"Ludzie to idioci" - Wojciech Drewniak [ Tylko w tej książce rozwinięcie skrótu NKWD]

 Biograficznie, ze względu na pesel powinnam być uzależnioną od YT fanką, ale ja nie przepadam za tym medium. Bardzo niewielu twórców oglądam regularnie, raczej nie odliczam godzin do nowego filmiku(chyba, że Bartek?!), dlatego kiedy wychodziła pierwsza HBC książka, to nie zwróciłam na to uwagi. Ponadto, miałam chwilę wcześniej w rękach książkę o historii, która miała mieć lekki format i bawić ucząc, a ja zamiast rozbawienia czułam zażenowanie. Dlatego miałam alergię na książki o historii takie zabawne. Aga bardzo polecała te książki i w końcu zaczęłam zwracać uwagę na Wojtka Drewniaka o którym coraz częściej słyszałam. W 2021 oglądałam sporo tych filmików, pasowały świetnie do kawy przed pracą i herbaty po. Siódmy tom zamówiłam już w przedsprzedaży i przedmajowy weekend upłynął mi pod znakiem debilizmu ludzi. Premiera miała miejsce w 37 rocznicę katastrofy w Czarnobyly, piękna klamra pokazująca, że teza jakoby człowiek był koroną stworzenia, jest naprawdę na wyrost.

 

"Historia bez cenzury 6. Świry u władzy" - Wojciech Drewniak [ straszno i śmieszno]

 Nie należę do bardzo imprezowych typów. Zbliżające urodziny nie sprawiły, że miałam ochotę nabyć hurtowe ilości alkoholi, zarezerwować jakąś monumentalną salę, czy ruszyć w melanż stulecia. Jak to ja, zamówiłam gargantuiczną ilość książek, licząc że jak będą książki, to na pewno znajdę i czas, a że miałam urlop, to naprawdę mogłam pochłaniać te spore ilości książek zgromadzonych przy łóżku. Gdy w wigilię urodzin skończyłam czytać jedną książkę, wahałam się co dalej. Zaczęłam nawet Diunę, ale jakoś czułam, że to nie jest ten czas i sięgnełam po Historię bez cenzury, tom szósty. O świrach przy władzy. Bawiłam się tak fantastycznie, jak poseł PiS na zjeździe w Toruniu, tylko, że u mnie były pieprzne dowcipy i nie musiałam całować żadnego dyrektora w rękę. Wygrałam mnóstwo zabawy i Wam polecam.

"Historia bez cenzury 5: I straszno, i śmieszno - PRL" - Wojciech Drewniak [historia w zabawnej odsłonie, po raz piąty]

 

Niestety bądź stety, zależy od perspektywy, urodziłam się u schyłku tworu zwanego Polską Rzeczpospolitą Ludową. Stety, bo oszczędzono mi spotkań z ZOMO, permanentnym brakiem wszystkiego i przyjaźnią z ZSRR, a niestety bo miałabym takie punkty za pochodzenie, że teraz byłabym pierwszym sekretarzem w komitecie wojewódzkim i już powoli mogłabym zsyłać ludzi, którzy mnie drażnią do kopalni uranu. Jak również może dostałabym Medal Bohatera Pracy Socjalistycznej co jest mym skrytym marzeniem. Moi Rodzice żyli w PRL-u a sam ten okres jest w pewnym sensie kultowy, oczywiście żeby to nie zabrzmiało tak, że tęsknimy za laniem nas pałami, za pustymi półkami, ale wiele osób te czasy wspomina z sentymentem? Inni dostrzegają, że może Konstytucja jest inna, ale absurdy niezmiennie, a ci którzy wiedzę swą opierają wyłącznie na serialach typu Alternatywy 4, chichoczą i uważają że było tak zabawnie, że tylko wtedy życie mają polot. Jak było naprawdę? Skąd się ten PRL wziął, kogo kochali Polacy i za co, jakie były kultowe auta a jakie programy w TV, czy to prawda, że cały Naród odbudowywał stolicę? Wojciech Drewniak o wszystkim nam opowie.

"Historia bez cenzury 4. Średniowiecze bez trzymanki" - Wojciech Drewniak

 Uznałam, że na koniec urlopu potrzeba mi książki specyficznej. Ma być lekko i zabawnie bo sam powrót do pracy jest tak optymistyczny jak doswiadczenia Polaków na Mundialu. Jednocześnie miała mi lektura uzmysłowić, że nie jest tak źle i że gorzej w życiu mieli tylko ludzie w Czarnobylu 1ego maja 1986. Padło na HBC tom czwarty, czyli Średniowiecze. Mieszkam na podkarpackiej wsi, więc umówmy się do współczesności mi daleko, niby stosów nikt nie rozpala, jeszcze, bo widzę podejrzane kopki chrustu i przezornie przemykam cicho. Nie mogłam wybrać lepiej. Wojciecha Drewniaka kocham miłością nieskażoną, wybuduję Mu pomnik(trwalszy niż ze spiżu), ubawiłam się setnie i gdyby nie to, że po urlopie miałam tyle roboty, że padałam jak mucha, to pewnie połknęłabym książkę w dwa dni. 

"Historia bez cenzury 3: Poland first to fight... czyli II wojna światowa" - Wojciech Drewniak

 Dawno nie wpadłam w taki cug, nie, nie - bynajmniej nie chodzi o alkoholowy ciąg, to jeszcze przede mną. Chodzi o cug książkowy, otóż zwykle, nawet gdy autor mi się spodobał to zwykle robiłam przerwę, bo przesyt jest straszny, mało który autor jest w stanie utrzymać moją uwagę przez kilka książek z rzędu, zwykle trzecia, czytana pod rząd sprawia, że ogarnia mnie przesyt, mam dosyć i odrzuca mnie od autora na pewien czas, tutaj sama podjęłam decyzję o zrobieniu sobie przerwy, żeby zgromadzonych zapasów starczyło na chociaż troszkę dłużej. A tom trzeci, tak jak pozostałe, był doskonałą rozrywką na wieczory po pracy. Wypracowałam też nowy schemat najpierw rozdział, a później szukałam odcinka.

"Historia bez cenzury. Polskie koksy" - Wojciech Drewniak

 Ostatnio, przez pół soboty szukałam sobie książki Historia bez cenzury byłam pewna, że oto leży na podorędziu, a tu zaskoczenie, bo w tym miejscu leżał tom drugi, więc siłą rozpędu zabrałam się za Koksów, mało tego lecę obecnie z tomem trzecim, bo świetnie mnie to odpręża, bawi, a przed pracą słucham sobie kilku odcinków. Chociaż ciągle zadaję sobie pytanie, kto jest adresatem tych książek, bo ktoś kto interesuje się historią to jednak o tym wszystkim wie, a jak ktoś się nie interesuje, to czy sięgnie po tę książkę? Jednak zabawa przy czytaniu jest tak przednia, że porzucam pytania retoryczne.

"Historia bez Cenzury" - Wojciech Drewniak [ czy ha ha książka mnie rozbawi, czy rozwścieczy?]

 Jest sporo prawd powszechnie znanych, Słońce wschodzi na Wschodzie, jak sobie pościelesz tak się wyśpisz, głupota ludzka jest nieograniczona, jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o kasę, inną prawdą, jest to że ja nie lubię książek śmiesznych, wyjątki możemy zliczyć na palcach… niech będzie u obu dłoni. Za każdym razem, gdy książka mnie rozbawi, zamiast spowodować uniesienie brwi i zdegustowane żenua czuję się jakbym znalazła kwiat paproci i jaram się jak hipisowska komuna. Jestem literackim gburkiem. Pierwszy tom Historii bez cenzury leży u mnie od lat, zmienił miejsce wiele razy, a ja konsekwentnie unikałam czytania, kanału, bo chociaż rozmowa o historii bez zadęcia, bez martyrologii i bez dat wylewających się strumieniem jak woda z rzygacza w deszczowy dzień to pomysł według mnie super, będący jedynym sposobem na propagowanie tej nauki,  to jednak byłam zrażona jedną książką co to miała pod strzechy wprowadzić historię, a po drugie serio??? połowę życia poświęciłam historii, naprawdę ktoś teraz będzie mnie wprowadzał w arkana wiedzy, o której nie mówi się na lekcjach??? Dyshonor dla świerszcza!! W międzyczasie znajomi od czasu do czasu mówili, że kanał jest fajny, a ja przypadkiem usłyszałam audycję w Radiu Lwów i mój sceptycyzm zaczął pękać jak rury w Czarnobylu tuż przed wybuchem(tak, tak niebawem będę miała komplet tych książek, kto się o to założył może triumfować).