"Łabędzi śpiew. Diana, moja siostra" - Charles Spencer [ Królowa Ludzkich Serc oczami brata]

 Charles Spencer niedawno zadebiutował na polskim rynku swoją książką, wspomnieniami z prywatnej szkoły. Książka była poruszająca i zerwała z wizerunkiem tylko młodszego brata Diany. Podobno w Wielkiej Brytanii, Charles Spencer jest uznanym historykiem, ale my go kojarzymy z mocnej mowy pogrzebowej na pogrzebie księżnej Diany. Teraz, dwadzieścia dziewięć lat po tej mowie, prawie trzydzieści lat od wypadku Diany, dostajemy książkę, wspomnienia o znanej siostrze. Spencer we wstępie pisze, że ma to być ostatnie słowo Diany, łabędzi śpiew, którego nie miała.

 

Piękna. Uwielbiana. Ścigana. Niezwykłe życie i śmierć Diany, opowiedziane przez jej brata, Charlesa.

Kiedy ktoś pyta mnie, jak to było dorastać u boku Diany, moją pierwszą myślą jest zawsze: „Ale ja nie wiem, jak to jest z nią nie dorastać…”

We wrześniu 1997 roku Charles Spencer stanął w Opactwie Westminsterskim na oczach całego świata i podzielił się bólem po stracie ukochanej siostry Diany. Teraz, niemal trzydzieści lat później, opowiada niezwykłą historię swojego życia z Dianą i tragicznego tygodnia jej śmierci.

W dzieciństwie Charles i Diana, najmłodsi Spencerowie, byli nierozłączni – potajemnie nazywali się Duch i Carlos. Byli sobie najbliżsi i razem spędzali czas w rodzinnej posiadłości, znosili trudne warunki w szkołach z internatem, borykali się z koszmarnymi nianiami i wspierali podczas bolesnego rozwodu rodziców.

Ale wszystko się zmieniło, gdy Diana poślubiła księcia Walii, obecnie króla Karola III, i z dnia na dzień stała się globalną ikoną. Charles widział, jak jego starsza siostra wstawia się za ludźmi marginalizowanymi i spełnia się w macierzyństwie.

Jednak gdy jej małżeństwo legło w gruzach i prześladowały ją barbarzyńskie tabloidy, została rozpaczliwie sama. Charles zawsze starał się być przy Dianie – aż do tamtej mrocznej nocy w sierpniu 1997 roku.

W Łabędzim śpiewie Charles Spencer przedstawia jak dotąd najbardziej intymny, pełen miłości i szczery portret swojej siostry.

Młodszy brat Diany postanowił wokół owej mowy pogrzebowej utkać swoje wspomnienia. Bierze na tapet wiele, jego zdaniem kłamliwych plotek, jak chociażby to, że niepewność Diany była powodem traumy po rozwodzie rodziców. Dementuje, jakoby jego ojciec krzywdził fizycznie swoją żonę. We wspomnieniach brata ich dzieciństwo było sielanką, Diana była nie zawodem, po dwóch córkach, ale ukochanym dzieckiem. Ogólnie książka jest rodzajem hagiografii, bo Diana od dziecka zapadała w pamięć każdemu(nawet lekarzowi z demencją), miała niewyczerpane pokłady empatii, intuicji i inteligencji, której nie doceniała klasyczna edukacja. Chociaż Charles podkreśla, że siostra nie była ideałem, to jednak trudno szukać jakiegokolwiek złego słowa. Kto szuka pikantnych ploteczek, to nie tutaj. Jedynie królowi Karolowi obrywa się za jego brak empatii, nieczułość i gruboskórność.

 

Ciekawie się czyta o życiu angielskiej klasy wyższej. Dzieciństwo w otoczeniu niań i guwernantek i służby, chociaż Charles Spencer pokazuje, że ich rodzice byli zaangażowani w ich wychowanie. Ciekawa jestem na ile ta książka jest prawdziwą historią, a na ile to po prostu wspomnienia, które wygładził upływ czasu, bo umówmy się lord Spencer jest już starszym panem, który z nostalgią spogląda w przeszłość. Ciężko zweryfikować większość opowieści, bo tak się składa, że w większości, świadków już nie ma. Jednak ta książka jest bardzo lekko napisana i czyta się ją szybko. Jest nostalgiczna, czuć w niej tęsknotę brata za siostrą, za beztroskim wspólnym dzieciństwem. Czuć, żal że za wcześnie odszedł ktoś, kto znał go całe życie, w czyich oczach się odbiłam. Nie żałuję lektury, ale nie wniosła ona za wiele do mojej wiedzy o brytyjskiej rodzinie królewskiej.