"Zderzenie czołowe. Historia katastrofy kolejowej pod Szczekocinami" - Bartosz Jakubowski

 

W mojej okolicy i w mojej rodzinie tradycje kolejarskie są bardzo silne. Spora część mojej rodziny była kiedyś związana z PKP i doskonale pamiętam katastrofę pod Szczekocinami. Pamiętałam skalę tej tragedii, a same Szczekociny kojarzyłam, bo było to spore miasteczko na trasie pieszej pielgrzymki do Częstochowy, a że za każdym razem miałam tam kryzys to i nazwa wryła mi się w pamięć. A i ja dosyć często jeździłam wtedy pociągami, na szczęście wtedy niewiele czytałam na temat katastrof kolejowych, ponieważ inaczej solidnie wjechałoby mi to na psychikę. Teraz nie wiem czy tak beztrosko udam się w podróż koleją.

 

"Dzieci, które gorszą" - Artur Nowak [ o seksualnych skandalach w Kościele słów kilka]

 

Książkę Dzieci które gorszą kupiłam jakiś czas temu, ale tak ją wsadziłam w półki, że nie mam pojęcia gdzie leży, ale znalazłam na Legimi przypadkiem i dosyć szybko pochłonęłam, bo nie jest to obszerna książka, a wpisuje się w książkę o grupach zawodowych. Nie oszukujmy się księża są hermetycznym środowiskiem i nadal otacza ich aura sacrum, więc to normalne, że jesteśmy ciekawi co się dzieje za drzwiami plebanii, a że dzieje się niekiedy kiepsko, to wiemy, ale jesteśmy ciekawi tych szczegółów. Dzieci, które gorszą w kontekście Kościoła mogą oznaczać wiele, a co oznaczają w tym kontekście?

 

"Irlandia wstaje z kolan" - Marta Abramowicz [ Religia nie oznacza dziś monopolu na moralność]

 Zwrot wstawiać z kolan, może mieć dwa znaczenia. Po pierwsze jako proces odzyskiwania dumy, godności. W kontekście religijnym może oznaczać to po prostu koniec modlitwy. Dlaczego sięgnęłam po tę książkę? Otóż ostatnio podglądam tradycyjnych katolików i u jednej babeczki(rozmiłowanej w narzekaniu na podłe czasy) przeczytałam, taką gorzką refleksję, że u nas może skończy się jak w Irlandii, że ludzie odejdą od wiary. Oczywiście były próby wyjaśnienia, że w Irlandii sytuacja jest nieciekawa, ale wiadomo dyskusja pod znakiem blokuj. Wszystko co słyszałam o Irlandii i co się tam działo, w obliczu tak kompleksowej opowieści – blednie. Odpuśćcie sobie kawę. Ta książka podniesie Wam ciśnienie.

 

"Juliusz Słowacki. Wychodzenie z szafy" - Marta Justyna Nowicka

 W domu w biblioteczce, między książki wciśnięty był taki maluteńki tomik. Gdy nauczyłam się czytać dowiedziałam się, że to jakieś wiersze i to jakiegoś Słowackiego… później poznałam Juliusza bliżej i zawsze byłam po jego stronie w tym odwiecznym sporze między fanami Adama i Juliusza. Pełna melancholii poezja Słowackiego jak żadna inna do mnie przemawia. W okresie, gdy naprawdę byłam odległa od poezji jak Wschód od Zachodu, to Słowacki był taką kotwica, do jego wierszy wracałam i wracam.  Dlatego, gdy zobaczyłam zapowiedź biografii Juliusza od razu ją nabyłam, nie zastanawiałam się ani chwili. Niestety później zaczęły do mnie docierać fragmenty i zawahałam się w sięgnięciu po nią… W końcu została #trupemzpolki i chyba gdyby nie losowanie, to długo bym po nią nie sięgnęła.

 

"Kiedy wybuchnie wojna? 1938. Studium kryzysu" - Piotr M. Majewski

 

Oto przedostatni trup z półki. Gdy rok temu, kiełkował mi w głowie ten pomysł, obawiałam się, mojego słomianego zapału. Bałam się, że braknie mi czasu, że zapomnę. Cieszę się, że prawie wytrwałam. Tym razem, na tapet wzięłam książkę, którą kupiłam przy okazji Nike 2020. Zbierałam się do pracy, w telewizji omawiano książki nominowane do tej nagrody. Oj, 2020 był owocny jeśli chodzi o zakupy, ten darmowy smart. Książka przyszła, pogłaskałam okładkę i skazałam na zapomnienie(btw, korzystając ze świąt zamówiłam trylion książek z Krytyki Politycznej – czy się nie pospieszyłam?

 

"Zakonnice odchodzą po cichu" - Marta Abramowicz

O książce Zakonnice odchodzą po cichu słyszałam już dawno, chciałam ją przeczytać, ale jakoś nie było mi po drodze. Znałam kilka zakonnic, ze względu na jakieś zaangażowanie w życie Kościoła miałam okazję poznać księży, zakonnice i zakonników, z niektórymi miałam przyjemność współpracować, innych miałam szczęście unikać. To jak z ludźmi, jednych uwielbiasz, świetnie się z nimi bawisz, innych nie lubisz mieć w tym samym pokoju. Zakonnice to specyficzne środowisko, są jakby przezroczyste, mają być ciche, uśmiechnięte, pokorne, gotowe służyć pomocą. Jak wygląda życie zakonne, czy da się to jakoś uogólnić? W końcu zakonów jest wiele, wystarczy, że podzielimy je otwarte i klauzurowe. Czy można znaleźć wspólny mianownik? Niniejsze wydanie jest specjalne, znajdziemy w nim reakcje na pierwsze wydanie. Czy zapłonął jakiś stos?