"Dziecko pokuty" - Francine Rivers

Była zimna styczniowa noc, kiedy zdarzyła się ta rzecz niewybaczalna, nie do pomyślenia”. Tak zaczyna się opowieść o Dinie Carey, której życie - poukładane i w szczegółach zaplanowane - w krótkiej chwili rozpadło się niczym kryształ na dziesiątki drobnych kawałków.Wracała z pracy... Akurat zepsuł się jej samochód... Co prawda było już późno, ale kampus był blisko... Nim jednak tam dotarła, dopadł ją ten mężczyzna ze starego kombi... W jednym momencie jej przyszłość stała się ciemną plamą, która z każdym dniem zdawała się coraz bardziej przerażać.Potem nadeszły dni, o jakich chciała zapomnieć. Pojawił się Jim. Był lekarzem. Ginekologiem. Spotkała go, kiedy postanowiła zatrzeć wszelkie ślady po tamtym zdarzeniu, po którym jej życie legło w gruzach. Wydawało się, że to jedyna możliwość, by zacząć od nowa. „Trzeba tylko – usłyszała chyba w klinice – pozbyć się tego, co poczęło się w tych przerażających okolicznościach... To niegroźny zabieg…" Czy jednak na pewno? To pytanie formułowane na różne sposoby wracało do niej niczym echo, przynosząc same wątpliwości… Tymczasem wszyscy w napięciu czekali na jej odpowiedź, jakby ta miała uruchomić jakiś niewidzialny ładunek wybuchowy… 

Wczoraj pod recenzją książki Francine Rivers znalazłam anonimowy komentarz(takie merytoryczne anonimy sprawiają, że mimo ton spamu jeszcze nie wyłączyłam tej opcji), polecono mi książkę „Dziecko pokuty”. Pogrzebałam w różnych zasobach i wieczorem pogrążyłam się w lekturze. Akurat dziś święto, więc jak najbardziej pasowała.

Dina jest bardzo wierzącą dziewczyną, chrześcijańskie ideały nie są dla niej dodatkiem, ale treścią jej życia.  Studia, znajomi, wszystko musi być dopasowane do służenia Bogu.  Dina nie jest dewotką, nie jest istotą powierzchowną. Uważa się za kobietę szczęśliwą. Bóg dał jej cudownych rodziców i postawił na jej drodze mężczyznę  prawego i bogobojnego. Wszystko zmienia się przez jeden wieczór gdy wracając z pracy zostaje zgwałcona. Już ten fakt wiele zmienia, jej narzeczony daje jej, być może nieświadomie, do zrozumienia, że skoro przestała być dziewicą nie jest już pierwszej kategorii, że jej wartość zmalała. Jakby tego było mało, okazuje się że dziewczyna jest w ciąży. To już zupełnie rujnuje jej życie. Musi porzucić szkolę, zrywa z narzeczonym i wraca do domu, gdzie ma nadzieję uzyskać wsparcie. Niestety jej ukochany tatuś, również uważa, że powinna ciążę usunąć. Jednak aborcja, dla Diny jest sprzeczna z prawem bożym.  Dziewczyna się miota, nie wie co ma robić. W końcu ucieka z domu.

Kto czytał książki tej autorki, mniej więcej wie, czego się spodziewać. Jej powieści są jedyne w swoim rodzaju, przesiąknięte religią, cytatami z Pisma i bezgranicznym oddaniem swego życia Bogu. Rivers umie bardzo ładnie pisać o uczuciach, ale w tej książce zostało to zminimalizowane. Autorka skupia się na dylematach wokół aborcji i raczej to jest głównym szkieletem książki. Liczba kobiet, ludzi nieszczęśliwych z powodu aborcji przekracza wszelkie normy. Moim zdaniem nieco przesadziła, przez co książka straciła wszelkie  pozory autentyczności. Jest sztuczna, dodatkowo tłumaczenie, które przypomina bardziej opowieść biblijną, bowiem język jest wniosły, rodem z kościelnej ambony.  Tym razem nie mamy nawet złudzeń, że czytamy powieść. To umoralniająca historia, dodatkowo rozciągnięta na ponad czterysta stron, gdy to samo można było zmieścić w połowie.

Jestem nieco zawiedziona „Dzieckiem pokuty” cieszę się, że ją przeczytałam, ale moim zdaniem jest to książka zdecydowanie nie dla każdego. Większość osób wyrzuci ją przez okno po pięćdziesięciu stronach. Wzbudzi w nich tylko irytację. 

Problem usunięcia ciąży pochodzącej z gwałtu nie jest tematem prostym, warto się nad nim pochylić i rozważyć, chociaż wiadomo teoria teorią, a praktyka praktyką. Nikt nie wie jakby się zachował w takiej sytuacji i oby żadna z osób czytających te słowa nie musiała przed takim dylematem stawać. Sama książka daje do myślenia. Znajdziemy tam ciekawe postacie, chociaż musze ostrzec bo Ethan jest tak irytujący, że zęby bolą. To zdecydowanie najczarniejszy charakter w książce. Reszta, w gruncie rzeczy jest bardzo dobra, w większości wręcz idealna.

To jest bardzo specyficzna książka, zdecydowanie nie dla każdego. Bardzo specyficzny styl i język, jednych zachwyci, drudzy uznają go za nawiedzony i przesadzony.  Chociaż jest to moja trzecia książka tej autorki, to z nią miałam największy problem.

"Potęga nadziei" - Francine Rivers

Pierwsza z dwóch części sagi Francine Rivers przedstawia trudne relacje pomiędzy kilkoma

kolejnymi pokoleniami matek i córek. Na początku dwudziestego wieku pełna temperamentu Marta Schneider opuszcza Szwajcarię w poszukiwaniu lepszego życia, zdeterminowana spełnić nadzieje swojej matki. Jej bogata w doświadczenia podróż prowadzi ją przez Europę do Kanady, gdzie poznaje przystojnego Nicklasa Walterta. Nie była jednak w pełni przygotowana ani do poświęceń, jakie musi ponieść, ani do małżeństwa czy macierzyństwa, kiedy dociera na pustynne tereny Kanady, a następnie na obszary suchych kalifornijskich dolin, by zajmować się rodziną. Nadzieją Marty jest zapewnić dzieciom lepsze życie, ale doświadczenie nauczyło ją, że szansę przetrwania mają najsilniejsi. Jej trudna miłość, często jest źle odbierana, szczególnie przez starszą córkę Hildemarę Rose, która zabiega o akceptację matki. Pośród dramatu drugiej wojny światowej Hildie przeżywa swoją wielką miłość i sama zakłada rodzinę. Lecz nieoczekiwane i tragiczne wydarzenia zmuszają matkę i córkę do stawienia czoła swoim ułomnościom i pogłębiającą się, dzielącą je przepaścią, która grozi rozłąką na zawsze. Francine Rivers, jest autorką bestsellera Potęga miłości, która została uznana za klasykę literatury chrześcijańskiej i przez niemal dziesięć lat zajmuje miejsce na liście bestsellerów. Francine opublikowała ponad 20 powieści z motywem chrześcijańskim (wszystkie należą do grupy bestsellerów). Jej powieści chrześcijańskie były wielokrotnie nagradzane. W marcu 2010 roku Francine została uznana za najlepiej sprzedającą się pisarkę na liście New York Timesa, kiedy to Potęga nadziei zadebiutowała na 12 miejscu listy bestsellerów. Książki Francine zostały przetłumaczone na dwadzieścia różnych języków i w wielu krajach, takich jak Niemcy, Holandia, czy Południowa Afryka, uznane są za bestsellery. Francine i jej mąż Rick mieszkają w Północnej Kalifornii. Pisarstwo przybliża ją do Boga,a przez swoją pracę może wyrażać uwielbienie dla Jezusa za to wszystko, co On czyni w jej życiu.

Gdy tylko książka pojawiła się w zapowiedziach, wiedziałam, że chcę ją przeczytać. Mijały miesiące, ale co się odwlecze to nie ucieczce. Dałam radę wytrzymać tylko dwa dni od chwili gdy książka wylądowała u mnie w domu, do rozpoczęcia lektury. A nawet 24 godziny nie upłynęły, nim książkę odkładam na półkę jako przeczytaną. Po przeczytaniu książki wcześniejszej „Potędze miłości”  spodziewałam się trochę lepszej i nie ma co oszukiwać, słabszej opowieści. Mile się zawiodłam i kolejny dzień z rzędu przepłakałam nad książką. „Potęga nadziei” mimo tytułu sugerującego iż tchnie ona otuchą jest bardzo poruszającą opowieścią, która wydobędzie z nas emocje, istnienia których nawet nie podejrzewaliśmy.

Zaczęło się dawno, dawno temu w Szwajcarii, wśród malowniczych szczytów i zielonych łąk. Marta, żyje ze swoimi rodzicami i dwójką rodzeństwa, wśród tych sielankowych krajobrazów. Ale jej życie nie jest bajką, przeciwnie – dziewczynka jest bystra, jest pracowita, ale nie jest piękna i jest tylko dziewczynką, dlatego jej Ojciec pomiata nią jak tylko może. Zresztą jej ojciec jest dyktatorem,  jego słowo jest prawem. Gdy ojciec decyduje, że szkoda pieniędzy na naukę dla Marty – tak się dzieje, gdy łaskawie znajduje jej prace, tak aby mogła każdym groszem zasilać domowy budżet – dziewczyna musi pracować, gdy ojciec decyduje że Marta ma się uczyć w szkole dla gospodyń – Dziewczyna pakuje się i wyjeżdża do szkoły. Przysięgając, że to się kiedyś skończy. Skończy się, zaiste, ale nim do tego dojdzie Marta będzie srodze cierpiała, będzie wiodła życie tułacza, doznając tragedii i traumy, która położy się cieniem na całym jej życiu.

Młodość Marty, wycisnęła na niej niezatarte piętno, gdy sama zostanie matką, będzie chciała ustrzec się błędów wychowawczych jakie widziała dorastając. Co naturalne, będzie chciała ochronić dzieci przed całym złem i zapewnić im lepsze życie. Tylko czy tym samym ich nie zniszczy? Czy nie wzniesie muru, który rozdzieli ją z osobami które kocha najbardziej?

„Potęga nadziei” to książka o dwóch kobietach.  Według notki z okładki jest to pierwszy tom z dwóch. Obejmuje on swoją akcją prawie pół wieku.  Nie jest  to opowieść, dzień po dniu, autorka czasami przeskakuje ładnych parę lat, ponieważ w książce nie chodzi o kronikę lat, ale o relację matka-córka. Bardzo trudną, w tym wypadku.

Ta powieść emanuje prawdą, wiele zapewne jest takich historii, takich dramatów, gdy dziecko uważa, że rodzic go nienawidzi, a problemy w komunikacji wynikają z miłości i strachu, tutaj możemy zajrzeć do psychiki Marty, chociaż znając jej motywy, rozumiejąc i szanując je, na pewno nie będziemy pochwalać jej postępowania.

Spodziewałam się też większej roli wiary w życiu bohaterów, pamiętając poprzednią książkę autorki, która była wręcz przeniesieniem Biblii na karty powieści. Tutaj, Pismo Święte, Bóg, wiara odgrywają dużą rolę i nie można tego negować, ale mimo wszystko jest to bardzo naturalnie wplecione w losy bohaterów, nie ma groteski, nic nie jest przerysowane. Jest pokładanie ufności w Panu, ale bez epatowania tego w każdej linijce, co ewentualnie mogłoby przeszkadzać, lub być niepoprawne w naszym coraz to liberalniejszym, nowoczesnym kraju( : | ).

„Potęga nadziei” zrobiła na mnie ogromne wrażenie, chociaż nawet mnie w pełnym wzruszeniu przeszkadzały literówki(a mnie, jak wiecie, rzadko drażnią takie rzeczy i muszą być wyraźnie), bardzo irytowała mnie czcionka, którą pisane były listy, rozumiem że miała naśladować ręczne pismo, ale czcionka utrudniała czytanie. Faktycznie, wiernie naśladowała staranne, ozdobne ręczne pismo, ale zapis niektórych liter budził spory interpretacyjne. Przedobrzono nieco.

Pomimo niedostatków technicznych,  ta książka zajmie ważne miejsce na mojej półce i wielu osobom ją polecę. Nie tylko takim, które szukają Boga, wiary we współczesnej prozie, chociaż takim osobom również, bowiem w Polsce taki gatunek jest na wymarciu, pojawiają się jakieś nieliczne wyjątki, ale mało i rzadko. Polecam tę książkę osobom wrażliwym, które lubią czytać książki ciepłe i spokojne, ale poruszające. Mi narzucały się porównania do „Ptaków ciernistych krzewów”, ponieważ kilka wątków się powtarza, konflikt matka-córka, przeprowadzka i rozpoczęcie nowego życia. Ciężka praca na roli, walka o marzenia, cicha, codzienna miłość, bez wielkich fajerwerków.

Ta książka to dzieje jednej, bardzo religijnej rodziny, której nie są obce zawirowania życiowe. Bardzo wzruszająca i dająca do myślenia. Oj będziecie zarówno płakać, gorzkimi łzami, jak i będzie wami silny gniew targał. Ale o to chyba chodzi, o mocne emocje podczas lektury : D

Lepiej niech książka wzbudzi tornado uczuć, niż będzie miałka i przejdzie niezauważona.

"Potęga miłości" - Francine Rivers

Rzecz dzieje się w krainie złota, w Kalifornii, w roku 1850. To czasy, w których mężczyźni gotowi byli sprzedać swoją duszę za torbę złota, a kobiety sprzedawały swoje ciała, żeby znaleźć dach nad głową. Według Angel, od mężczyzn nie można było oczekiwać niczego innego, jak tylko oszustwa i zdrady. Sprzedana w dzieciństwie do domu publicznego, teraz żyła podsycaną ciągle nienawiścią. Najgorętszą nienawiść żywiła do mężczyzn, bo to oni wykorzystywali ją i porzucali, zostawiając w jej wnętrzu przerażające poczucie pustki. Wtedy spotkała Michała Ozeasza... Michał we wszystkim pragnął postępować zgodnie z Bożym sercem, dlatego posłuszny Jego wezwaniu, ożenił się z Angel i obdarzył ją bezwarunkową miłością. Powoli, dzień po dniu, udowadniał swoim życiem, że nie spełni gorzkich oczekiwań żony. W końcu serce Angel zaczęło topnieć, bez względu na to, jak bardzo pragnęła się temu przeciwstawić. Niestety, wraz z tą nieoczekiwaną przemianą serca, Angel zaczęła odczuwać miażdżące poczucie winy i braku własnej wartości. Rozpoczęła się jej ucieczka...

 Chociaż atmosfera Świąt na dobre zagościła w domach, bo w świecie komerchy i wielkich sieci handlowych, Święta ogłaszają się już ponad miesiąc… Więcej czasu spędzam przy garach, ucierając, zagniatając i uwijając się niczem elfie z pracowni Świętego Mikołaja, ale nie porzuciłam czytania. Gdy ciasto w piekarniku siedzi, cudownie zapaść się w wygodny, kuchenny fotel(który wtedy jest cały dla mnie, bo  gdy ja piekę, nie ma prawa nikogo być w kuchni, uwielbiam w samotności celebrować odmierzanie mąki,  ucieranie i wyrabianie) i uciekam w świat książek. „Potęga miłości” to książka, którą przeczytałam na początku grudnia, w formie ebooka. Kiedyś została ona do mnie wysłana pocztą, ale zaginęła w akcji i do dziś jej nie dostałam : ( a szkoda… Lepiej, jednak, późno niż wcale.  

To bardzo specyficzna opowieść, bardzo w stylu powieści „Miłość przychodzi powoli”, przesiąknięta bardzo religią. U nas w Polsce  nie pisze się takich książek,  również za bardzo się nie czyta, chyba, bo nie spotkałam się z recenzją tej książki na blogach, nawet na LC są lakoniczne. Nie uważam, że tylko człowiek żarliwie wierzący zainteresuje się tą pozycją, chociaż dla ateisty może to być lektura nie do przebrnięcia. Bo historia jest nierozerwalnie związana z Biblią, chociaż brak znajomości księgi Ozeasza,  nie przeszkadza w odbiorze, moim zdaniem, każdy może poczuć  siłę tej opowieści, która zaiste, jest wielka. Bardzo motylkowa. Na pewno, bajkowa,  ale ładna, taka świąteczna historia przebaczenia i miłości, która dodaje siły.

Rzecz się dzieje w Kalifornii, w czasie gorączki złota. Angel została sprzedana do domu publicznego, jako mała dziewczyna, od samego początku nauczono ją „najstarszego zawodu świata”, podejmowała kilka prób walki, ucieczki, niestety każda skończyła się popadnięciem w jeszcze większą kabałę. W chwili rozpoczęcia akcji powieści dziewczyna jest pogodzona z własnym losem, ma w  owym przybytku pewną renomę, jest „towarem luksusowym”. Jej życie, zdaje się być proste. Ścieżka życia jest wytyczona, jak długo będzie atrakcyjna, jak długo będą się ustawiały kolejki do niej, jest bezpieczna… później… może skończyć jako burdel-mama. I to jest najlepsza opcja.

Angel nie przeczuwa, że podczas jednego, z tradycyjnych spacerów jej los się odmienia. Michał Ozeasz, bardzo wierzący rolnik widzi ją i słyszy głos Boga, że oto jest jego przyszła żona. Mężczyzna wydaje fortunę na spotkania z Angel, podczas których namawia ją do ucieczki, do tego aby wyszła za niego i zmieniła swoje życie. Dziewczyna jest oporna, nie wierzy że jej życie może ot tak, zmienić się na lepsze.  Jednak słowa Michała zasiewają w niej ziarno wątpliwości. Postanawia odejść z burdelu. Gdy występuje z taką propozycją zostaje dotkliwie pobita, wtedy Michał niczem biblijny Mojżesz wyzwala ją z niewoli i zabiera do Ziemi Obiecanej. Jest ślub, podczas którego Angel jest  połprzytomna. Od tej chwili jest żoną Michała, który odmawia nazywania ją jej „pseudonimem zawodowym”, nadaje jej różne imiona, a ona nie chce mu podać tego prawdziwego. Wydawać się może, że to koniec  historii, ale w rzeczywistości to dopiero początek. Michał kocha swoją żonę niesamowitą miłością bezwarunkową, cierpliwą, gotów jest akceptować całą jej przeszłość, pomóc wyleczyć rany, które zadało jej życie, ale Angel nie chce. Może nie tyle nie chce, co żyjąc przez tyle lat w strachu nie może uwierzyć, że  ktoś może być po prostu dobry.  Całej sytuacji nie ułatwia szwagier Michała, który zna doskonale przeszłość Angel i uważa że kala ona dom jego przyjaciela.  Dla Niego Angel jest dziwką i tylko nią pozostanie.

Niby wszyscy wiemy, że Angel i Michał zejdą się w końcu i odnajdą miłość i spokój, bo przecież książka ta ma dydaktyczny charakter, więc nie może być inaczej. Autorka jednak nie idzie na łatwiznę, komplikuje ich losy, co czyni z książki niezły materiał na kostiumowe romansidło. Ale przewidywalna i prosta fabuła byłaby tanim romansidłem, gdyby nie styl autorki, która w bardzo emocjonalny sposób  opisuje związek Michała i Angel.

Nie umiem słowami oddać burzy uczuć, jaki mną targały podczas lektury. Przepięknie napisana historia trudnej miłości, bez erotyki, z niedomówieniami ze słowami, które poruszają wrażliwe struny serca.

Może bardzo amerykańska, ckliwa z takim hollywoodzkim bajkowym zakończeniem. Ale mimo wszystko bardzo ładna historia.