"Reminders of him. Cząstka ciebie, którą znam" - Colleen Hoover [ sierpniowy trup z półki]

 Na początku sierpnia tak mnie zajmowało Powstanie Warszawskie, że zapomniałam o losowaniu, ale już drugiego nadrobiłam i miałam trupa z półki. Padło na książkę Hoover. Zaczęłam ją już nawet czytać i to gdzieś na wiosnę, ale coś mnie wybiło. Absolutnie nie chodziło o to, że akcja mi nie podeszła, bo zapowiadało się naprawdę ciekawie. Z przyjemnością wróciłam i prędko się otrzeźwiłam… czyżby Hoover straciła swoją moc? Czy może ja jestem już za stara i za marudna? Owszem obserwuje u siebie zmianę gustu, już naprawdę rzadko sięgam po młodzieżowe książki i to tylko polecane, gdy ktoś gwarantuje jakoś. Jednak Hoover nie pisze tylko książek dla młodzieży, ma również powieści wręcz adresowane do dorosłego czytelnika, z dylematami, które nie przemówią do młodzieży. Zresztą… pierwszą Hoover przeczytałam z dziesięć lat temu, wtedy też nie miałam nastu lat : P

 

 

"It Starts with Us" - Colleen Hoover[czy warto w kontynuacje?]

 To nie jest tak, że czytanie mi ostatnio nie idzie. Wybieram po prostu na weekend książki grubsze i konkretne, a na tygodniu czytam coś lepszego, co nie obciąża też torebki. I skończyłam ja lekki i miły romans, do weekendu jest jeszcze chwila, a w oczy mi wpadła książka Hoover, za która zamiar miałam zabrać się już od jakiegoś czasu. Pierwszą część pamiętam i wspominam bardzo dobrze, ale nie ukrywam, że bez szczegółów. Byłam ciekawa czy da się ją czytać bez znajomości na świeżo tomu pierwszego(moim zdaniem da się).

"Nagie serca" - Colleen Hoover[o przeszłości, co rzutuje na teraźniejszość]

 Mówią, że jaka Wigilia, taki cały rok. W piątek po wieczerzy skończyłam czytać Stara miłość nie rdzewieje i miałam ochotę na coś, co zaangażuje mnie równie mocno. Nie miałam następnego tomu, a więc zaczęłam przeglądać książki, które kupiłam w ubiegłym roku. Scrollując własny instagram, przypomniałam sobie, że mam książkę Colleen Hoover. Nie czytałam jej od razu po zakupie, bo mówiło się o niej różnie. A ja chciałam podejść do niej z czystą kartą. I dobrze, że czekałam, bo nie pamiętałam żadnych recenzji, opinii - nic. Okładka jest piękna, taka wakacyjna, cudownie brało się do ręki tę książkę, gdy za oknem szalał wiatr i zacinał deszcz. Opis przeczytałam pobieżnie, nie chciałam śladu spojleru.

"Maybe Now. Maybe Not" - Colleen Hoover

Od kilkunastu miesięcy jestem wierną fanką Colleen Hoover, śledzę na bieżąco zapowiedzi wydawnicze, bo wiem że na kryzys czytelniczy jej książki są wspaniałym, złotym środkiem. Nie skojarzyłam, że książka Maybe Now. Maybe Not, to druga część książki która była już bestsellerem a mianowicie Maybe Someday, akurat ta powieść nie przypadła mi do gustu i dobrze, że tego nie połączyłam razem. Ta powieść wołała do mnie. Mamy tu najpierw krótkie opowiadanie, a później właściwą powieść. Warto znać część wcześniejszą, ja mniej więcej coś kojarzyłam, a że czytałam chyba w 2018 roku to detale umknęły mi z pamięci. Jeśli jednak chcecie poznać tę serię, zalecam prawidłową kolejność.  

"Ugly love" - Colleen Hoover

Od pewnego czasu jestem fanką prozy Colleen Hoover, ominął mnie największy boom na jej powieści, ale dzięki temu mogłam od czasu, do czasu po coś sięgnąć. W ten sposób uświadomiłam sobie niedawno, że oto jest książka Ugly love której nie znam, bo gdy robiłam hurtowe zakupy to ktoś najmniej mi ją polecał. Błękity, chmurki, dla mnie Hoover to niemalże gwarancja dobrej lektury, byle nie czytać za dużo pod rząd, bo autorka bywa schematyczna. Z drugiej strony pisze new adult jeden z najbardziej schematycznych gatunków świata, a jednak potrafi pisać tak, że czuje czytelnik motylki. Czy tym razem też tak było? 

"Too late" - Colleen Hoover

Nie wiem jak Wy, ale ja mam dosyć upałów. Szukam czegoś co mnie schłodzi. Najlepsze na lato są powieści lekkie, romanse, dlatego gdy przeglądałam nowości i zobaczyłam, że się ukazała najnowsza powieść Hoover Too late to nie miało dla mnie znaczenia, że niedawno czytałam inną jej książkę, musiałam czytać ją natychmiast. Collen Hoover jest wielką niewiadomą, ja nigdy nie wiem czego spodziewać się po jej książkach. Niby nastawiam się na romanse, ale... jest przewrotna.  

"Coraz większy mrok" - Colleen Hoover

Czy jestem fanką Colleen Hoover? Zdecydowanie, lubię romanse, które pisze, najnowsze książki zamówiłam jak tylko się o nich dowiedziałam. Irena gorąco zachwalała Coraz większy mrok powiedziała, że poleca a ja nie chciałam spojlerów więc nie wiedziałam czego się spodziewać. Thriller spod pióra autorki, która do tej pory kojarzyła mi się z powieściami typowo o miłości. Wykorzystałam przedłużony weekend na lekturę, powiem Wam, że to idealna powieść na plażowanie, idealnie nadaje się do czytania w pełnym słońcu, jedynym mankamentem jest to, że gdy się zaczytacie, grożą poparzenia. Ja się ich właśnie nabawiłam, a co sądzę o nowej odsłonie talentu Hoover? Już Wam relacjonuję!! 

"Wszystkie nasze obietnice" - Colleen Hoover [ nie mogłam na nią długo czekać]

Od pewnego czasu, uważam Colleen Hoover za mojego pewniaka, sięgam po jej powieści często i mam pewność, że się zawiodę, chociaż zawsze doza niepokoju jest, w końcu nikt nie utrzymuje się na najwyższym poziomie bez przerwy. Słyszałam o książce Wszystkie nasze obietnice, że jest inna, ale że potrafi zachwycić, nie lubię jak ktoś mi tak książkę reklamuje, bo wtedy moje wymagania są zawyżone, a wtedy tak łatwo się rozczarować. Po ciężkim tygodniu w pracy miałam ochotę na te emocje, które zawsze gwarantuje mi Hoover. Zaczęłam czytać i powiem Wam, że czytałam do trzeciej w nocy i od rana. Nie umiałam się oderwać.

"Without Merit" - Colleen Hoover

Ostatnie półrocze minęło mi pod znakiem Colleen Hoover, zauroczyłam się powieściami tej autorki. Lubię je za dawkę emocji, za uczucia, za te dramaty, które można przeżywać w zaciszu swojego domu. Uzależniłam się i dlatego nie czekałam długo, żeby najnowszą powieść zamówić. Jeszcze krócej zeszło mi, żeby się za nią zabrać. Musiałam poczekać do powrotu z pracy. Niestety w połowie powieści musiałam iść do pracy i naprawdę starałam się skupić, żeby pracować, a nie myśleć jak autorka poprowadzi akcję, bo przerwałam lekturę w dramatycznym momencie. Czym tym razem Hoover nas zaskoczy. Czy zaskoczy w ogóle? Czy będą dramaty i wielkie emocje i uczucie zapierające dech w piersiach?

"This Girl" - Colleen Hoover [ Slammed oczami Willa ]

Zasadniczo uważam, że każda część cyklu powinna coś wnosić. Jestem przeciwniczką, tych nowych trendów, których rolą jest li i jedynie wyciśnięcie grosza z czytelnika, pod pretekstem ukazania akcji od strony, drugiego uczestnika wydarzeń. Nie powiem, że skreślam ten rodzaj literatury, bo na ten przykład, chętnie przeczytałabym Ogniem i mieczem, oczyma Bohuna, nie wiem dlaczego Sienkiewicz umarł, a nie wpadł na ten pomysł uprzednio. Trudno, nikt nie jest doskonały. Widocznie Marie jego życia, zamgliły jego bystrość. Trochę się trzeciego tomu serii Slammed bałam, gdy uzmysłowiłam sobie, że będzie to zasadniczo pierwszy tom, z perspektywy Willa. Uznałam, że lepiej jak zrobię sobie trochę przerwy, by lepiej docenić tę powieść. I przede wszystkim, aby się nie uprzedzić.

"Point of Retreat" - Colleen Hoover [ ongi: "Nieprzekraczalna granica" ]

Oczywiście, gdy tylko skończyłam czytać Slammed od razu złapałam za tom drugi. Skoro pierwszy tom mnie tak rozbił, wzruszył, to chciałam wiedzieć, czy następna część również wywrze na mnie tak duże wrażenie. Na FB pisałam, że wiem, że czytam dobrą książkę, jeżeli od 24 godzin nie włączyłam komputera i nawet nie mam na to ochoty. Klara zajęła mi łóżko, a ja korzystałam z wolnego fotela w kuchni i zwinięta w kłębek czytałam. Byłam wzruszona, wkurzona, wciągnęłam się w całości w tę powieść. Teraz boję się brać za tom trzeci, bo czy ta dobroć może jeszcze narastać, czy ciągle mogę się tak wzruszać?

Co naturalne, w tym tekście znajdziecie spojlery względem tomu pierwszego. Bo naprawdę nie można czytać tych tomów w oderwaniu.

"Slammed" - Colleen Hoover [ wznowienie "Pułapki uczuć" ]

Jednak starzeję się bezdyskusyjnie i w trakcie książek długich, zajmujących umysł, potrzebuję przerwy, jeśli moja kariera zawodowa i inne obowiązki uniemożliwiają mi skończenie za jednym zamachem. Inna sprawa, że chapnięcie na jeden gryz powieści ponad tysiącstronicowej jest wykonalne, a przynajmniej bardzo skomplikowane. Dlatego uznałam, że w 1/3 zasłużyłam sobie na urlop od ponurej wiktoriańskiej rzeczywistości Dickensa i godna jestem urlopu w postaci twórczości Colleen Hoover. Wznowiono pewną trylogię o której nie słyszałam, ale ostatnio Hoover silnie mi do gustu przypadła a i tym słodkim okładkom nie sposób się oprzeć. Zaczęłam czytać i spanie mnie łamało, na początku jest bardzo tendencyjnie co mnie deprymowało, ale skończyło się szlochem o pierwszej trzydzieści. W nocy, a rano do pracy.

"Maybe Someday" - Colleen Hoover

Zaczął się ten tydzień ewidentnie romansowo. Postanowiłam kontynuować przygodę z historiami romansowymi, a że dodatkowo wyczytuję książki, które kupiłam przynajmniej w ubiegłym roku. Wzięłam się więc za Hoover, bo leżała ta książka koło łóżka, a rok 2017 był takim rokiem odkrywania Hoover, był takim rokiem,  gdy odkryłam radość czytania lekkich książek, żeby udawać się na wewnętrzną emigrację. Irena, oczywiście polecała, ale ona jest nieobiektywna, bo każdy wie, że ona jest pierwszą kapłanką z sekty Hoover. Opis z tyłu książki niewiele mi mówił, początek książki zaś każe przygotować się na dawkę muzyki. Mnie to przekonuje średnio, bo wolę sobie sama muzykę dobierać do tego co czytam. Jednak uznałam, że nie będę się uprzedzała.

"Confess" - Colleen Hoover [ anonimowe wyznania ]

Czytam sobie tego najnowszego Normana Daviesa i książkowo podróżuję po tajemniczych dla mnie zakątkach świata, ale jest to jednak lektura wymagająca, a ja po trzech dniach pracy jednak miałam opuchniętą głowę i potrzebowałam odpoczynku(boję się co będzie za tydzień, bo mam sześć dni pracujące i po 24 godzinach pracy w tym tygodniu, 47 godzin zapowiada się strasznie…). Postanowiłam sięgnąć po jakiś odprężający przerywnik, wzrok padł na jeden z prezentów, jakim była powieść Colleen Hoover. Byłam ciekawa, czy i ta książka tak mnie porwie. Leżała na samej górze stosu, więc wystarczyło wyciągnąć rękę, czasami moje wybory, nie są poprzedzone jakimś ogromnym procesem myślowym. Ha! Bywam impulsywna! Muszę o tym powiedzieć przyjaciołom, którzy zarzucają mi, że moje procesy decyzyjne podpadają pod kategorię dłuuuuuuuuuuuuuuuuugie.

"It Ends with Us" - Colleen Hoover [ "jaka róża taki cierń" ]

Powieść autorstwa Colleen Hoover zażyczyłam sobie właściwie tak przypadkiem, bo wśród nowości, bo storczyk na okładce. Do tej pory czytałam dwie książki tej autorki, i tuż przed urodzinami chciałam zacząć trzecią, ale ta była kontynuacją a ja pierwszy tom czytałam kilka lat wcześniej i zapomniałam, nic nie mogłam się połapać. To odpuściłam. No i tak gdy pod koniec tygodnia chwycił mnie kryzys, a i ciśnienie niskie było, to załapałam się za Hoover, bo w końcu prezenty powinny mieć pierwszeństwo no i Irence obiecałam, że szybko przeczytam, bo ona jeszcze nie czytała a wiadomo, że większej fanki Colleen niż Irenka to nie ma.

"November 9 " - Colleen Hoover [ jak znajdziesz miłość trzeba jej się trzymać ]

O książkach Colleen Hoover nie da się nie słyszeć. Prawdziwa eskalacja emocji była rok temu, gdy autorka była w Polsce. Czytałam tylko jedną książkę jej autorstwa, bardzo mi się podobała, ale jakoś po inne nie sięgnęłam, bo zasadniczo aż tyle powieści młodzieżowych nie czytam. Nastolatki mnie drażnią i zanim ktoś powie, że sama pewnie byłam denerwująca, to wyjaśnię, że urodziłam się staruszką i nastolatki mnie wkurzały, nawet gdy sama miałam naście lat, a było to za sanacji. : P. Jakoś w głowie utkwił mi pozytywny szum wokół powieści November 9  chociaż zasadniczo nie lubię, gdy ktoś wszędzie wciska angielszczyznę. Czy po polsku wydźwięk by się zmienił? Sens byłby inny? Jednak ok., to powieść dla młodzieży, dla ludzi którzy uważają, że wszystko jest awesome, cute i tak dalej. Moje koleżanki zachwycały się tą powieścią, a nie mają siana w głowie, więc uznałam, że sprawdzę co w trawie piszczy.

"Hopeless" - Colleen Hoover

Czasem odkrycie prawdy może odebrać nadzieję szybciej niż wiara w kłamstwa.To właśnie uświadamia sobie siedemnastoletnia Sky, kiedy spotyka Deana Holdera. Chłopak dorównuje jej złą reputacją i wzbudza w niej emocje, jakich wcześniej nie znała. W jego obecności Sky odczuwa strach i fascynację, ożywają wspomnienia, o których wolałaby zapomnieć. Dziewczyna próbuje trzymać się na dystans – wie, że Holder oznacza jedno: kłopoty. On natomiast chce dowiedzieć się o niej jak najwięcej. Gdy Sky poznaje Deana bliżej, odkrywa, że nie jest on tym, za kogo go uważała, i że zna ją lepiej, niż ona sama siebie. Od tego momentu życie Sky bezpowrotnie się zmienia.

Pamiętajcie, że na podróż brać należy dwie książki. Bo jedna się kończy i można płynnie przejść do następnej. Chociaż o Hopeless następuje zjawisko pożądane po każdej dobrej książce, czyli kac książkowy. Hopeless czytałam wczoraj wieczorem i nie zważałam na zmęczenie po podróży – więc w nocy, a następnie – ponieważ P.T. Pan M. wyjeżdżał do sanatorium, od 4.30 dziś. Ani mi w głowie był sen. Była historia!

Po kilku entuzjastycznych wspominkach napaliłam się na tę książkę okrutnie. Później bałam się, że skoro takie mam oczekiwania, to z ich wyżyn, zlecę w czeluści Hadesu, a upadek będzie bolesny. No, ale – kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana – jak mawia klasyk.

Sky jest adoptowanym dzieckiem. Od trzynastu lat wychowuje ją nieco szalona Karen. Karen jest weganką, nie uznaje zdobyczy techniki, typu telewizor, komputer i internet i uczy córkę w domu. Jednak jak każda nastolatka Sky chce swobody, pod wpływem przyjaciółki z sąsiedztwa decyduje się na pójście do szkoły. Nie jest to zbyt dobry krok, bo przyjaciółka jedzie na wymianę do Włoch, a Sky, trafia w sam środek dżungli. Przyjaźniąc się z Six, Sky poznała wielu chłopców i ma niezbyt dobrą reputację. A jaka jest amerykańska szkoła – wiemy z filmów. Sky poznaje w szkole chłopaka z którym się zaprzyjaźnia, ale dopiero następne wydarzenia odmieniają jej życie. Otóż na zakupach spotyka obłędnie przystojnego facet, na widok którego nogi jej miękną, co jest dziwne, bo do tej pory nawet „kręcąc” z chłopakami była obojętna. Tak jakby się zakochała. Niestety nic, czego dowiaduje się o chłopaku nie napawa optymizmem, ale serce, mózg ciało są uparte i Sky gna w stronę ognia i w stronę? Starożytni uważali, że samorozpoznanie nigdy nie kończy się dobrze. Dopiero później było, że „prawda Was wyzwoli”. Ja będzie w tym wypadku?

Mam kaca po tej książce… okazała się tak poruszająca, jak obiecywały inne blogerki. Cieszę się, że po nią sięgnęłam. Jest poruszająca, motylkowa. Z drugiej strony sporo  tam seksu i zastanawiam się czy dałabym ją Młodej. Wczoraj łaziłam z kolegą po Plazie i tak idąc na kawę rozmawialiśmy o dzieciach, na co On skwitował, że Młoda ma już zupełnie inne zainteresowania i że pewnie w wielu sprawach mogłaby być dla nas profesorem. Mnie wbiło w ziemię i kazałam mu się wstrzymać, bo to jednak moje Dziecko. Jednak faktycznie nie mam prawa uważać, że dla szesnastolatki ta książka będzie szokująca. Prędzej zgorszy Babcię tejże ; - ) ale wolę Mamie tego nie sugerować, bo zgasi mnie jakąś celną ripostą.  Więc tak(nie zaczynaj zdania od więc powtarzała profesor od Historii): faktycznie w książce jest sporo opisów seksualnych igraszek nastolatków, ale już formalnie pełnoletnich. Nie są wulgarne, nie zbliżają się nawet w stronę pornografii, czy modnego ostatnio gatunku porno-literatury.

Bo ta książka jest o miłości, a czy w naszym mniemaniu młodzi zbyt prędko idą ze sobą do łóżka? Odłóżmy szkiełko i oko, skupmy się na sercu.

Autorka ma dar… bo pisze w taki sposób, że nie sposób uciec od motylków. Uczucia bohaterów, są naszymi. Czujemy ich ból, złość, rozgoryczenie i frustrację. To jest w książkach najważniejsze, to że przeżywamy huragany uczuć i doznajemy słynnego katharsis. Konstrukcja bohaterów, wielowymiarowa, złożona też jest bardzo istotna, ale tutaj autorka trochę uciekła od tematu, bo nie rozwodzi się nad charakterami wykreowanych postaci, a na pierwszy plan wysuwają się ich problemy.

Problemy, jest ich kilka… nie będę Wam spojlerowała, odkryjcie to sami. Byłam zszokowana i do teraz ciągle ta historia we mnie jest. Żeby się wyżyć musiałam coś upiec… ciężko mi po tak emocjonującej powieści wczytać się w coś innego, wszystko jest jakby nijakie…

O co chodzi w tej książce? O miłość, która jest nam niezbędna, żeby przetrwać życiowe huragany i burze, kiedy ostatnie skrawki gruntu wysuwają nam się spod nóg.

Polecam!!