"Północ południe" - Elizabeth Gaskell [ lata mijają; uwielbienie pozostaje]

Życie jest pełne tragicznych wyborów, bo jak określić inaczej ten dylemat, gdy mamy ograniczony czas(wszak nikt nie jest wieczny), a tu tyle wspaniałych, nowych książek czeka na czytanie, ale jest jeszcze mnstwo książek, które już przynajmniej raz(czasami, dwa, trzy bądź więcej razy) czytałam, ale kocham je miłością wielką i ciągle mi mało. W okolicy świąt miałam ogromny kryzys.. Co zaczynałam książkę to odkładałam, mordowała się strasznie, aż tu Agnieszka, podrzuciła mi pomysł na powrót do powieści Północ południe, cudowna powieść z czasów wiktoriańskich jest jak powrót do domu. Już kiedyś o niej pisałam, ale dla mnie jest tak wyjątkowa, że wykorzystam każdą okazję by do niej zachęcać. A ostatnia powtórka była chyba trzy lata temu.  

"A co wyście myślały? Spotkania z kobietami z mazowieckich wsi" - Agnieszka Pajączkowska, Aleksandra Zbroja

Znacie na pewno takie uczucie, że widzicie zapowiedź i wiecie, że musicie przeczytać. Ja tak miałam jak tylko zobaczyłam zapowiedź A co wyście myślały, jestem mieszkanką prowincji, wsi, specyficznej bo odrolnionej, w sąsiedztwie miasta przemysłowego, które w czasie COPu odciągnęło ludzi od ziemi i dało pracę w przemyśle. Wprawdzie do Warszawy mam szmat drogi, ale życie na wsi, dola kobiety na wsi jest mi znana i bardzo chciałam porównać swoje przeżycia, obserwacje. Dwie kobiety koło trzydziestki ruszą na prowincję. Czy ta mazowiecka wieś różni się od tej w której żyję? Jeśli tak to jak bardzo. A może kobietą być jest przekichane, nieważne od regionu? Ach jak ręce mi się rwały do tej książki. 

"Nowe przygody Mikołajka. Kolejna porcja" - René Goscinny, Jean-Jacques Sempé

Okres przedświąteczny to dla mnie zawsze okres powrotu do książek które już kiedyś mnie zaczarowały. Te tygodnie tuż przed Gwiazdką to czas kiedy zwalniam. Wiem, że w moim wieku czytanie Mikołajka może być przejawem infantylizmu, jednak, gdy otwieram te książeczki, widzę te same ilustracje jak ponad dwadzieścia lat temu to czuję się znowu małą dziewczynką, której Mama daje kwadratową książeczkę, z względnie sporą ilością tekstu, żeby pacholę się chociaż na chwilę czymś zajęło. Do tych zbiorków wracam częściej, dla mnie są idealną lekturą do posiłków, krótkie, akurat zdążę zjeść czytając jedno opowiadanie. Tak wiem, nie powinno się czytać przy jedzeniu, ale ja bardzo nie lubię marnować czasu.

"Nowe przygody Mikołajka" - René Goscinny, Jean-Jacques Sempé

Okres przedświąteczny to cudowny czas wznowień fantastycznych książek. Akurat trzynaście lat temu w Polsce ukazała się część Nowe przygody Mikołajka pamiętam to jak dziś, gdyż zażyczyłam sobie ten tom na ostatnie klasowe mikołajki, pamiętam jak później czytałam jednym tchem. Teraz Wydawnictwo Znak wydaje przygody naszego francuskiego ulubieńca w nowej oprawie. Wszystkie trzy tomy wydane są w spójnej stylistyce, ale u mnie są w ciągłym ruchu, a tak przynajmniej mam przy łóżko i mogę się delektować. Ten tom pierwszy cały tydzień podczytywałam sobie do posiłków. Doszłam do wniosku, że chyba nigdy nie będę za stara na Mikołajka.

"Ucho igielne" - Wiesław Myśliwski ["Wszystkie pytania, jakie sobie w życiu zadajemy, sprowadzają się do tego jednego, czy warto było."]

Na pewne rzeczy warto czekać, latami można czekać na nową powieść Wiesława Myśliwskiego. Gdy dowiedziałam się, że jest już w zapowiedziach, to liczyłam dni do jesieni. A później chociaż tydzień chciałam się cieszyć świadomością, że mam, że wystarczy otworzyć i zacząć czytać. Wybrałam początek listopada na takie powolne, melancholijne czytanie. Wiesław Myśliwski jest obecnie marką, chociaż nie zalał rynku wydawniczego dziesiątkami swoich powieści, chociaż mamy niewiele Jego książek, to każda zachwyca. Tym większy mój sentyment, że autor pochodzi z moich stron, a tytułowe Ucho igielne mam przed oczami. Sandomierz tak niedaleko i czuję doskonale ten klimat, jak również klimat małych wsi, tuż po wojnie, biednych, ale bogatych w ludową mądrość.

"Profesor Weigl i karmiciele wszy" - Mariusz Urbanek [pierwszy raz film na YT a dopiero teraz teks]

Nie kryję się z tym, że książki Mariusza Urbanka uwielbiam, dawkuję sobie książkę o krasnoludkach, bo czy pisze dla dzieci, czy dla dorosłych, to Jego książki są złotem. Tym razem, po melancholijnej biografii Makuszyńśkiego, znowu przyszła kolej na Lwów, na świat nauki i na opowieść o człowieku, którego zna świat, a Polska skazała na infamią na podstawie plotki, a że był częścią polskiego Lwowa to dodatkowo musiał zginąć w otchłani niepamięci. Profesor Rudolf Weigl, rekordzista noblowskich nominacji, człowiek który życie spędził na walce z tyfusem plamistym. Ta książka to opowieść o mieście, które przeminęło, o czarze i uroku Galicji, o wielkich umysłach zatopionych w dyskusji podczas karmienia wszy w okupowanym, wojennym mieście. Niezwykła książka.

"Ksiądz Rafał. Koniec świata" - Maciej Grabski [ w Gródku po raz trzeci]

Ciężko mi policzyć ile lat czekałam na trzeci tom serii o księdzu Rafale Nowinie z Gródka. Z siedem na pewno. W końcu się doczekałam. Oj jak wypatrywałam tego tomu, jak czekałam na paczkę. Gdy przyszła, a ja dopiero wróciłam od lekarza i mogłam położyć się do łóżka i wrócić do Gródka. Byłam ciekawa czy autor utrzymał poziom.  Była chwila, gdy trzymałam ten trzeci, upragniony tom w rękach i myślałam, że warto ryzykować, czy chcę poznać dalsze losy i nie daj Bóg się rozczarować, czy lepiej zostać bezpiecznie przy dwóch pięknych i wzruszających częściach, które mnie bawią, doprowadzają do łez i sprawiają, że odnajduję równowagę. Zaryzykowałam jednak.

"Nędznicy" - Viktor Hugo [ "umierać - to nic; strasznie jest nie żyć"]

Prawdziwa miłość jest niezmienna, trwa pomimo upływu czasu, pomimo tego, że zmieniamy się na zewnątrz, nasze poglądy też ewoluują, a jednak jest coś, co trwa niezmienne i chociaż mimo wszystko zmiany następują, bo obiekt naszego uwielbienia, już nie zachwyca nas tak jednym detalem, a drugim, to jednak kochamy ten całokształt. Ja mam tak z Nędznikami, szczerze to mogłabym czytać tę książkę w kółko i wracam do niej, gdy już definitywnie czuję, że muszę, że nie po to siedzę w książkach, żeby upajać się nowościami, muszę mieć czas dla ukochanych przyjaciół. Nędznicy to książka, którą chciałam przeczytać po oglądnięciu serialu, zresztą mój Tata ma sentyment do francuskich autorów i zaraził mnie i Dumasem i właśnie Hugo. Leżałam w szpitalu, będąc nieświadomą jak w ciężkim jestem stanie, zbliżały się moje siedemnaste urodziny, a ja marzyłam o tej książce, a mój cudowny Tatuś poruszył wszystkie księgarnie i zdobył tę książkę. Ile razy czytałam ją od tego czasu? Nie wiem. Wiem, że według mnie to niedościgniony wzór, prawdziwe opus magnum, gdy słyszę o powieściach produkowanych w kilka tygodni i okrzykniętych wielkimi, rewolucyjnymi, fenomenalnymi, wzruszam ramionami i myślę o Nędznikach o powieści, która ma w sobie wszystko. I wiem, że jeśli za sto lat będzie istniał świat, ta książka wciąż będzie czytana.

"Ksiądz Rafał" - Maciej Grabski [ czy powroty po latach mają sens?]

Bardzo długi weekend majowy postanowiłam wykorzystać na powtórkę książki, którą kocham miłością ogromną. Która opisywałam lata temu, gdy tak naprawdę raczkowałam z pisaniem o książkach. Pretekstem było wznowienie serii oraz fakt, że autor, Maciej Grabski zdecydował się napisać trzeci tom. Czekaliśmy na kontynuację długo. Tak się złożyło, że pierwszy tom leżał przy łóżku i tak w końcu stwierdziłam, że po co mam kupować nowe książki, czytać na wyścigi nowości. Mogę odświeżyć sobie coś co znam i kocham. Bo uwielbiam klimat Gródka, kocham  ten senny klimat prowincji, z dobrodziejstwem inwentarza, chociaż jako mieszkanka wsi, świadoma jestem wszystkich wad. Gwarantuję jednak, że każdy kto wejdzie w świat powieści Grabskiego, przepadnie na, nomen omen, amen.

"Romanowowie 1613-1918" - Simon Sebag Montefiore [ najlepsza książka historyczna tego roku! ]

Historia Romanowów jest w jakimś stopniu moim konikiem. Jak tylko przed oczyma zamajaczy mi jakaś pozycja o tej dynastii, nigdy nie umiem się opanować. Czytałam już kilka różnych biografii, czy to pojedynczych, czy w jakiś zbiorowy sposób traktujących o Romanowach, ale na najnowszą książkę Simona Sebaga Montefiore zapaliłam się jak kupka zeschłych liści. Ten autor jest u mnie w domu uwielbiany za biografię Stalina. A na żywo ma cudowny brytyjski akcent i fantastyczny angielski urok. Z Asieńką byłyśmy pod wrażeniem.

"Forrest Gump" - Winston Groom [ta książka jest jak pudełko czekoladek]

Są tytuły, które po prostu się zna. Forrest Gump, za sprawą filmu jest słynny. Nawet taki ignorant jak ja widział. Byłam pewna, że książkę też czytałam, bo lata temu wydał ją Zysk w takiej jaszczurczej(bodajże) serii wydawniczej. Teraz wznowiono i chciałam sobie przypomnieć. Zaczęłam czytać i uświadomiłam sobie, że ja tylko byłam prawie pewna, że czytałam. Film oglądałam wiele lat temu, bo kupiłam sobie specjalnie, żeby nie być ciemniakiem, który nie zna kultowych filmów. Miałam ochotę zarwać dla niej noc, a jednocześnie chciałam czytać ją najdłużej. Fenomenalna książka!

"Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej" - Michał Rusinek [Niby nic zwyczajnego, a nadzwyczajnie]

Ten tydzień zaczął się tak źle, jak tylko mógł. No nie, bądźmy szczerzy, mogło być zdecydowanie gorzej. Dzisiejszy dzień to już całkiem. Weltschmerz, kłótnia i po prostu dno. A na dodatek kryzys czytelniczy. Jak mam więc leczyć ból istnienia, skoro nie mogę go zaczytać?? Wracałam z Uniwersytetu, mojej Alma mater, który w okolicach sesji boleśnie uświadamia mi upadek obyczajów i fakt, że być może lekkomyślnie wybrałam zawód. Tachając siatkę z zakupami, teczkę z materiałami dydaktycznymi, protokołem egzaminacyjnym i książką, która zamiast mnie porwać, raczej mnie przygnębia, odbieram telefon. Oto dzwoni moja ulubiona Mateczka i donosi Listonosz przyniósł Ci Szymborską. A ja naprawdę nie miałam ochoty na czytanie. Zajrzałam, stwierdziłam, że do obiadu zerknę na stroniczkę, no ewentualnie dwie… trzysta stron później, mój stan ducha znacząco się poprawił. Ksiażka wobec, której byłam raczej obojętna, sceptyczna, napisana przez I Sekretarza Poetki, który mnie – polonistycznemu troglodycie – znany jest raczej z awersji do witam na początku mejli oraz  z bycia Sekretarzem Noblistki, zamiast wycyckiwaniem nazwiska, okazała się balsamem, cudowną lekturą, która dokonała tego, co udało się jeno dosłownie kilku książkom, rozbawiła mnie. Niekiedy i do łez. Pozdrawiam w tym miejscu moją Rodzinę i znajomych z FB, pierwsi musieli słuchać mego śmiechu i co zabawniejszych fragmentów, drugich; raczyłam zdjęciami stroniczek. Nielicznych – bo telefon się rozładował. No i uważam, że książkę trzeba kupić, czytać, bawić się i wzruszyć.

"Dziwne losy Jane Eyre" - Charlotte Brontë

Nie chciałam kończyć roku tekstem o męczącej książce. Polityka już wystarczająco męczy, więc zakończyłam podczytywanie jednej z mojej ukochanej książki. Klasyka zawsze jest dobra, a na urodziny dostałam Dziwne losy Jane Eyre, nowe wydanie, z angielskiego ogrodu. Dwa lata temu opowiadałam o innym wydaniu, w sumie to już mam ze trzy, albo i cztery i zakładamy, że to koniec : P Podczytywałam ją miesiąc, równo. Nie chciałam się spieszyć, do jedzenia, kawy, resetu była idealna. Moim zdaniem ta opowieść jest po prostu piękna. Najlepsza, jaka wyszła spod pióra sióstr Bronte, bo moje zdanie o Wichrowych wzgórzach znacie : P Chociaż im jestem starsza tym pan Rochester mnie wnerwia, ale St. John jest jeszcze bardziej drażniący.

"A lasy wiecznie śpiewają" - Trygve Gulbranssen [ powtórka, jednej z cudowniejszych książek, jakie znam]

Jestem starym Entem, wiem, że zaraz napiszecie, że to kokieteria, że się wygłupiam, że ktoś kto nie ma trzydziestki nie może być stary. Ja jestem, mam starą duszę Enta, który już długo żyje, wiele widział, patrzy na wszystko z chłodnym, przepełnionym sceptycyzmem dystansem. Właśnie tak czuję się ja. Jednocześnie jestem człowiekiem przywiązanym do zwyczajów, nie jest to przywiązanie tak mocne jak przy zespole Aspergera, bo nie wpadam w furię, nie tłukę głową o stół, ale od środka mnie rozsadza. Wszystko powinno być tak, jak było od czasów moich pierwszych świąt, bo inaczej, to upadek obyczajów, psiejący świat itp. Mój umysł nie przyjmuje do wiadomości, tego że ludzie umierają, przeprowadzają się, a świat się zmienia. Nie rozumiem też dlaczego na Wigilię nie było śniegu, ani paluchów z makiem.  Na szczęście, w tym zakresie w jakim panuję nad światem, nic się nie zmienia. Światełka zapala się w Wigilię, a po Pasterce, czytam dopóki nie padnę. Dwa lata temu, bo ubiegłorocznych świąt wolę nie pamiętać, zauroczyła mnie książka o pełnym poezji tytule, A lasy wiecznie śpiewają zaangażowałam się całą sobą, aby zachęcić jak najwięcej osób do przeczytania tej książki. W moim odczuciu jest ona zapomniana, pomimo niedawnego wznowienia, a jest tak klimatyczna, pięknie świąteczna, idealna na Boże Narodzenie bez śniegu. Ta opowieść koresponduje z moją duszą starca, jest w niej słodka melancholia, srogość północy, okrutne piękno przemijania. Jeszcze nie jest za późno, aby uraczyć się dobrą lekturą. Zresztą!! Nigdy nie jest za późno na dobrą książkę.