"Zielony byfyj" - Sabina Waszut

Śląską sagę Sabiny Waszut bardzo mi swego czasu polecano. Na kilku błędach nauczyłam się, że nie kupuję już serii z automatu, to znaczy najpierw czytam pierwszy tom i później podejmuję decyzję, czy jadę dalej. Tutaj pierwszy tom, wydał mi się bardzo zachęcający, bardzo byłam zaintrygowana. O Śląsku i Ślązakach wiem naprawdę niewiele, moja wiedza o Śląsku w międzywojniu opierała się jedynie na analizie aktów prawnych dotyczących Autonomii Śląska, więc niewiele tam było o życiu codziennym, bo to tak jakby szukać prawdy o teraźniejszości w ustawie o samorządzie gminnym. Tom drugi, też mi się podobał, zastanawiałam się, gdzie będzie połączenie teraźniejszości z warstwą historyczną i ten punkt styczny, to wyjaśnienie znajdziemy w finale trylogii. Czy było warto? 

"W obcym domu" - Sabina Waszut

Wiedziałam, że będę musiała przeczytać szybko następną część. Zaraz, gdy przeczytałam Rozdroża byłam ciekawa co będzie dalej. Ta śląska saga jest taką typową obyczajówką, pokazuje los jednostki na tle historii powszechnej. Uświadamia mi jak mało wiem o świecie i nie mówię tu o wydarzeniach w Ghanie, ale o tym co działo się na polskim podwórku. Pierwszy tom skończył się w 1945 i chociaż mogłoby się wydawać, że to początek nowego, spokojnego życia, to przecież teraz w Polsce zacznie się nowy terror, a dla władzy ludowej takie niuanse jak narodowość będzie zbyt subtelne, jeśli ktoś modli się i liczy po niemiecku to jest wrogiem i trzeba mu odpłacić za zło okupacji.  

"Rozdroża" - Sabina Waszut [ śląska saga rodzinna]

Od czasu do czasu pytam wprost znajomych na FB czy na IG co polecają do czytania, zwykle robię tak, gdy mam kryzys i pomimo zalegających stosów nie wiem za co się złapać. Oczywiście najlepiej byłoby, gdyby znajomi polecali wówczas coś co mam na półce, niestety złośliwie nie są wyposażeni w dar wszechwiedzy i zwykle padają tytuły, których nie mam, a trudno, żebym wsiadała na rower i jechała do księgarni, albo pisała do internetowej księgarni, że nie obchodzi mnie co zrobią, ale książkę mam mieć od razu, lub bym wysyłała bliskich po tytuł z nakazem natychmiastowego dowozu. Próbowałam to robić, ale groźba założenia niebieskiej karty i pogłębiający się kryzys w relacjach międzyludzkich sprawiły, że poniechałam takich prób. Pytania jednak wciąż zadaję, zbieram takie typy i stopniowo zdobywam, chociaż zwykle pojawiają się w domu, gdy kryzys już zażegnany a ja otoczona stosami książek zapomniałam, że nie tak dawno nie wiedziałam, co chcę czytać. Tym sposobem Rozdroża które polecało mi kilka osób wśród nich zwłaszcza Magdalena Majcher, odleżały rok. W tym samym miejscu na szczycie stosu o wysokości metra, na szczycie biurka. Zaczęłam czytać w sobotę wieczorem, w niedzielę, kole południa było już po wszystkim.