"Szeptucha" - Katarzyna Berenika Miszczuk [ Kwiat paproci i wierzenia słowiańskie]

 

Swego czasu było bardzo głośno o książce Szeptucha, wszędzie widziałam zachwyty i pochwały, ale jakoś nie było mi z nią po drodze. Moja koleżanka z pracy niedawno kupiła tę książkę, no i relacjonowała mi zarys fabuły. No i pożyczyła mi książkę. Ogólnie to nie prosiłam, ale jak już dostałam, to nie chciało mi się kłócić. No i leżała ta książka pół roku, aż w końcu pomógł mi EmpikGo, bo miałam dosyć tych moich romansów, z patologicznymi rodzicami i pukaniem w drugim rozdziale. Miałam dość zdzierania koronkowych majtek co drugi numerek. Inaczej sobie wyobrażałam fabułę tej książki…

 

Gosława Brzózka to nowoczesna dziewczyna, która nie lubi obcować z naturą. Święcie wierzy w działanie antybiotyków i panicznie boi się kleszczy. Po ukończeniu studiów lekarskich z wielką niechęcią jedzie na obowiązkowe praktyki u wiejskiej szeptuchy Baby Jagi. Rok na odludziu, w cieniu Łysej Góry, wydaje się Gosi kompletną stratą czasu. Zwłaszcza że dziewczyna nie wierzy w przesądy, demony ani słowiańskich bogów.

Nasz kraj nie jest jednak Polską, tylko Królestwem Polskim, gdyż przed wiekami Mieszko I nie przyjął chrztu. Dzięki temu w XXI wieku nadal rządzi dynastia Piastów, a zamiast Wielkanocy obchodzi się Jare Gody.

Wkrótce Gosia przekona się na własnej skórze, że szkiełko i oko czasami nie wystarczają. A że przy okazji pozna jeszcze przystojnego ucznia lokalnego kapłana? Podobno miłość można znaleźć wszędzie, nawet w lesie pełnym kleszczy.

Bestsellerowy cykl Kwiat paproci osiągnął sprzedaż kilkuset tysięcy egzemplarzy. Ty również daj się przenieść do słowiańskiego, pełnego kolorów świata.

Gosława kończy studia medyczne, ale musi iść na praktyki do szeptuchy. Bo ważna sprawa, nie było chrztu Polski. Mieszko nie przyjął chrześcijaństwa i cały kraj jest nadal monarchią a religią obowiązującą są słowiańskie wierzeń, zatem mamy cały panteon bogów, ale też stworów w stylu rusałki, wąpierze, utopce i moje ulubione ubożęta. Gosława jest niewierząca, uważa to za przesądy, nie chce pracować z szeptuchą, wierzy w medycynę i panicznie boi się kleszczy(co będzie motywem przewodnim), więc wyjazd w świętokrzyskie dzikie ostępy wydaje się być literalnie zesłaniem. Akurat przyjaciółka Gosi – Sława, wybiera się z nią(pochodzi z kielecczyzny). Po przybyciu na miejsce okazuje się jak bardzo jest tu nie na miejscu. Nie rozumie ludzi, nie czuje misji szeptuchy, jest niedopasowana do miejsca i do ludzi i tak naprawdę nie chce tego zmieniać, czeka tylko, aż przymusowy staż się skończy i będzie mogła wrócić do cywilizacji. Jednak bogowie mają inny plan, bo nie wszystko jest takie, jakie się wydaje na pierwszy rzut oka. Gosia będzie musiała wiele swoich założeniem przemyśleć.

 

Sam pomysł na alternatywną historię Polski. Ten pomysł, że zamiast Wielkanocy obchodzimy Jare Gody, mamy tydzień rusałek, a Zielone Świątki nie wiążą się z dniem Pięćdziesiątnicy. Nie przepadam bardzo za narracją pierwszoosobowa, ponieważ ona za łatwo nabiera cech infantylnych. No i Gosia jest taka, no właśnie infantylna, te wtręty o kleszczach, za którymś razem są już nie zabawne, a żenujące i uwierzcie mi, ja rozumiem fobię, zwłaszcza do insektów, ale to w pewnym momencie męczy. Bardzo ujął mnie świat słowiańskich wierzeń, klimat tego lasu, często zapominałam, że akcja dzieje się w XXI. Powieść ma swój klimat i jestem ciekawa co wydarzy się dalej, jak ta historia się potoczy. Pewnie zrobię sobie kilka książek przerwy, chociaż akurat pora roku jest bardzo korzystna do lektury książki o tytule: Noc Kupały. Moim zdaniem ten tom jest fajny do sprawdzenia, czy to są wasze klimaty. A na empiku jest audiobook, czytany przez świetną lektorkę. Polecam tę formę!