O ekranizacjach słów kilka, czyli - czy jestem dinozaurem?

Piszę dziś ten niecodzienny tekst, zainspirowana wizytą w Lublinie, otóż wdałam się z Przyjaciółką w spór, ba w kłótnię porządną na temat ekranizacji, tego co wolno, a co nie. Przyjaciółka jest kinomaniakiem, nawet kiedyś coś czytała(teraz raczej pisze), dyskusja zaczęła się od tego, iż jakimś cudem, rozmowa zeszła na Russela Crowe i Nędzników. A jeśli pamiętacie mój ubiegłoroczny tekst, to domyślacie się co mam do powiedzenia. Akurat podobną rozmowę, ale o innej konkluzji, miałam w pracy tydzień temu. Ponieważ, w pracy wyszło, że jestem normalna i moi interlokutorzy zgadzają się z moją opinią, a przyjaciółka uważa że jestem przedstawicielem wymarłego już gatunku, ludzi z jeblem na punkcie książek i wierności im.

niedzielnie z kawą

Czekam, aż kawa mi się zaparzy i tak patrzę w okno i ponarzekałabym.

Na co? Na brak czasu. Nie! Na złą organizację… wczoraj zamiast się pouczyć i w czwartek to mi się zachciało książek czytać. I dziś zamiast wylegiwać się z książką na ogrodzie, otoczę się pięknymi i zaiste wielce pasjonującymi ustawami o Picie, Vacie i Ordynacją Podatkową… Możecie mi wszyscy zazdrościć. Lubię się uczyć, ale dziś jest pogoda idealna na zupełnie coś innego. Na ten przykład, żeby nad wodę sobie pojechać i na piaseczku poleżeć, w wodzie się popluskać.

Jestem chyba jedynym nauczycielem, który tęskni do roku szkolnego. Zacznie się wrzesień to i moja organizacja czasu pracy mam nadzieję się zmieni. Jak na razie przebimbałam dwa miesiące. No! Półtora.  Jeszcze w sierpniu chciałabym sobie opracować konspekty lekcji, wtedy już mogłabym na bieżąco robić sobie powtórki, a nie w piątek wieczorem budzić się z krzykiem „O Jeju, jutro do roboty”.

Straszna rzecz prokrastynacja. Wprawdzie zwykle zdążam, ale gdybym miała wybrać jedną rzecz z charakteru to zmieniłabym właśnie to.

A dziś jeszcze czeka mnie opisanie wrażeń z lektury Jane Eyre… książka po raz kolejny mnie uwiodła, swoim językiem, stylem, sposobem pisania o uczuciach, że jestem rozbita na tysiące kawałeczków. Po tylu latach, wciąż te same emocje. Tyle w moim życiu się zmieniło a historia Jane i Edwarda wciąż porusza mnie to samo. Książki dają mi niesamowite poczucie stabilizacji : )

Wiem, że pewnie macie dosyć tych próśb, ja tylko tak nieśmiało : ) zostałam nominowana do eBuki. Co mnie cieszy : ) aczkolwiek najbardziej cieszy mnie to, że czytacie, zaglądacie, komentujecie, tutaj i na FB. Czuję, że ten blog żyje.

Więc jeśli ktoś Jeśli będziecie chcieli wysłać mail na adres ebuka@duzeka.pl w tytule wpisując tytuł bloga, a więc Z pasją o dobrych książkach i nie tylko...  będę bardzo wdzięczna.  : )

 

Co u mnie? Przeżywam, że na Pielgrzymce mnie nie było, w przyszłą niedzielę jest parafialny spacer, bo czy można to nazwać Pielgrzymką, skoro nawet 20 kilometrów nie ma? Najgorsze, że nie wiem czy noga mi pozwoli nawet i na to. Więc rower mi zostaje tylko i dołowanie się regularne.  Pogoda śliczna, nie pamiętam jak wygląda deszcz.  Mój storczyk  - Grima, tfu, tfu na psa urok rośnie i cieszy oko na moim parapecie. Reszta pokoju cieszy oko jakby mniej. Pandemonium to mało powiedziane. Nie jestem pedantem, ale zbliża się czas gdy chyba podejmę decyzję o posprzątaniu.

Bo są jakieś granice ; )

 

Za dużo książek za Malo czasu, życie jest za krótkie. Nie macie przypadkiem takiego wrażenia?

 

 

Dopijam kawę i idę czytać, niestety ustawy. Jeszcze muszę wydrukować tą o Vacie(coby wszystko aktualne było, na pewno), moja drukarka ma jakiś uraz do tego aktu prawnego i nie bardzo chce współpracować : | ehhh zawsze pod górkę.

Zawsze tak jest....

Coś mnie podkusiło, coby wybrać się do ortopedy. Nie coś, ból jednego ze stawów w stopie.
Na wizytę czekałam TYLKO trzy tygodnie, szok. gdy usłyszałam, aż nie wierzyłam.
Wizytę miałam na ósmą rano. O tej godzinie stawiłam się w budynku Powiatowego Szpitala Specjalistycznego(?!).
I czekałam....


gdy już od upragnionego celu dzieliło mnie dwóch pacjentów, JM lekarz wyszedł sobie, rzucając krótkie zapewnienie, ze wychodzi na na chwilę, czy że zaraz wraca zniknął. Z tej chwili i zarazu zrobiły się niespełna dwie godziny.
A mnie mało dzieliło od zalania przez krew.

Mnie nie dziwią te afery o to, że ktoś zmarł w wyniku winy lekarza, sama byłam o dwa kroki od śmierci lub ciężkiego kalectwa, zaledwie siedem lat temu.

Lekarz wychodzi sobie w trakcie przyjmowania pacjentów. na DWIE godziny, powiedzcie mi w którym zakładzie pracy możecie sobie na coś takiego pozwolić? Chyba tylko w Parlamencie.
Ja wiele rozumiem, ale dla mnie to jest skandal.
I mam nadzieję, że mi nastrój bojowy nie minie.
Bo ja jestem dorosłym człowiekiem, wiem że to szpital i coś mogło nagłego wyskoczyć. Jestem dorosła(i wszyscy w poczekalni też byli dorośli), więc zrozumiałabym gdyby powiedział. Przywieźli kogoś z wypadku, idę na oddział.
Ale w jakim celu? Pacjent to jest ciołek co płaci w swej głupocie składki i będzie tkwił jak kołek w przychodni prawda? Bo co ma do roboty?


Możecie mnie uważać za wcielenie naiwności  która bardzo nie popłaca  bo dałam się wykpić w tej kolejce z milion razy, a razem ze mną wepchał się jaki starszy pan. Nie wiem, może też nazywał się Katarzyna Mastalerczyk? W obecnych czasach, kto wie?
I nie rozumiem tego chamstwa, pchania się w kolejkę. Ludzie, jak tak można. Każdy jest chory, każdy się spieszy, pamiętam czasy gdy załatwiało się to w sposób cywilizowany, a obeszłam wielu lekarzy.


Jestem bardzo zawiedziona służbą zdrowia, nie wiem jaki diabeł mnie zaniósł do tej przychodni? Czy mało mi doświadczeń Mamy? Po coś czytam te książki. Wystarczyło przykład z parobka Borynów - Kuby wziąć i będzie z głowy.


To, że pan lekarz(i koniec z nazywaniem lekarzy, doktorami. Fajnie być doktorem, ale stopień zobowiązuje. Niech sobie, jak któryś ma ambicję, zrobi doktorat!!) patrzył na mnie jak na hipochondryczkę, i złodziejkę cennego czasu(jego) i pieniędzy(NFZ-tu) to chyba wspominać nawet nie muszę prawda?

Za to po kilku godzinach koczowania w szpitalu  RTG zrobili mi z miejsca... a na jakieś dziwne badania krwi jadę jutro o świcie. Bo albo mam podagrę, albo muszę schudnąć szybko bo umrę(oto mam diagnozę, a jeszcze naciągam państwo na badania).


Powiem Wam, ze ja na to życie nie mam siły. Mówcie co chcecie, gdzie nie spojrzysz dostaniesz po głowie wdepniesz w chamstwo...

Środowisko, wykształcenie są nieważne. Chamstwo nie zna granic.

dół

Mam trzy książki z ubiegłego tygodnia do opisania...


... nie mogę się zmusić, chociaż ksiązki świetne



mam doła stulecia.


to wszystko jest bez sensu.

„Chamstwu w życiu należy się przeciwstawiać z siłom i godnościom osobistom”

Znowu marudzę. A dlaczego? Już odpowiadam.

Pracuje ze mną Pan w bardzo średnim wieku, bardziej starszy niż młodszy. Jest bardzo szarmancki, Gdy któraś z nauczycielek wchodzi do pokoju, On wstaje, witając się z kobietą całuje w rękę i pomaga zdjąć okrycie, odwieszając do szafy. Wróciłam do domu i opowiadałam o tym Mamie i złapałam się na tym że mówię o tym jakby to było coś niezwykłego. Bo jest, jest to zjawisko niezwykle rzadkie. Mówi się, że człowiek szybko przyzwyczaja się do dobrego, okazało się że do złego też się przyzwyczajamy, również szybko i coś co kiedyś było objawem złego wychowania dziś jest normalne.

Powiecie – świat idzie do przodu, nie sposób kultywować wszystkich zwyczajów. Inni powiedzą, feministki same tego chciały.

Wkurza mnie definicja feministki, w wydaniu niektórych ludzi. Wiele kobiet deklaruje że są feministkami do momentu gdy poznają faceta, wtedy wprost przyznają – już nie jestem. Czy feministka to kobieta samotna? Która „feminizmem” maskuje gorycz samotności? Przecież to paranoja. Wbrew Opinom niektórych moich znajomych nie jestem feministką. Uważam, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn, takie doskonale i stuprocentowe jest utopią. Ja chcę aby uznawano mnie, mimo mojej płci, za pełnoprawnego człowieka, nie za idiotkę. Owszem rzucam anty-męskimi tekstami, ale jest to mój sposób bycia i często forma żartu.

Natomiast irytuje mnie, zwłaszcza jedna koleżanka, która chyba nie zna definicji feminizmu i zawzięcie deklarowała że jest feministką. Oczywiście – do czasu. Dlatego ja nie krzyczę, gdy mężczyzna przepuści mnie w drzwiach, ustąpi miejsca, czy ośmieli się pocałować mnie w rękę. Doceniam mężczyzn, którzy są dobrze wychowani, wiedzą kiedy kobietę puścić przodem, a kiedy to mężczyzna powinien iść pierwszy. U których te zachowania wynikają z wychowania a nie ślepego stosowania reguły „panie przodem”. Niestety na palcach jednej ręki mogę policzyć mężczyzn, którzy schodząc po schodach idą pierwsi.

Dla pokolenia moich rodziców pewne zachowania były oczywiste, mój Tata chyba nigdy nie zaklął w obecności Mamy, ani innej kobiety(inna sprawa, że On prawie nigdy nie przeklina), podobno są społeczeństwa, w których nie do pojęcia jest użycie wulgaryzmu w obecności kobiety. Szanujący się mężczyzna nie będzie rozmawiał z kobietą siedząc, gdy ona stoi, nie usiądzie, nim ona nie zajmie miejsca. A pozdrawiając kogoś na ulicy wyjmie ręce z kieszeni i uniesie czapkę, lub przy obecnej pogodzie, chociaż wykona gest markujący unoszenie nakrycia głowy.

A tymczasem chamstwo się szerzy,  sama nie jestem idealna, ale zapowiadam poprawę. Nie wiem czy nie walczę po przegranej stronie, bo ciężko  mi uwierzyć że wrócimy jeszcze do czasów kultury, zamiast gnać ku całkowitej degrengoladzie. Czy moja Siostrzenica młodsza ode mnie zaledwie o jedenaście lat, będzie rozumiała zachowanie swoich Dziadków a moich Rodziców, skoro już tak afirmowane przeze mnie postawy, przez moją Siostrę są uważane za przejaw sztuczności.

Dla mnie te zachowania nie są sztuczne, są przejawem szacunku dla drugiego człowieka, a okazywanie szacunku drugiemu człowiekowi, chyba wciąż jest zaletą. Nikt mi nie wmówi że pisanie smsów czy uporczywe wpatrywanie się w ekranik telefonu podczas rozmowy z drugą osobą są przejawem tego szacunku. Są objawem lekceważenia, takim samym jak trzymanie rąk w kieszeni, czy dmuchanie balonów z gumy do żucia. Czy takie zachowanie przystoi osobom kulturalnym? Nie…

A to jest normalne. Urodziłam się w dwudziestym wieku, moje dzieciństwo upłynęło wśród ludzi którzy kultywowali zasady, dziś uznawane za anachroniczne, a ja nie mogę się z tym pogodzić. Dlatego tak zareagowałam na sobotni incydent. Zdziwiło mnie coś co nie powinno mnie dziwić, a coś co powinno oburzać, jest dla mnie normalne.

Dlatego postanawiam, biorąc za motto słowa ze skeczu o Jasiu i Majstrze „Chamstwu w życiu należy się przeciwstawiać z siłom i godnościom osobistom”

Maruda - marudzi

Jestem hejterem. Dziś rozmawiając z Edith doszłam do wniosku, że jestem człowiekiem, który wszystkiego się czepia i wszystko mu przeszkadza. A wylanie tego z siebie pomaga.

Postanowiłam więc napisać o tym co ostatnio mnie wkurza, może nie wkurza, raczej intryguje i dziwi.

Mianowicie – wyzwani.

Swoją przygodę z blogiem zaczęłam kilka lat temu. Wtedy wyzwań   było jak na lekarstwo, jedno, góra dwa. Było to pewną niedogodnością, bowiem gdy chciało się w to pobawić wybór praktycznie nie istniał. Ale wtedy te wyzwania, to było coś!

Po pierwsze miały osobne blogi, więc nie było sprawy generowania sobie wejść na bloga, tym że ludzie będą wchodzić w celu powklejania linków. Każdy miał dostęp do wyznaniowego bloga i można było łatwo przeglądnąć wrażenia innych czytelników z lektury. Zobaczyć kto co czytał, czy jego wrażenia były podobne do naszych.

I najważniejsze!! Te blogi pobudzały do odkrywania nowych książek. Wtedy szukałam książek, które spełniały wyznaniowe warunki. W bibliotece szperałam za książkami z małoznanych krajów, szukałam książek z kolorem w tytule i kompletowałam noblistów.

Tymczasem teraz… coraz częściej widzę recenzję a pod nią kilka Bauerków z odnośnikami do różnych wyzwań.

Darujcie, moim zdaniem nie o to chodzi. Wydawało mi się, że sensem wyzwania jest poznawanie nowych książek, sięganie po te pozycje, które stałyby długo na półce, albo nie sięgnęlibyśmy po nie. Odnoszę zaś wrażenie, że te wyzwania czytelnicy dobierają, pod kątem książek które planują przepisać, a może biją jakieś rekordy…? Czy są jakieś zawody?

Każdy  musi mieć autorskie wyzwanie, a nie wiem czy nadmiar jest dobry, może jakiś złoty środek?

Oczywiście powiecie mi, że o co mi chodzi, nie chcesz brać udziału to nie bierz. I zaiste, tak czynie – teraz zostaję tylko przy wyzwaniu z Agatą, literatura popularną i moje prywatne wyzwanie, to jedna literacka powtórka miesięcznie. Więc owszem nie utrudnia mi życia nadmiar wyzwań, nie sprawia, że zgrzytam zębami, czy mam ochotę mordować.

Ale ot taka refleksja mnie naszła i jak rasowy maruda musiałam się tym podzielić :D

Baaaaaaaaardzo dziękuję Edith za cierpliwość i przemiły dzień :D