne kociątko, wyobrażacie sobie Jak wiozłam ją autobusem do domu w torbie czuć było jej strach, po „wypakowaniu w domu była przerażona, nie miauczała, otwierała pyszczek i nie wydawała dźwięku, przez pierwszy tydzień w nocy sypiała tylko owinięta wokół mojej siły, wsadzając mi ogon to do buzi to do nosa i chociaż nienawidzę spać na plecach to musiałam, usypiało mnie jej mruczenie, jej zdziwienie gdy ja mama, siostra i siostrzenica głaskałyśmy ja naraz, ze kota brakowało, jakby nie była przyzwyczajona do życzliwego gestu.
Później wrócił Tata i był zły i żądał odwiezienia Kota. Kot został i teraz Tata rozpieszcza go jak wszyscy.
Melon na początku bał się taty, widać było, ze mężczyzna jakiś musiał jej zrobić krzywdę. Bała się hałasu, do dziś ucieka przy gwałtownym ruchu. Ale znalazła swoją przysstań. I mam nadzieję, ze Koty nie pamiętają, że dla Melonka liczy się to co dziś, że jak śpi nie śnią jej się krzywdy, które ktoś jej kiedyś zrobił. Teraz jest rozpieszczanym władca domu, robi co chce prawie, śpi gdzie sobie wybierze i jeszcze dla rozrywki myszy sobie łowi w okolicy.
Gdy to pisze to łzy wzruszenia mi płyną strumykiem po twarzy. Bo wciąż nie mogę uwierzyć, że ktoś mógł skrzywdzić to słodkie stworzonko, że ktoś mógł pozwolić żeby się tułała i była odnoszona jak listy, który dotarł pod zły adres. Żywe stworzenie, twór tego samego Boga, który stworzył nas ludzi.
Krzywdzenie istoty tak bezbronnej, owszem niekiedy złośliwej, która bawiąc się potrafi nieźle chlasnąć pazurami, ale widać, ze kocha, odwdzięcza się, przychodzi wygrzać, wydeptać, I mimo wszystko jest dla człowieka piękną zagadką.