"Pierwszy telefon z nieba" - Mitch Albom

Często miłość nadal łączy ludzi, mimo że życie ich rozdziela.
Ile razy chcieliście złapać za telefon i zadzwonić do kogoś, za kim tęsknicie?Podzielić się radościami, smutkami i marzeniami?Ile razy wyrzucaliście sobie, że nie zdążyliście powiedzieć komuś, jak wiele dla was znaczy,że odkładaliście rozmowę na jutro, na kiedy indziej?Kochamy wciąż za mało i stale za późno, smucimy się, że nie można cofnąć czasu.A gdyby tak… niemożliwe stało się możliwe?
CO BYŚ ZROBIŁ, GDYBY OBOK CIEBIE WYDARZYŁ SIĘ CUD?
***Nowa powieść Mitcha Alboma, autora „Zaklinacza czasu”, to książka o sprawach najważniejszych i najbardziej intymnych: o pragnieniu bliskości, tęsknocie za ukochaną osobą i o sile nadziei.

W pewnym wieku każdy z nas żałuje, że czas ucieka, a my nie spieszymy się z kochaniem ludzi. Każdy z nas żałuje rozstań w gniewie, kłótni, niepotrzebnych słów, każdy marzy o  j e s z c z e jednej szansie na rozmowę. Każdy jeszcze raz chciałby zapewnić o swojej miłości. Takie jest życie… od wieków pragnienie przeniknięcia przez zasłonę śmierci towarzyszyło ludzkości, zapewne taka potrzeba pojawiła się, gdy pierwszy raz człowiek utracił na zawsze kogoś kogo kochał.  Na tej potrzebie fortunę zrobiły przeróżne wróżki, jasnowidze, zaroiło się od medium. Po ten motyw Albom już raz sięgnął, czyni to znowu, czy będzie dubel? Czy czytelnik zakrzyknie nihil novi? Ano sprawdźmy.

"Jeszcze jeden dzień" - Mitch Albom

Tak często traktujemy matczyną miłość jak coś oczywistego, naturalnego, danego na zawsze. Wydaje nam się, że zawsze będzie jeszcze mnóstwo czasu, żeby się za nią odwdzięczyć. A kiedy nagle okazuje się, że jest już za późno, oddalibyśmy wszystko za jeszcze jeden dzień.
Jeszcze jeden dzień, żeby powiedzieć, jak ważna jest dla nas matczyna miłość.Taką szansę otrzymał bohater książki, Chick, który dzięki cudownemu splotowi wydarzeń mógł odbyć tę najważniejszą rozmowę...
"Bo kiedy patrzysz na swoją matkę, masz przed oczami najczystszą miłość, jakiej kiedykolwiek zaznasz".
"Jeszcze jeden dzień" to książka, którą autor dedykował swojej matce.

Czytamy książki obyczajowe bo one wzbudzają w nas silne uczucia, czytamy książki popularnonaukowe, aby czegoś się nauczyć.  Są też książki refleksyjne, takie jak te M. Alboma, które wzbudzają w nas mocne uczucia a jednocześnie dostarczają nam wiedzy. Wiedzy o nas samych. Ta niewielka, niepozorna książeczka, jest do pochłonięcia w jeden wieczór, ale nauka jaka z niej płynie potrzebuje czasu, by do nas dotrzeć i wywołać określone skutki. 

Charlie postanawia popełnić samobójstwo. Ongiś był dobrze zapowiadającym się graczem w bejsbol, studiował również na uniwersytecie. Gdy był młodym chłopakiem jego ojciec porzucił rodzinę i zniknął. Miał matkę, która była taka jak każda dobra Mamusia, kochająca, pracowita, troskliwa. My dziewczyny łatwiej znosimy miłość matki, dla chłopaka to obciach. Mama całująca go pod szkołą, wysyłająca liściki, to nie jest cool. Charlie zabiega o aprobatę ojca, gdy ten zjawia się znów w jego życiu, tańczy jak mu zagra. Niestety zamiast oczekiwanych sukces, chłopak się stacza. Ta degrengolada znajduje finał pewnej nocy, gdy postanawia popełnić samobójstwo, ale zamiast śmierci... spotyka swoją matkę.

Ta książka jest najlepszym przedstawicielem książek refleksyjnych, daje do myślenia. Każdy z Nas kogoś stracił, najgorsza jest jednak strata oczu, które wpatrują się w nas z miłością, które są opoką, opoką której wagi nie doceniamy, dopóki nie jest zbyt późno. 

Według mnie ta książka jest bardzo pomocna, aby uświadomić sobie ile znaczą dla nas osoby, których obecność traktujemy jako oczywistość.

"Jeszcze jeden dzień" to piękna historia, gorzka, smutna, ale w pewien sposób oczyszczająca. Nie dbam o to, że w celu umniejszenia autora porównuje się go do Coelho, mówcie co chcecie, czasami trzeba sięgnąć do motywów prostych i z pozoru oczywistych by przekazać elementarne prawdy. No i uważam, że Albom pisze o wiele lepiej niż Coelho.

Polecam i to nie tylko na Dzień Matki

"Zaklinacz czasu" - Mitch Albom

Książka, która dla wielu czytelników stała się inspiracją i impulsem do życiowych zmian.
Spróbujcie wyobrazić sobie życie bez odmierzania czasu.
Pewnie nie potraficie. Zawsze wiecie, jaki jest miesiąc, rok, dzień tygodnia. A jednak przyroda nigdy nie zwraca uwagi na czas. Ptaki się nie spóźniają. Pies nie patrzy na zegarek. Sarny nie martwią się kolejnymi urodzinami.
Tylko człowiek odmierza czas. Tylko człowiek odlicza godziny. I właśnie dlatego jedynie człowiek doświadcza paraliżującego strachu, którego nie zniosłoby żadne inne stworzenie. Strachu przed tym, że zabraknie mu czasu.

 Przede wszystkim chciałabym podziękować wszystkim tym, którzy zagłosowali w ankiecie i pomogli dokonać książkowego wyboru. Większością głosów, chociaż nie bezwzględną, wygrał „Zaklinacz czasu”, z ogromną ciekawością zabrałam się za tę książkę. Kilka chwil wcześniej skończyłam oglądać „Czas na miłość”, słuchałam nastrojowego soundtracku i znowu zanurzałam się we względność czasu, przypominałam sobie o znaczeniu każdej chwili.

„-Bóg nie bez powodu wyznacza kres ludzkich dni.

-Co to za powód?

 -Żeby nadać każdemu znaczenie.”

Na książkę składają się trzy historie. Pierwsza to opowieść o człowieku, który kochał liczyć i chciał wszystkie zmierzyć. Poznajcie Dora, człowieka, który stworzył czas. Wyobrażany jako starzec, z różnymi atrybutami, kosą, zegarem, klepsydrą, czy niemowlęciem symbolizującym Nowy Rok – Ojciec Czas, skazany na wieczność w jaskini, ma wsłuchiwać się w prośby całej ludzkości o więcej czasu, lub też o spowolnienie upływu tegoż. Jego przeznaczenie wypełni się, gdy ziemia spotka się z niebem.

Victor, jeden z najbogatszych ludzi na świecie. Podczas swojego dosyć długiego życia osiągnął wiele. Zmienił świat, żył, kochał. Teraz umiera, pokonany przez nowotwór i okazuje się, że w obliczu tej tragedii cofa się do momentu, gdy był małym, zrozpaczonym chłopcem. Tyle się zmieniło, ale jedno pozostało niezmienne, nie może wpływać na czas. Chce to zmienić, wykorzystując swoją fortunę, biegłych prawników, chce zapanować nad czasem.

Sarah, młodziutka dziewczyna. Nie osiągnęła niczego, dopiero wchodzi w życie. Owszem ma plany, marzenia, ma również małe dramaty za sobą. Teraz Sarah zakochała się, jej życie znalazło nowy punkt ciężkości. Przystojny, bardzo popularny chłopiec stał się centrum jej wszechświata. A każda minuta, którą spędza z dala od niego wlecze się jak wiek.

Jedni chcą przyspieszyć bieg czasu, inni chcą go powstrzymać. Dlaczego losy Dora splatają się z losami Victora i Sarah, jaki to wszystko będzie miało finał? Ja wam gwarantuję, że interesujący.

Względność czasu, jego znaczenia, greckie: carpe diem, wszystkie te elementy znajdują się w „Zaklinaczu czasu”, bałam się nieco porównania do Alchemika który to przebył dosyć ciekawą drogę, ponad dziesięć lat temu wstydem było nie czytać tej książki, dziś mało kto przyznaje się, że trzymał w rękach książkę Coelho. Na szczęście reklama na okładce sprawdza się i jest prawdziwa, o ile chodzi o pewną ponadczasowość, uniwersalność opowieści. Moim zdaniem „Zaklinacz czasu” jest lepszy, nie jest tak sentymentalny, patetyczny i cukierkowy. To przypowiastka, opowieść z morałem, która i wyciśnie łzy z oczu i może, przez chwile, każe nam zadumać się nad czasem, który każdego dnia przecieka nam przez palce. Byłabym ostrożna ze stwierdzeniami typu – oto książka, która odmieni życie milionów -  aż tak entuzjastyczna bym nie był.

W moim odczuciu to mądra, bardzo fajnie napisana opowiastka. Wieczór spędzony z tą książką, dobrą herbatą i nastrojową muzyką na pewno nie będzie stracony!