"Niebo po burzy: - Agata Sawicka [Dwór w Zaleszycach tom trzeci]

 Niesłabnącą popularnością cieszą się w Polsce sagi z wątkiem historycznym. Właśnie dostajemy do ręki trzeci, finałowy tom zaleszyckiej sagi.Dwór w Zaleszycach to powieść młodej, polskiej autorki, która próbuje nas zarazić miłością do obyczajowej prozy, z nutą romansu i dawką historii. Byłam sceptycznie nastawiona, czy tych pomysłów starczy aż na trzy tomy, bo koncepcja jest dosyć zużyta i byłam pewna, że autorce pomysłów starczy na jedną część, a tu proszę, kończę tom trzeci, który dodatkowo ma oryginalne zakończenie. Nie oceniajcie autora zbyt pochopnie, oto moja rada.

 

"Poplątane ścieżki" - Agata Sawicka [ Dwór w Zaleszycach]

Kiedy kilka tygodni temu czytałam pierwszy tom serii Dwór w Zaleszycach budziła ta książka we mnie dużo emocji. Większość spowodowana była tym, że autorka naprawdę mogła dopracować pewne szczegóły, w książce brakowała pewnych cech, które sprawiają, że płynie się przez akcję, jak zjeżdżając z górki super kolarzówką, zamiast brnąć przez polną drogę zdezelowanym składakiem. Już byłam pewna, że nie sięgnę po kontynuację, bo w sumie znudziło mnie i zmęczyło krytykowanie i chociaż dalej to robię, to staram się unikać. Jednak autorka zaintrygowała mnie wątkiem historycznym, czytało mi się go najlepiej i byłam ciekawa co się wydarzy, jak to się wszystko rozwiąże, czy będzie jakiś happy end, dlatego walczyłam ze sobą i poległam, bo po drugi tom sięgnęłam. Czy było warto? 

"Niespokojne serce" - Agata Sawicka [ Dwór w Zaleszycach - tom I ]

Ostatni tydzień upłynął mi na czytaniu naprawdę niewielu książek, bo głównie zajęta byłam włóczęgą po wsi, a później spaniem. Na dodatek w tydzień weszłam z książką, która nie wpływała na mnie mobilizująco. Skłaniała mnie raczej do dywagacji nad pozycją debiutu na rynku i myśleniem o tym co możemy wybaczyć debiutującej pisarce? Czy wtórny pomysł jest do wybaczenia, czy łatwiej zapomnimy o naiwnej fabule, lub naiwnym prowadzeniu akcji, a może na wszystko machniemy ręką, bo w końcu pierwsze koty na płoty? Debiuty rzadko kiedy zwalają z nóg w bezkrytycznym zachwycie(chociaż bywają i takie sytuacje), zwykle po debiucie oceniamy szanse autora na zaistnienie na rynku wydawniczym. Tym razem oceniać mi przyszło debiut młodej - na oko, autorki Agaty Sawickiej, która właśnie wydała swoją pierwszą powieść.  

"W pogoni za milionami" - Xavier de Montépin

Mówią, że pieniądze szczęścia nie dają, ale każdy kto ich nie ma ten wie, że ich brak nie oznacza szczęścia. Wiadomo, każdy woli płakać w mercedesie niż na przystanku. Zwłaszcza, że infrastruktura w Polsce nie sprzyja wysiadywaniu na przystankach. Ponieważ jestem fanką romansów, ba raz na jakiś czas musze jakiś przeczytać bo inaczej jestem chora, to gdy zobaczyłam zapowiedź książki W pogoni za milionami, oczy mi się zaświeciły, w końcu uznałam, że będzie to książka po którą sięgnę gdy będę miała dosyć myślenia, dosyć głębszych tekstów. Powieść jest wznowieniem, poprzednio została wydania w podobnie kiczowatej okładce, chociaż ta aktualna jest jednak zdecydowanie w lepszym stylu, poprzednia była szczytem szkarady.  Z tą można bez wstydu jeździć, nawet i komunikacją.