"Targowisko próżności. Vanity Fair" - William Makepeace Thackeray[ perełka klasyki literatury ]

Niektóre powieści są na mojej liście do przeczytania od lat. Targowisko próżności miałam na tej liście od kilkunastu lat, nawet kupiłam sobie stare wydanie w dwóch tomach, leżało sobie na półce i czekało aż się zlituję. Trzeba było nowego wydania, żebym w końcu się za to wzięła, teraz będę mogła w końcu oglądnąć ekranizacje. Ta książka to klasyka, już sam tytuł wszedł do języka powszechnego. Tak, zwlekałam z lekturą, bo podświadomie czułam, że będę potrzebowała na nią więcej czasu, bo jest to powieść z gatunku tych, gdzie mniej liczy się akcja, a bardziej smakuje się opisy, docenia rysy charakterologiczne. 

"Beria. Oprawca bez skazy" - Françoise Thom

Uwielbiam biografie a okres wielkich dyktatur zawsze budził jakąś moją ciekawość, mam nadzieję, że zdrową. Beria, zwany przez Stalina Prokuratorem cieszy się złą sławą, a przecież był jednym z głównych konstruktorów stalinowskiego reżimu. Ten pokaźny tom długo czekał na swoją kolej, bo jednak stalinowski reżim to domena moich rodziców, i Tata i Mama bardziej się na tym znają, mają swoje koniki i ciężko mi konkurować z ich wiedzą, zwłaszcza, że w noc moich narodzin zaczęto prace nad pieriestrojką, więc dużo się nie nacieszyłam Związkiem Radzieckim, a Stalina znam tylko z opowieści i od razu powiem, że nie płakałam po jego śmierci, bo bujałam gdzieś w obłokach, czy w innych miejscach.

"Dziennik 2000 - 2002" - Krystyna Janda [ku inspiracji ]

Krystynę Jandę wielbię bezkrytycznie. Uwielbiam jak śpiewa i moim zdaniem jest wspaniałą aktorką, żałuję, że Warszawa z jej teatrami jest tak daleko. U nas nawet jak jakiś teatr zajedzie z gościnnym występem to ceny są bajońskie a i tak bilety prędko się rozchodzą. Kasia Hordyniec zachwala monodramy Krystyny Jandy i to właśnie pod wpływem rozmów z Kasią sięgnęłam po te Dzienniki, jeszcze jedna książka o Jandzie za mną chodzi, ale może ktoś się zlituje i mi kupi. Solidny tom, ponad siedemset stron, ponad dwa lata, kolejny tom już niebawem. Powiem Wam, że lubię czytać dzienniki, a do czytania regularnie blogów zwykle brakuje mi czasu, siły bądź kończy się słomiany zapał, dlatego taka opcja, wydawania blogów w papierze jest dla mnie idealna, chociaż nie po każdą książkę będącą wydrukowanym blogiem sięgam.

"Słup ognia" - Ken Follett [ powrót do Kingsbridge ]

Tak jak Wam ongi wspominałam, bardzo lubię epickie historie. Epickie czyli z rozmachem, czyli takie solidne cegły. Powoli wyczytuję Folletta, chociaż przyznam się Wam, że wolę jego opowieści obyczajowo-historyczne, które i tak nie są wolne od polityki, wątków szpiegowskich. Zasadniczo Follett kojarzy mi się z takimi spiskowymi klimatami, jeżeli chodzi jednak o jego książki z historią w tle to już zwykle bardzo na nie choruję. Gdy wśród nowości pojawiła się najnowsza powieść Słup ognia będąca trzecim tomem Filarów ziemi, od razu zapolowałam. Pierwszy tom kojarzy mi się z praktykami na studiach, z czytaniem na przystanku, z gonieniem po książce, gdyż bardzo chciałam oglądnąć serial, który jest ekranizacją. Wszystkie powieści Folletta są gorąco polecane w blogosferze byłam ciekawa czy najnowsza nowość ; ) również rozwali system.

"Małe życie" - Hanya Yanagihara [ nikt nam nie gwarantuje szczęśliwego życia ]

Ciekawe czy w tym roku będę jakąś książkę czytała dłużej. Osiem dni, bowiem zaczęłam ją dokładnie  w ubiegły poniedziałek. Początkowo kiepsko mi szło, bo gubiłam się w bohaterach, później zaś miałam mniej czasu. Odczekałam ponad rok od jej zakupu, kupiłam ją w empiku na dzień książki, gdy była bardzo głośną nowością. W międzyczasie wysłuchałam wielu skrajnie różnych opinii. Były zachwyty, była miażdżąca krytyka, mnie przerażała objętość, bo miałam mało czasu, żeby w tę książkę wsiąknąć. No i przyszła jej pora, na pewno jest to zupełnie coś innego niż oczekiwałam czytając opis wydawcy. Dopiero wczoraj, w sumie to dziś rano miałam chwilę by poczytać ją tak absolutnie i porwała mnie, nie mogłam jej odłożyć. Warto było czekać.

"Zima świata" - Ken Follett [ drugi tom Trylogii Stulecie ]

Zdaję sobie sprawę, że przesadzam w chomikowaniu książek, na tak zwaną czarną godzinę. Kupuję, zbieram, układam w stosy, a później one czekają, aż… aż przestanę zbierać? A może jak wygram milion ekstra godzin na czytanie? Wielokrotnie robiłam postanowienia, że nie będę tak zbierać. I dlatego, gdy kilka lat temu wyszedł drugi tom Trylogii Stulecie, dzielnie oparłam się zakupowi, bo w końcu nie mam czasu. Oczywiście, w końcu, ponad dwa lata temu złamałam się i kupiłam tom drugi i trzeci. Oba stały na półce z hałdami książek, które czekają na swój czas. Ponad tysiąc stron, miało mi wystarczyć na tydzień. Wystarczyło raptem na trzy dni.

"Jak gdybyś tańczyła" - Diane Chamberlain [ Kobiety to czytają - jak zwykle gwarantują świetną lekturę! ]

Kiedyś myślałam, że nie mam ulubionych serii wydawniczych. Że nie kieruję się wyborem lektury w ten sposób, tymczasem już od dawna jest inaczej. Zaczęło się właśnie od Kobiety to czytają nie mam wszystkich książek z tej serii ale to chyba tylko kwestia czasu.  Ostatnio mam taki kryzys czytelniczy, nie mogłam w książce się zatracić, czytałam, ale ani nie czułam potrzeby zarywania nocy, ani wstawania wcześniej. Wczoraj, gdy skończyłam Piekło otwarte i gdy obrobiłam się z pracą(jaka fajna, chociaż chwilowa ulga), wzrok mój spoczął na tej książce i pomyślałam, koniec odkładania, w końcu jestem fanką i potrzebuję takiego zatracenia, jakie zwykle autorka mi gwarantuje.

"Londyn" - Edward Rutherfurd [ most londyński się zawali ]

No wzięło mnie na cegły w tym roku. Akurat oglądam sobie powtórki Wimbledonu i zbieram się do opisania książki będącej pigułką historii Londynu a co za tym idzie jestem po uszy zanurzona w angielskim klimacie. Spoglądała na mnie ta książka z niemym wyrzutem, ale czekałam na chwilę, gdy nie będę musiała wyjeżdżać, bo prawie tysiącstronicowe tomisko ewidentnie nie nadaje się do torebki. Jak ktoś, może zachęcam do kupna ebooka, wtedy wyjście z domu nie będzie musiało oznaczać przerwy w lekturze, bo nawet ja nie jestem taką masochistką, aby nosić tak ciężką książkę. Chociaż mnie korciło : P

"Amerykańska sielanka" - Philip Roth [american dream? ]

Ostatnio coś mnie wzięło na książki o Ameryce. Chociaż nigdy nie miałam jakiejś wielkiej, nieokiełznanej ochoty na porzucenie szarej Polski na rzecz płynącą mlekiem i miodem Ameryki, to jednak nie mogę odmówić temu krajowi multikulturowości, tego, że jest wspaniałą areną do pokazywania ludzkich losów, zawiłości ludzkich psychik. Tym bardziej, że akurat XX wiek, był w Ameryce bardzo dynamiczny. Pozwalał na ziszczenie się tego amerykańskiego snu, od zera do milionera. Wiedziałam, że to może być dobra powieść, zwłaszcza, że okładka jest hipnotyzująca. Polecam spojrzeć na książę od strony grzbietu z pewnej perspektywy. Super to wygląda. Polecam, polecieć pod koniec notki.

"Syn" - Philipp Meyer [ epicka opowieść o Teksasie ]

Gdy skończyłam czytać Lata rozłąki konferowałam z Irenką( zapatrzona w książki – odwiedźcie jej blog), co teraz czytać. Mam stos recenzenckich, ale Irenka doradziła, że skoro są święta powinnam czytać to co chcę, a nie co muszę. A na Syna miałam ochotę od dawna. Męczyłam Irenkę, Ona podobno męczyła wydawnictwo, aż w końcu dostałam książkę od Tatusia. Chociaż książka jest głośno reklamowana, to prócz Padmy i Moniki, nikt o niej nie pisał. A mnie uwiodła ta sepia na okładce i obietnica wielkiej teksańskiej sagi. Zwłaszcza, że Teksas kojarzy mi się z dzieciństwem i Dynastią którą oglądały Mama i Siostra.

"Dziwna myśl w mej głowie" - Orhan Pamuk [Istambuł oczami sprzedawcy buzy]

Orhana Pamuka nie trzeba przedstawiać ludziom czytającym książki. No może tym młodszym jednak trzeba, bo kilka już lat minęło od kiedy turecki pisarz dostał Nobla i niektórzy mogli być wtedy za młodzi na emocjonowanie się takimi nagrodami. A był czas, gdy Nazywam się Czerwień było tak modne… no cóż wszystko przemija. I właśnie o tym opowiada nam Pamuk. Kiedyś zarywałam noce dla Nazywam się Czerwień nie uczyłam się, tylko czytałam, ciekawa byłam czy Dziwna myśl w mej głowie zaangażuje mnie tak samo. Zwłaszcza, że książka wpadła również w oczy Matecznikowi, aby uniknąć walki, trzeba było się spieszyć.

"Królowie przeklęci. Tom II" - Maurice Druon ["Prawo mężczyzn", "Wilczyca z Francji"]

Drugi tom wznowionej przez Wydawnictwo Otwarte serii o Królach Przeklętych, gdy tylko zawędrował pod mój dach wzbudził zachwyt. Te książki są tak pięknie wydane, że po prostu cieszą oko. Szkoda, żeby cieszyły tylko mnie, więc chyba wyniosę dwa tomy(czekam cierpliwie na kolejny), do pokoju gościnnego. Moim zdaniem  ta seria była świetnym patentem, żeby zainteresować młodych historią, pokazać, że nie musi być nudno. Nie wiem, czy ten styl przemówi do współczesnych nastolatków, a moja Siostrzenica tak nie lubi czytać, że nawet nie mam co jej podsuwać. Prawdziwa Gra o tron? Dosłownie!

"Aleksander I. Wielki gracz Car Rosji - Król Polski" - Andrzej Andrusiewicz [bicz boży na Napoleona]

Jednąksiążkę Andrzeja Andrusiewicza czytałam rok temu, również była poświęcona Rosji i Romanowom, ale była to kompleksowa podróż przez wszystkich zasiadających na rosyjskim tronie władcach z dynastii Romanowów. Tym razem skusiłam na biografię bohatera o którym słyszałam – no kto nie słyszał o pogromcy Napoleona, ciemiężycielu Polaków. Wiedziałam o nim o tyle o ile, raczej mniej niż więcej, więc z głodem wiedzy skierowałam się ku książce autora, który raz już mnie zachwycił, wiedzą, stylem.

"Paryż" - Edward Rutherfurd

Epicki portret miasta świateł. Poruszająca powieść o Paryżu, w której zostały przedstawione dzieje czterech rodów. Ich losy splatają się na przestrzeni wieków poprzez zakazane związki, małżeństwa z rozsądku, pragnienie zemsty i śmiertelnie niebezpieczne tajemnice. Historia Paryża ożywa na stronach książki poprzez intrygi, wojny, sztukę i chwałę jego mieszkańców. Edward Rutherfurd ukazuje Paryż tak, jak tylko on to potrafi: opowiadając o dwóch tysiącach lat miłości, codzienności i dramatów ludzi, którzy zmienili niewielką osadę handlową na błotnistym brzegu Sekwany w najbardziej uwielbiane miasto świata.

Ludzie mają bzika na punkcie Paryża. To miasto jest symbolem romantyczności. Ponieważ wcale nie jestem romantyczna Paryż postrzegam tylko przez pryzmat historycznej wartości tego miasta. Oczywiście chciałabym zobaczyć miejsce gdzie stała Bastylia, oglądnąć Luwr, Wersal, zobaczyć panoramę miasta z wieży Eiffla. Jednak nie pociąga mnie romantyczny aspekt Paryża. Za młodu naczytałam się „Nędzników” i miasto to kojarzy mi się głównie z kanałami, a przyznacie, że to średnio romantyczne skojarzenie. Szmaragdowa seria, to obecnie jedna z moich ukochanych serii wydawniczych na rynku, sięgam po każdą książką która się w niej ukazuje. Chociaż oczywiście zdarzają się zawody, to jednak rachunek i tak wychodzi bardzo na plus. Nakład „Paryża” wyczerpał się bardzo szybko, zdobycie tej książki nie było łatwe, ale jednak się udało! Wprawdzie z czytaniem trochę mi zeszło, w końcu to ponad 900 stron, jednak nie żałuję, ani czasu ani energii – niczego.