"Dżentelmeni ziemi galicyjskiej. Miłosne zawirowania i nieutulone tęsknoty" - Edyta Świętek ["W cieniu niewoli" - saga rodzinna]

 Edyta Świętek jest autorką na której książki czekam od kiedy pojawia się informacja o nadchodzącej premierze. Cieszę się, że tak stanowczo poszła w sagi historyczne. Poprzednia seria rozgrywająca się w Sandomierzu, była wspaniała, zarywałam dla niej noc. A teraz ukazuje się tytuł z Galicją w tytule, to już byłam kupiona. Książka została połknięta w jeden dzień, na hamaku, na słoneczku, sama jestem sobie winna. Teraz będę czekała do lata na drugi tom. Co ciekawe cały świat powieści Edyty Świętek się dopina, bo poznamy, albo usłyszymy o znajomych z innych powieści.

 

"Siła męskiego honoru" - Edyta Świętek [ finał Sandomierskich wzgórz]

 Ostatni dzień starego roku przyniósł nam miłą niespodziankę, bo na legimi przedpremierowo pokazał się ostatni tom Sandomierskich wzgórz, serii która kilkanaście skradła moje serce. Z Edytą Świętek to mam ten problem że każdą jej książkę połykam jednym tchem, a później płaczę że muszę czekać na coś nowego. Z tą serią nie było inaczej, praktycznie każdy tom przeczytałam przedpremierowo, za sprawą tej serii wykupiłam Legimi, bo te przedpremierowe książki były największym walorem.

 

'Uroki promiennych dni" - Edyta Świętek [ Finał Sagi Krynickiej]

 Edytę Świętek najlepiej jest czytać jednym tchem. Nie umykają wtedy niuanse, a cała historia jest całością. Niestety, mam takie podejście, że lubię wspierać autorów. Zdaję sobie sprawę, że wydawanie książek to biznes, a jeżeli wydawnictwo nie będzie widziało, że dana seria się sprzedaje, to nie będzie kontynuowało wydawania. Sporo padło takich serii, więc w swoim dobrze pojętym interesie staram się kupować na bieżąco, a później kurczę cierpię i wzdycham, że tyle czekania. Akurat z Sagą Krynicką  udało mi się naskładać. Kupiłam tom pierwszy, przeczytałam i kolejne zbierałam. Doskonały ruch i zafundowałam sobie świetny weekend z zaległymi trzema tomami.

 

"Porywy namiętnych serc" - Edyta Świętek [ Saga Krynicka - tom trzeci]

 Kiedy skończyłam drugi tom Sagi Krynickiej od razu czułam imperatyw, aby sięgnąć po tom kolejny. Bardzo polubiłam bohaterów, niektórym mocno kibicowałam, niektórzy niezmiernie mnie irytowali, a ja nie chciałam znowu usilnie sobie przypominać co się wydarzyło. Na szczęście był wolny weekend, a mnie rozbiera jakaś zaraza więc próbując dojść do siebie pochłonęłam całą serię. No dobra, ostatni tom kończyłam w poniedziałek rano, ale było warto!

 

"Fantazje niewinnych lat" - Edyta Świętek [ Saga Krynicka - to drugi]

 

Przyszedł październik i trzeba było wylosować nowego trupa z półki, byłam ciekawa na co padnie bo tych tytułów to zostało już coraz mniej. Tym razem padło na drugi tom Sagi Krynickiej Edyty Świętek, której to powieści bardzo lubię, ale ostatnio na każdy tom czekam przebierając nogami jak debiutantka na balu. Na szczęście tutaj mam całą serię upchniętą po stosach, od razu będę mogła zobaczyć co dalej. Może łyknę pozostałe dwa tomy za jednym zamachem.

 

"Kobiety niezłomnego ducha" - Edyta Świętek [ Sandomierskie wzgórza - nowy tom]

 

Seria Sandomierskie wzgórza to jedna z serii, która skradła moje serce. To właśnie za sprawą tej sagi wykupiłam abonament na Legimi, bo tam kolejne tomy pojawiają się z kilkunastodniowym wyprzedzeniem, a ja nie chcę czekać, chociaż później muszę dłużej czekać na premierę kolejnego tomu. Jak tylko książka się ukazała na portalu, natychmiast dodałam ją na półkę i w każdej wolnej chwili czytałam. Czekałam długo na mecz(czytałam w środę), no i tak sobie podczytywałam no i znowu jestem zachwycona.

 

"Serca żyjące nadzieją" - Edyta Świętek [ Sandomierskie wzgórza tom 3]

 

Niestety, drugi i pewnie nie ostatni raz dałam się złapać w tę samą przewrotną i okrutną pułapkę. Otóż, gdy tylko na Legimi przedpremierowo pojawił się trzeci tom serii Sandomierskie wzgórza i było fajnie w niedzielę, kiedy czytałam, ale już w poniedziałek był dramat bo trzeba czekać na premierę czwartej części, jeszcze tydzień dłużej niż normalnie. A gdybym nie była taka wyrywna, dziś mogłabym, w dniu premiery sobie czytać elegancko. Głupi człowiek i tyle.

 

"Zielarka z Doliny Pustelnika" - Edyta Świętek [ Sandomierskie Wzgórza, tom drugi]

 

Jak ja czekałam na drugi tom Sandomierskich wzgórz, mam książkę zamówioną na empiku, ale okazało się, że jest na Legimi i wzięłam okres próbny i nie wytrzymałam. Czytałam do północy, wstałam ledwo przytomna i miałam sobie ochotę dać mentalny policzek. To oznacza, że musze kolejny rok czekać, a drugi tom kończy się w taki sposób, że naprawdę będzie mi ciężko wytrzymać. Wkurza mnie u Edyty Świętek to, że pisze tak że nie umiem książki odłożyć, a potem myślę o tych książkach i tak czekam. Na Instagramie ten post będzie jak odbiorę papierowy egzemplarz z empiku, ale teraz zaczynam rozważać zakup abonamentu na legimi. Polecacie, pomimo tych dram?

 

"Potomkowie złych ludzi" - Edyta Świętek [Sandomierskie Wzgórza - tom I ]

 Od wielu lat jestem zagorzałą fanką Edyty Świętek, kiedy zobaczyłam, że pisze sagę i to rozgrywającą się w okolicach Sandomierza to jeszcze bardziej byłam zaciekawiona. Tak, kupiłam od razu. Nie mogłam się doczekać lektury i niestety źle zrobiłam. Nie wiem jak ja wytrzymam do premiery kolejnego tomu. Książek Świętek się nie czyta, je się pochłania i chociaż teoretycznie autorka napisała już kilka sag i można uznać, że nie ma nic nowego w tym temacie, ale to pozory. Czytałam już z piaskiem pod powiekami, chciałam wiedzieć co będzie dalej i naprawdę, znając autorkę powinnam dawkować sobie lekturę, ale cóż…

 

"Przenikanie" - Edyta Świętek [ wylosowane ze stosu]

 W tym roku dałam się wciągnąć w stosikowe losowanie i oto, nieco przed lutym wpadł nowy numer i padło na Przenikanie, jestem fanką prozy Edyty Świętek i kupuję w ciemno każdą jej książkę. Ta już trochę przeleżała. Nawet kilka razy zmieniła stosik. Edyta Świętek nie jest równą pisarką, niektóre książki ma bezapelacyjnie świetne, niektóre mniej mi się podobały. Ma bardzo charakterystyczny język i styl byłam zatem ciekawa jaka będzie ta książka o enigmatycznym tytule.

 

"Sekrety kobiecych dusz" - Edyta Świętek [ Saga Krynicka]

 Oczywiście, że kupiłam kolejną książkę Edyty Świętek od razu jak się ukazała. W końcu po co ma czekać w księgarni, skoro może czekać na półce u mnie w domu. I czekała, chociaż zaczęłam ją podczytywać od razu. Mam sentyment do Krynicy, lubię to miejsce. Zaczęłam czytać, ale odłożyłam – nie pamiętam dlaczego. Zbliżająca się premiera tomu drugiego zmotywowała mnie do sięgnięcia po tom pierwszy. Czy napisawszy kilka serii historycznych, autorka dalej ma potencjał? Była Nowa Huta, była Bydgoszcz, były Niepołomice, czy będzie odgrzewana zupa, tylko w Krynicy?

 

"Przezroczyste" - Edyta Świętek [ o konsekwencji naszych wyborów]

 Uwielbiam powieści Edyty Świętek. Jest to autorka, która niezwykle się rozwija. Zaczęła od motylkowych romansów, by przez sagi rodzinne przejść do powieści, które poruszają poważne tematy, ważne dla kobiet. Każdą książkę, którą wydaje ja muszę natychmiast przeczytać. Może i nie każda mnie zachwyciła, bo nikt nie jest doskonały, ale jest we mnie wielka ciekawość, a tym razem dodatkowo niecierpliwość, bo wyczytałam, że autorka będzie w okolicy.

A Wy macie autorów, których plany wydawnicze śledzicie z zapartym tchem i odliczacie dni do premiery?

 

"Zaginiona melodia" - Edyta Świętek ["musiałam uciec stąd na jakiś czas"]

 Książki Edyty Świętek uwielbiam, to chyba czwarta powieść tej autorki, w tym roku którą czytam. Pierwsza bez żadnej serii, a jednocześnie w takiej tematyce, która bardzo siada na psychice. Nie spodziewałam się po autorce, tak młodzieżowego klimatu, tak odważnej i trudnej tematyki. Książka, która na pewno zacznie fazę na muzykę Sanah(bardzo lubię), bo piosenki tej wokalistki przewijają się przez akcję tej powieści, nie sposób nie włączyć tych piosenek. Myślałam, że to będzie young adult, ale bardzo byłam zaskoczona w którą stronę popłynęła akcja. 

 

"Zwycięscy" - Edyta Świętek [ finał serii Niepołomice]

 

Po dwóch tomach najnowszej sagi Edyty Świętek wypatrywałam premiery  tomu trzeciego i jak tylko był dostępny zamówiłam, wypatrywałam paczki i od razu po  pracy pojechałam odebrać książkę na którą czekałam. Autorka zostawiła nas z wieloma otwartymi wątkami, chociaż to nie są takie klasyczne cliffhangery, bo autorka ma styl spokojny, klasyczny bardzo rozpoznawalny. Jestem pewna, że rozpoznałabym w ciemno kto pisze  tę serię. W oko wpada mi też okładka, piękne niebo, bardzo spójny styl przez trzy tomy. Za sprawą pracy towarzyszyła mi ta książka przez kilka dni, ale nie mogę jej odmówić wciągającej akcji. 

"Przeklęci" - Edyta Świętek [Niepołomice tom II]

 

Zastanawialiście się kiedyś co się stało po rabacji galicyjskiej? Oczywiście, Jakub Szela osiadł na Bukowinie, jak uczono nas w szkole, ale co się stało z ludźmi. Przez jakiś czas chłopi wciąż byli uwiązani do ziemi, a nawet jeśli nie, to zostali w pobliżu ruin dworów które spalili, nie zawsze wymordowali wszystkich, pozostali krewni - synowie przebywający w szkołach, którzy dorastali i wracali do wsi, która kiedyś rozdarła na strzępy jego krewnych. A powstanie styczniowe. Mężczyźni poszli wojować, nie wszystkich Moskal wywiózł na Sybir, nie wszystkim zabrał majątki, a jednak ciężko wrócić do pługa, na rolę do szarej codzienności. Ta powieść to bezpośrednia kontynuacja pierwszego tomu i ubolewam, że będę musiała czekać ze dwa tygodnie na tom trzeci.

"Zniewoleni" - Edyta Świętek [Niepołomice - tom I]

 Po książki Edyty Świętek sięgam w ciemno. “Niepołomice” kupiłam w ciemno. Przeleżała ta książka chwilę na hałdzie wstydu. Może gdybym nie wcisnęła jej pod biurko, przyszedłby na nią czas prędzej, trochę wstrzymywał mnie enigmatyczny opis, okres historyczny nie jest tym który lubię najbardziej. Nie wiedziałam w sumie o czym będę czytać, aż w końcu mając kryzys, uznałam, że nic mi tak nie pomoże jak powieść Edyty Świętek. Czytałam ją kilka dni, ale tylko dlatego, że wróciłam do haftu krzyżykowego, a czasu nie chciało być więcej. 

"Pełnia szczęścia" - Edyta Świętek

 Jestem wierną fanką prozy Edyty Świętek, uwielbiam jej sagi rodzinne, gdy widzę nową zapowiedź, od razu wpisuję na listę i się autentycznie napalam. "Pełnia szczęścia" uwiodła mnie swoją okładką, to jest książka, która wprost krzyczy o optymizmie, radości życia a umówmy się, gdy za oknem ponuro, jedyne wyjścia to podróż do pracy, taka literatura ma być formą eskapizmu. Gdy jednak zaczęłam czytać, okazało się, że jest jeden niuans, a mianowicie nie czytałam opisu i nie wiedziałam, że ta książka z założenia ma być komedią, a ja z wiekiem robię się coraz bardziej zramolała, coraz mniej bawią mnie żarty w książkach, jednak po Edycie Świętek oczekiwałam mimo wszystko dobrej lektury.

 

"Pełnia szczęścia" - Edyta Świętek

 Jestem wierną fanką prozy Edyty Świętek, uwielbiam jej sagi rodzinne, gdy widzę nową zapowiedź, od razu wpisuję na listę i się autentycznie napalam. "Pełnia szczęścia" uwiodła mnie swoją okładką, to jest książka, która wprost krzyczy o optymizmie, radości życia a umówmy się, gdy za oknem ponuro, jedyne wyjścia to podróż do pracy, taka literatura ma być formą eskapizmu. Gdy jednak zaczęłam czytać, okazało się, że jest jeden niuans, a mianowicie nie czytałam opisu i nie wiedziałam, że ta książka z założenia ma być komedią, a ja z wiekiem robię się coraz bardziej zramolała, coraz mniej bawią mnie żarty w książkach, jednak po Edycie Świętek oczekiwałam mimo wszystko dobrej lektury.

"Ta sama rzeka" - Edyta Świętek [panta rhei]

 Od długiego czasu jestem fanką powieści Edyty Świętek, czytałam ich już na pewno kilkanaście. Nie mogę powiedzieć, że każda absolutnie w ciemno była genialna, ale mogę spokojnie powiedzieć, że sięgam po każdą, która ukazuje się na rynku i w większości jestem usatysfakcjonowana. Tym razem autorka zmieniła Wydawnictwo, a książka swoją szatą graficzną nawiązuje do serii powieści obyczajowych, które nakładem Wydawnictwa Pascal się ukazały. Byłam bardzo ciekawa, co tym razem zaserwuje mi autorka, bo opis fabuły był bardzo zagadkowy. 

"Czułe spotkania" - Liliana Fabisińska, Magdalena Majcher , Adriana Rak, Natasza Socha, Magdalena Wala, Edyta Świętek

 Może Was zdziwi, że w podstawówce miałam problemy na polskim, bo nie lubiłam czytać szkolnych lektur. Zapewne to też Was zdziwi, bo zawsze deklarowałam, że czytam od czasów zamierzchłych, to prawda, ale ja nigdy nie lubiłam opowiadań, krótkich nowelek. Po pierwsze, to akurat uświadamiam sobie powoli teraz, że jest to gatunek bardzo trudny, bo to na co w powieści mamy kilkanaście stron musi dopełnić się w kilku zdaniach. Ja nie lubię krótkich form bo ledwo się zżyję z bohaterami, dam się wciągnąć w akcję a tutaj już koniec i mnie to niezmiernie irytuje. Po opowiadania sięgam bardzo, ale to bardzo rzadko. Wydawnictwo Pascal jednak skusiło mnie nazwiskami autorek, które cenię i uznałam, że jak raz wystąpię przeciwko własnym przekonaniom to nie umrę.