"Cicer cum caule czyli groch z kapustą" - Julian Tuwim

Prawdziwy "groch z kapustą". Mnóstwo tu dobrotliwych anegdot o dziwakach, roztargnionych uczonych, o ludziach postawionych w komicznej sytuacji. Obok tego wypisy na temat wynalazków. Znajdziemy tu też wspaniałą kolekcję szaleńców i ich dzieł. Osobny dział stanowią matematyczne paradoksy i łamigłówki. Chyba najwięcej jest jednak w tej książce różnorodnych zabaw słownych. Należą do nich dowcipy językowe, rebusy, kpiny z nieporadnego naukowego nazewnictwa powstającego w różnych epokach. 
[Iskry, 2009]

Ach mój ukochany Tuwim, znany z bajek, ostatnio płakałam na genialnej biografii poety, to mnie skłoniło do zapoznania się z innymi tworami Tuwima. Mariusz Urbanek(którego jak przypominam – kocham), wspominał o kolekcjonerskiej pasji Juliana, który zbierał wszystko, a im dziwniejsze tym goręcej zbierał. Antykwariusze z całej Europy wysyłali mu książki o dziwnych rzeczach a poeta pieczołowicie je składał planując stworzenie kolejnej encyklopedii. Niestety II wojna i zniszczenie Warszawy nie przeszły niezauważenie obok kolekcji Tuwima, jego archiwum nie oparło się wojennej zawierusze. Przestali istnieć przedwojenni antykwariusze, ale – jak czytamy we wstępie – nie zabiło to kolekcjonerskiej pasji Tuwima, który w tym tomie prezentuje nam wybór dziwów wszelakiej maści, stąd tytuł. Tytuł – moi Mili – mówi wszystko.

"W oparach absurdu" - Antoni Słonimski, Julian Tuwim

„Istota rzeczy polegała na prostym fakcie, że nas pisanie absurdów bawiło i dawało radość nie mniejszą od pisania wierszy, artykułów czy sztuk teatralnych" – tak tłumaczy Słonimski, dlaczego przez piętnaście lat wspólnie z Tuwimem z lubością udawali się do „krainy bzdury". Jak sam jednak przyznaje, ta działalność miała również pewien aspekt wychowawczy: „Uczyliśmy czytelnika, że te same czcionki jego codziennej gazety, odbite na tym samym papierze, czernione tą samą farbą drukarską, mogą pewnego dnia oszaleć i głosić oczywiste brednie".W rezultacie W oparach absurdu jest jednym z najwspanialszych dzieł humorystycznych, jakie powstały w naszym kraju. Wykorzystując znane prasowe formy (ogłoszenia, zagadki, porady, przepisy kulinarne) i dodając do nich szczyptę smakowitego purnonsensu, autorzy wywoływali w czytelnikach niepohamowane ataki śmiechu, ale także uczyli dostrzegania absurdu w codziennym życiu.

Mam problem ze śmiesznymi książkami, mianowicie taki, że mnie nie śmieszą. O ile w rzeczywistości łatwo mnie rozbawić, a rzadko płaczę, o tyle w odniesieniu literatury jest dokładnie odwrotnie. Śmieję się na trzech książkach; Dzieciach z Bulerbyn, serii o Mikołajku, serii o Don Camillo, na tych książkach dosłownie parskam śmiechem. Zwykle inne książki, takie ha ha śmieszne, wzbudzają u mnie li i jedynie irytację. Tak było do czasu, gdy otworzyłam W oparach absurdu, cudowny zbiór absurdalnych tekstów Słonimskiego i Tuwima… wprawdzie wstęp prof. Bralczyka, nie powiem… mnie przeraził, to gdy przeszłam do właściwych absurdaliów trzęsłam się ze śmiechu. Ubaw po pachy, a nawet po nos!!