"Tajemniczy przeciwnik" - Agata Christie [ pierwsze przygody przebojowego duetu ]

Z pewnym opóźnieniem zabrałam się do wyzwania z książką Wydawnictwa Dolnośląskiego. Mam sporo ich powieści w domu, bo to przede wszystkim to wydawnictwo wydaje moją ukochaną klasykę kryminału czyli Christie. Ponieważ sporo osób polecało mi kryminały z nieznanym mi dotąd duetem Tommy`ego i Tuppence, już dawno postanowiłam, że się za nie wezmę. Książka leżała długo w torbie z którą miałam jechać nad wodę, ale cóż… wyszło że miała mi towarzyszyć w wyjeździe do Lublina. Trochę się bałam, bo opis sugerował wątek szpiegowski, a w książkach o Poirocie to te powieści były najmniej udanymi i zwykle mnie nudziły, męczyły i daleka byłam od zachwytów. No i ja jednak najbardziej uwielbiam Poirota, tylko, że z nim to mogę już tylko mieć powtórki, a ja tak lubię, tę niepewność, te zgadywanki, nawet, gdy – jak w tym przypadku – zgadnę kto zabił.

"Próba niewinności" - Agata Christie [ "Po co pan przyszedł? Och, po co pan przyszedł?"]

Co roku gdy przychodzą upały, które oblepiają człowieka jak wata cukrowa, ja sięgam po powieści Agaty Christie, och, jak one mnie chłodzą, chyba nawet lepiej niż skandynawskie kryminały. U Agaty jest klasa, styl, angielski klimat. Na półce wygrzebałam powieść, której jeszcze nie czytałam, a od lat kwitnie na agatowej półce. Dostałam ją ze sto lat temu w kryminalnej wymiance, no i w końcu bidula się doczekała. Nie jest ani z Herkulesem, ani z panną Marple, a ja do tej pory takich niezrzeszonych to czytałam dosłownie jedną sztukę, trochę się bałam, ale dramatycznie potrzebowałam ochłody. I cóż… po niedzieli jadę dokupić brakujące powieści z panną Marple. Agata – szykuj się na Lubliniankę!

"Morderstwo odbędzie się" - Agatha Christie

"Morderstwo odbędzie się..." - przeczytali w gazecie mieszkańcy pozornie sielskiego Chipping Cleghorn. Zabawa, kiepski żart czy pycha mordercy? Zaniepokojeni, ale wciąż ciekawi, stawiają się w domu Letycji Blackclock. Gdy pada strzał, akcja nabiera tempa. Na szczęście w okolicy jest panna Marple. W zdemaskowaniu przestępcy pomocna okazuje się… analiza sąsiedzkich plotek.

Jak wiecie z FB opanowała mnie obsesja robienia na drutach. Właśnie opanowałam zaplatani i oglądam Chirurgów tudzież programy kulinarne i macham drutami do bólu stawów. Dlatego książka Christie, która do przeczytania była w jeden wieczór została zakończona dziś rano przed wyjściem, za zobowiązaniami.  Jednak z Agatą tak jest, że gdy przekroczy się pewien punkt w książce, to nie sposób się oderwać. Wczoraj w nocy tylko zdrowy rozsądek kazał mi kłaść się spać. Zapraszam na kolejną przygodę z panną Marple.

"Czarna kawa" - Agata Christie

Tym razem przeciwnikiem Herkulesa Poirota jest złodziej, który wykradł wzór groźnego materiału wybuchowego. Jego wynalazca, sir Claud Amory, zostaje otruty w swojej rezydencji, a ujawnienie rodzinnych sekretów grozi skandalem.Czy rzeczywiście kobiety częściej używają trucizny, a mordercy są zbyt pewni siebie? I co wspólnego ma praca pokojówki z pracą detektywa?Uwaga rozdrażnionego kapitana Hastingsa nieoczekiwanie pomoże uporządkować wszystkie elementy zagadki.

 Agata Christie wciąż jest na tapecie, jej książki są doskonałe, czy to na środek upalnego lata, czy na słotną jesień, po prostu nadają się na każdą pogodę i porę roku. Jedną książkę właśnie skończyłam i chyba za kolejną się zabiorę – nie wiem tylko czy obyczajówka, czy kryminał – może doradzicie?

Możecie mi powiedzieć, że mam mało wysublimowany gust, ale ja angielskie kryminały uwielbiam, te Agatowe nie są przekombinowane, że zabili go i uciekł po prostu są dobre. Można potrenować małe szare komórki… a w taki dzień jak dziś – warto…

"Morderstwo na plebanii" - Agata Christie

Nikt nie lubi pułkownika Protheroe za jego bezwzględność, wąskie horyzonty i toporne maniery. Nawet pastor, narrator opowieści, stwierdza, że ten, kto pozbawi pułkownika życia, wyświadczy światu przysługę... Nie spodziewa się, jak szybko złe licho wysłucha jego słów.Śledztwo napotyka wiele trudności i nie wiadomo, jaki byłby jego koniec, gdyby nie wścibska panna Marple, która dotrzymuje kroku nawet naczelnikowi policji.Agatha Christie z dogłębną przenikliwością portretuje małą społeczność, a jej mistrzowska intryga trzyma w napięciu i zaskakuje.

Wrzesień upływał pod znakiem kryminałów i Agaty Christie, nic dziwnego, w tym miesiącu upływało 125 lat od urodzin Królowej Kryminału i książki jej autorstwa spoglądały na nas z półek. Zresztą, najlepszy wydawca książek Christie, rozpieścił nas wydając a to książki o jej twórczości, a to wznawiając książki pisane przez Agatę pod pseudonimem. Dla mnie był to pretekst do przypomnienia sobie książki, której słuchałam rok temu na urlopie, wtedy podobała mi się fabuła, ale lektor był nadaktywny. Teraz mogłam sobie dozować przygody panny Marple, bez chrząkania i afektacji. Brr. A książka naprawdę zasługuje na uwagę. Pierwsza w której występuje panna Marple, urokliwa prowincja i tajemnicza śmierć.

"Śmierć w chmurach" - Agata Christie

źródło okładki i opisu

W samolocie ginie starsza pani podróżująca z Paryża do Croydon. Sposób dokonania morderstwa jest egzotyczny, a zawód ofiary predestynuje ją do przysparzania sobie wrogów. Jeden z pasażerów, Herkules Poirot, zostaje niemal zatrzymany pod zarzutem popełnienia zbrodni. Tego nie można puścić płazem!Powieść ciekawa także z punktu widzenia rozwoju gatunku: zapożycza ze Znaku czterech A. Conana Doyle…apos;a, a na niej z kolei wzorował się Joe Alex. Przy okazji garść nowych na tamte lata problemów: psychoanaliza i narkotyki.

Nie da się ukryć, że ostatnio porwała mnie jazda rowerem oraz haft krzyżykowy. Niestety na czytanie czasu mniej(ale podczas haftowania słucham audiobooka, więc niebawem znowu coś opiszę). A wieczorem jak się kładę to padam, no dobra parę stron czytam :P Na przełamanie takiego marazmu czytelniczego mam jeden sposób; dobra, wciągająca książka. A czy może być coś lepszego niż powieść z Poirotem? No way!! Zwłaszcza, że książka naprawdę jest dobra. To kolejna powtórka, kiedyś w wersji audio, dziś tradycyjnie!

"Zatrute pióro" - Agata Christie

Połamany lotnik Jerry Burton przyjeżdża do Lymestock, aby "prowadzić życie roślinne". Cicha mieścina jest dotknięta plagą anonimowych listów rujnujących życie jej mieszkańców.Policja i Jerry nie dają sobie rady, więc pastorowa wzywa na pomoc Jane Marple, specjalistkę od ludzkich charakterów.A właściwie dlaczego jesteśmy złego zdania o autorach anonimów? Powstała przecież znakomita powieść przesycona wytrawnym angielskim humorem, który jeszcze długo potem musuje w głowie jak szampan.

Długo zbierałam się do tego tekstu, bo książka przeczytana od tygodnia, leży na półce. Z kryminałami Christie jest jak z każdą książką, albo trafi się arcydzieło, albo książka przeciętna – którą dobrze się czyta, albo słabizna – takie też są. Nie jestem tak zakochana w autorze, żeby obstawiać, że pisze same arcydzieła, aczkolwiek jak się zadurzam w jakimś facecie miewam okresy, że najgłupszą jego wadę zamieniam w zaletę – ale to przechodzi i moje papiery wciąż są białe ; ). Jak na obecną chwilę moje przygody z panną Marple, można opisać za pomocą wzorowej sinusoidy… mam nadzieję, że wyczerpałam wszystkie słabsze książki i teraz będę czytać same WOW.

"Entliczek pentliczek" - Agata Christie

W studenckim pensjonacie przy Hickory Road 26 nic nie idzie tak, jak powinno.Tak przynajmniej sądzi pani Hubbard, siostra sekretarki Herkulesa Poirota. Najpierw giną przypadkowe, zdawałoby się, przedmioty, a później giną zupełnie nieprzypadkowi, jak się okazuje, ludzie. Co za hańba dla domu studenckiego!Na szczęście w pobliżu jest Poirot, a Poirot zna związek między stetoskopem a autostopem.W tle powieści psychoanaliza, komunizowanie i inne nie tak odległe echa lat 50. minionego stulecia.

Nie wiem jak u was, ale u mnie jest po prostu piekło… upał taki, że białko się ścina… Energii starcza mi jedynie na wyjmowanie kostek lodu i dorzucania ich do orzeźwiających trunków, typu woda z miętą i cytryną, lub kawa… Wprawdzie coś tam dłubię zawodowo, ale naprawdę żyć się nie chce. Nie chce się też czytać książek wyczerpujących umysłowo, o dużym ładunku emocjonalnym, czy więc może być lepsza pora na stare dobre kryminały? Nie może! Zawsze deszczowa Anglia i chłodne kalkulacje Poirota, dobrze, że mam jeszcze jakiś zapas, bo bałabym się, że zetnie mi się białko w mózgu : P

"Kot wśród gołębi" - Agata Christie

W pawilonie sportowym ekskluzywnej szkoły dla dziewcząt zostaje zamordowana nauczycielka gimnastyki. Wkrótce potem w tym samym miejscu ginie następna osoba. Ktoś najwyrażniej szuka czegoś w szafkach ze sprzętem sportowym. Sprawą zajmuje się wywiad wojskowy, podejrzewa się bowiem, że tym czymś, czego poszukuje zbrodniarz, są klejnoty szejka pewnego islamskiego państwa, który zginął w podejrzanych okolicznościach. A jego kuzynka i niedoszła małżonka jest uczennicą szkoły w Meadowbank... Klejnoty odnajduje czternastoletnia Julia i bardzo rozsądnie zwraca się o pomoc do Herkulesa Poirota. Tymczasem pada następny trup, a księżniczka Shaista zostaje porwana...

Wzięło mnie na powtarzanie Agaty Christie, tzn. nadrabiam książki, których nie czytałam, ale powtarzam też książki, które już czytałam, zwłaszcza książki, których słuchałam w wersji audio. Kota wśród gołębi słuchałam ze dwa lata temu, może nawet ze trzy. Haftowałam sobie krzyżykami a książkę mi ktoś czytał. Nawet film widziałam i nawet mi się podobał, miałam ochotę zapoznać się z historią raz jeszcze. Pamiętałam, że bardzo byłam zainteresowana, chociaż książka ma wątek polityczny… Czytanie ma przewagę nad słuchaniem, że zdecydowanie więcej przyswajam – jestem wzrokowcem. Wczoraj zaś przywieźli nam dużo kupę/hałdę węgla, a ja zaparłam się, że łopata po łopacie to wrzucę do piwnicy. Ignorując stwierdzenia Mamy jak jesteś taka głupia, to wrzucaj, tylko jutro nie skamlaj. Niestety już wieczorem padłam jak mak cięty kosą. A w takich warunkach lekka książka, która nie obciąża mięśni a pobudza mózg jest idealna!!

"Pani McGinty nie żyje" - Agatha Christie

Dlaczego zginęła prosta kobieta sprzątająca ludziom po domach, pani McGinty? Czy rzeczywiście zabił ją jej lokator dla kilku funtów ukrytych pod podłogą?Do Herkulesa Poirot zgłasza się policjant, który nie wierzy w winę oskarżonego i skazanego Jamesa Bentleya. W Broadhinny, gdzie doszło do tragedii, wszyscy mieszkańcy to prawi ludzie, a na ołtarzu cudzej prawości niejeden już położył głowę – jak trzeźwo zauważa detektyw. Co więcej, tylko jego zastanawia, kogo przedstawiają fotografie ze starej gazety.„Pani McGinty nie żyje. Umarła, ale jak?Na kolanach, jak ja, o tak”.

Oszalałam na punkcie kryminałów. Ostatnio właściwie niczego innego nie czytam. Klasyczne kryminały, kryminały retro, są dla mnie całym światem, jeśli odrywam się do innej książki to jest to raczej tylko epizod.  Myślałam, że wszystkie najlepsze powieści z Poirotem mam już za sobą, że teraz to już będę doczytywała te kilka książek, które mi zostały. Mój Boże w jakim byłam błędzie!! Jedna z najlepszych powieści ukryła się przed moimi oczami, prawie ją przegapiłam. Hańba mi! Zaczęłam ją czytać, ale ponieważ rano musiałam wstać na pociąg roztropnie ją odłożyłam. A już się zaczęłam bać, już cudowna atmosfera grozy, mistrzowsko budowana przez Christie zaczęła mnie wciągać. Jak bagno.

"Morderstwo w zaułku" - Agata Christie

Herkules Poirot jest bohaterem wszystkich czterech opowiadań tomu.

Morderstwo w zaułku – mało wiarygodne samobójstwo, a może jednak morderstwo?

Niewiarygodna kradzież – kto chciał skompromitować lorda, kradnąc dokumenty państwowe?

Lustro nieboszczyka – kto zabił ekscentrycznego arystokratę?

Trójkąt na Rodos – czemu służą wieloramienne trójkąty wielomałżeńskie?

Wnioski są dwa. Pierwszy: nie ma faktów oczywistych. Drugi: każdy fakt może zyskać nową interpretację. A drwina z „małych szarych komórek” Herkulesa Poirot nikomu nie ujdzie na sucho.

Musi być równowaga, po smutku spowodowanym biografią… bo biografie wywołują u mnie smutek, musiałam dla równowagi sięgnąć po niezawodną Christie, zresztą ostatnio powtarzałam też „Orient Express”(ta książka się nie starzeje, za każdym czytaniem jest tak samo cudowna). Sięgnęłam po coś co lubię mniej- opowiadania. Ja od podstawówki nie lubię nowelek. Byłam zawsze dziwakiem, bo znajomi z klasy cieszyli się, że oto coś krótkiego, a mnie wkurzało to zawsze. Po pierwsze polskie nowele są smutne, one zostawiają nas z takim weltschmerzem, że głowa mała, bo nie powiecie mi, że Antek, Janko Muzykant, Nasza szkapa, Siłaczka to coś co czyta się dla r o z r y w k i . Po drugie, są krótkie, nim zdążę się zżyć z bohaterami – bach i koniec. U Christie jest inaczej i dla niej robię wyjątek. Padło na Morderstwo w zaułku. Jedna z ostatnich książek, które miałam doczytać. Nim skończy się przygoda z Poirotem.

"Noc w bibliotece" - Agatha Christie

W bibliotece pułkownika Bantry`ego służba znajduje zwłoki nieznanej nikomu młodej kobiety. Mieszkańcy doznają dodatkowego szoku, gdy poznają tożsamość denatki, którą okazuje się fordanserka z ekskluzywnego hotelu w nadmorskim kurorcie. Pułkownik traci dobrą reputację. Jedynie małżonka nie podaje w wątpliwość jego wierności. Śledztwo nie posuwa się do przodu, choć krąg podejrzanych maleje, albowiem wszyscy przesłuchiwani mają niezbite alibi. Maleje też nadzieja policji na wykrycie sprawcy. Nawet panna Marple, która rozwiązała niejedną zagadkę kryminalną i teraz też włączyła się w dochodzenie, nie widzi punktu zaczepienia. Ale niekiedy bywa tak, że o czymś ważnym decyduje przypadek.

Odświeżam Christie… nie odświeżam, bo Królowa Kryminału jest jak Lenin – wiecznie żywa. Uwielbiam jej powieści, chociaż zdarzają się i słabsze książki. Tym razem systematycznie chcę zapoznać się z powieściami o Jane Marple, chociaż coś jeszcze z Poirotem nadrobię no i powtórki – powtórki też są dobre. Oddani fani Poirota często mówią o tym, że powieści z panną Marple są słabsze, że brakuje tego czegoś. Jednak to zawsze Agata, klasa  sama w sobie. Dawno nie czytałam nic z klasyki kryminału Kasia Kwiatkowska jest fantastyczna, ale jednak zatęskniłam za Christie. Nie umiem sobie wyobrazić mojej kryminalnej egzystencji bez prozy Christie i ekranizacji na jej podstawie.

"4.50 z Paddington" - Agata Christie

Akcja książki zbudowana jest wokół zagadki morderstwa popełnionego w pociągu. Śledztwo okazuje się trudne i nietypowe: nie znaleziono ofiary, a jedyny świadek zdarzenia podróżował innym pociągiem. Nikt nie wierzy starszej damie upierającej się przy swojej wersji zdarzeń. Intryga zagęszcza się, gdy dochodzi do kolejnych zabójstw. Panna Marple, detektyw amator, wysyła na miejsce zbrodni swoją młoda przyjaciółkę Lucy Eyesbarrow.Czy obu kobietom uda się zdobyć informacje, które skierują śledztwo na właściwe tory?

 Jakiś czas temu wpadłam w szpony uzależnienia od Agaty Christie. Na pierwszy ogień poszły kryminały z Poirotem, ale niestety nie była to studnia bez dnia, toteż kwestią czasu było, gdy wezmę się za te z udziałem panny Marple. To druga powieść z tą panią detektyw, którą miałam okazję czytać. To chyba za mało, żeby wypowiedzieć się o jej poziomie… na tle powieści z Poirotem wypada słabo, ale jeśli weźmiemy najlepsze powieści z Belgiem, bo przecież czytałam też słabe książki, takie które mnie usypiały… Nie tracę więc nadziei, że pokocham Jane Marple.

Pewna starsza pani wybiera się w podróż pociągiem z londyńskiej stacji Paddington. W pociągu, jak to w pociągu, nuda, sen człowieka morzy i po przebudzeniu, niewiasta widzi jak w mijającym pociągu mężczyzna dusi kobietę. Oczywiście, czym prędzej zawiadamia odpowiednie służby, jednak nie jest przekonana, że wzięli to na poważnie. Udaje się więc do detektywa-amatora, swojej przyjaciółki Jane Marple, która w odróżnieniu od policji uważa, że koleżanka mówi prawdę, angażuje pomoc i wszczyna śledztwo, mające na celu wyjaśnić tajemnicze zajście i odkryć tajemnicę. Tymczasem, to nie są jedyne zwłoki, jakie pojawią się w tej książce.

Chcąc być uczciwą muszę Wam przyznać, że to chyba mój rekord jeśli chodzi o czytanie powieści Christie. Nigdy jeszcze nie czytałam tak długo jej kryminału. Na pewno jechał ze mną do Lublina, ale mnie nie wciągnął, na miejscu – miałam co robić, w drodze powrotnej spała. Dopiero zrobiłam sobie jeden dzień wolnego i uznałam, że nie będę się zmuszała… to pomogło, od wczoraj poszło już piorunem. Na początku książka mnie zaintrygowała, później zaczęła nudzić, po to aby pod koniec znowu zainteresować.

W porównaniu z książkami z Poirotem ta książka jest spokojniejsza… Panna Marple jest mniej obecna, snuje się gdzieś po peryferiach akcji, chociaż finalnie to ona doprowadza do rozwiązania. Jednak pierwsze skrzypce gra jej protegowana.

Kryminał jest bardzo angielski, w stylu Christie, niespieszny. Intryga w gruncie rzeczy jest śmiesznie prosta, ale chyba nikt nie zgadnie kto zabił, bo jednak mamy sporo fałszywych tropów, a ten WŁAŚCIWY jest tak przedstawiony, że no kurczę.

Jak to zwykle u Christie wielbiciele krwawych kryminałów, sensacji, sikającej krwi, miliona trupów i akcji gnającej na łeb na szyję(niczym pendollino), będą zawiedzeni. Ale wszyscy Ci, którzy lubią się delektować słowem, urokliwym klimatem i którzy chcą się pobawić w tropienie zagadek – będą wniebowzięci.

Reasumując, pomimo początkowych problemów, sama nie wiem z czego wynikających, przygodę z panną Marple uważam za udaną i chętnie sięgnę po kolejne powieści w których Ona występuje.

Może polecicie te, Waszym zdaniem, najlepsze?

Morderstwo na plebanii - Agatha Christie

Kiedy proboszcz St Mary Meade znalazł w swym gabinecie zwłoki pułkownika Protheroe, w miasteczku zawrzało od plotek. Kiedy zaś aż dwie osoby przyznały się jednocześnie do zastrzelenia pułkownika, prowadząca śledztwo policja zupełnie już nie wiedziała, co myśleć. Nawet panna Marple, miejscowy detektyw w spódnicy, miała aż siedmioro podejrzanych. Przedstawiła jednak w końcu właściwe rozwiązanie zagadki, wprawiając w zdumienie pastora i naczelnika policji oraz ratując życie pewnemu nieszczęśliwemu młodzieńcowi, którego tajemnicę również rozgryzła. Przed panną Marple bowiem, jak uznali pastorostwo, nic się nie ukryje. Ale w gruncie rzeczy jest przemiła...

 Jadąc na urlop wiedziałam, że jeśli tylko pogoda dopisze oddam się kijaszkowaniu, które jakoś ostatnio poszło w odstawkę. Ponieważ też nie haftuję, to nie mam pretekstu do słuchania książek w wersji audio. Owszem sporo spacerowałam i jeździłam rowerem, ale nie sama, więc nie wypadało mi władować słuchawek na uszy. Pogoda mi dopisała(z wyjątkiem jednego dnia) i trochę pochodziłam, na wyjazd wzięłam dwa audiobooki, ale słuchałam tylko jednego. Niestety nie nagrałam całości i zakończenie powieści poznałam dopiero po powrocie. Ostatnio bowiem dokańczałam książkę w drodze z i do pracy.

Moim zdaniem powieści Christie są doskonałe do słuchania… nie są długie, akcja nie jest bardzo dynamiczna, więc nie da się zgubić. Można spokojnie słuchać i kontemplować naturę.

Tym razem sięgnęłam po pierwszą powieść z serii o Pannie Marple. Słyszałąm sporo głosów sceptycznych o tej serii, że jest nieporównywalnie słabsza niż te książki z Poirotem. Mimo wszystko ciekawość zwyciężyła i w ten sposób inauguruję czytanie o przygodach panny Marple.

W małej miejscowości, na plebanii znaleziono zwłoki  pułkownika Protheroe, ów dżentelmen był znaczną postacią, ale bynajmniej, nie oznacza to iż cieszył się ogólną sympatią. Przeciwnie, wydaje się, że nie lubił go nikt, a sporo osób go nienawidziło. Sprawa wydaje się jasna, gdy ktoś do morderstwa się przyznaje, później przyznaje się ktoś inny, później mamy jeszcze jedno wyznanie, a na jaw wychodzą nowe sekrety i nieścisłości. Policja wpada w rozpacz, proboszcz chodzi zafrasowany, ale pogody ducha nie traci stara panna, która wie wszystko o wszystkich – panna Marple, która lubi zajmować się ogrodem(więc ciągle jest na zewnątrz) i pasjami podgląda ptaki(stąd na jej szyi często dynda lornetka). Sprawa nie zostałaby rozwiązana bez udziału starszej panny, to pewne.

spacerując po dolinach...

Po pierwsze muszę Wam wyznać, że prawie rzuciłam telefonem z irytacji. Pierwszy raz spotkałam się z tym by lektor aż tak się wczuwał, odgrywał desperacko teatr jednego aktora, zaciągał, zmieniał akcent, nie widziałam tekstu, ale chyba wyczytywał między wersami didaskalia i za punkt honoru postawił sobie właściwe oddanie wszystkich onomatopei . Było to strasznie irytujące, gdy uparcie chrząkał naśladując inspektora policji, po pieciu minutach bolała mnie głowa i czułam się jak na oddziale gruźlików. Naśladując Mary zaciągał tak dziwnie, że nie mogłam skupić się na treści, zaś nonszalancja Denisa i… eh mogłabym tak długo, zdecydowanie doprowadzało mnie to do szału. Oczywiście nie wymagam, aby audiobooki były czytane monotonnie, ale tutaj naprawdę było to przesadzone. Muszę uważać na tego lektora.

 

...i po górkach - słuchając Christie

Co zaś do konkretnej książki… zdecydowanie nie jest to klasa powieści z Poirotem(ale zobaczymy jak będzie dalej). Panna Marple jest na uboczu, właściwie na dobre wkracza w scenie w której przedstawia swój scenariusz, nie ma tego dochodzenia, dedukcji, pracy szarych komórek, które tak kochaliśmy u Poirota.  W tej powieści panna Marple krąży gdzieś, po marginesach powieści, przedstawiana jako wścibska i zdziwaczała… mam nadzieję, że poznam ją bliżej w kolejnych powieściach. 

Ogólnie powieść oceniam jako powyżej przeciętnej, jest ciekawa, bardzo w stylu Christie, doskonała do spacerów.

Mama nadzieję, że będzie tylko lepiej 

"Kurtyna" - Agata Christie

Akcja powieści "Kurtyna", wydanej w 1975 roku, już po śmierci autorki, zamyka cykl książek o genialnym małym Belgu, który zawsze powtarzał, że "nie popiera zbrodni".
Opada kurtyna, która poszła w górę w 1920 roku, kiedy ukazała się po raz pierwszy "Tajemnicza historia w Styles": Herkules Poirot rozwiązując swą ostatnią zagadkę i tym razem sam wymierza sprawiedliwość; umiera, pokonany wiekiem i chorobą, ale jak zwykle zwycięski. Mon ami - to są jego ostatnie słowa, zwrócone do przyjaciela, kapitana Hastingsa, wiernego kronikarza jego dokonań.

 Podświadomie odsuwałam to wydarzenie. Zeszłoniedzielna rozmowa z pewną Asią, jedną z najsympatyczniejszych internetowych znajomości mych(to tak na marginesie), a także fakt, że moja Mama oglądnęła „Kurtynę” i WIEDZIAŁA, sprawiło to razem, że zlekceważyłam fakt iż z cztery zbiory opowiadań z Poirotem leżą i czekają a jedną książkę muszę zamówić. Wyszarpnęłam z półki ową „Kurtynę” i z uczuciem przejmującego smutku i strachu powróciłam do Styles.

Tam gdzie wszystko się zaczęło…

"Tu mieszkał, kiedy po raz pierwszy przybył do naszego kraju"
Początek i koniec - Styles

Moja przygoda z Poirotem, na dobre rozpoczęła się na początku 2012 roku, wtedy też wpadłam w nałóg gromadzenia książek z Poirotem, allegro było bardzo pomocne, bo dopiero niedawno wznowiono sporo książek, które do tej pory były dostępne tylko na wtórnym rynku. Nawiasem mówiąc, tak zdobyłam „Kurtynę”. Mania i choroba Herkulesowa miała różne fazy, były miesiące gdy czytałam jednym cięgiem prawie same książki Christie. Były też takie, jak ostatnio, czyli posucha. Christie to klasyka, jej klasy będę broniła własną piersią. Nie chciałam kończyć tej przygody. Mam zresztą wrażenie, że teraz wrócę znowu do Poirota nim rozpocznę przeprawę z panną Marple.

Co za cudowny czas, tyle pięknych książek. Kilkakrotnie prosiliście mnie abym pokazała swoją Agatową kolekcję. W tym wpisie, uczynię tym prośbą zadość. Jeszcze brakuje mi kilku książek, które poznałam w wersji audio.

Ale przejdę do „Kurtyny”, chociaż wierzcie mi, serce mi pęka, a w tym czasie w którym do Was piszę, mój Matecznik myśli, jak za moimi plecami skontaktować się z moimi znajomymi prawnikami, którzy napiszą wniosek o moje ubezwłasnowolnienie. Bo ja boleję… Straciłam przyjaciela. Agata Christie w sposób mistrzowski pożegnała swojego Belga, który, jeśli wierzyć przekazom, niemożebnie ją irytował. To, że „Kurtyna” nie jest tak sławną powieścią, tłumaczę tym, że obecnie ciężko ją zdobyć, a siłą tej powieści leży również w przywiązaniu czytelnika do Poirota. Byłam, jestem! Przywiązana i od pierwszej strony dałam się porwać emocjom i atmosferze.

Znany nam z wcześniejszych powieści przyjaciel Poirota – Hastings zostaje wezwany listownie przez

Nekrolog Poirota z New Yourk Times`a

przyjaciela do Styles, do miejsca gdzie rozwiązali pierwszą sprawę. Poirot pisze o pogorszeniu swego stanu zdrowia. Po przyjeździe wprowadza Hastingsa w sprawę. Pięć morderstw, pięć zbrodni idealnych, bo chociaż sprawca we wszystkich przypadkach nie budził wątpliwości Poirot WIE, że zamordował kto inny. Hastings ma być oczami i nogami zniedołężniałego detektywa, którego umysł wciąż jest sprawny. Maja wspólnie, ostatni raz ująć mordercę.

Rozpoczyna się wyścig z bezwzględnym mordercą, czy Hastings da radę? I jaki finał będzie miała ostatnia sprawa Poirota?

Przekonajcie się sami. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki. Jestem niesamowicie wyprana, przeciśnięta przez wyżymaczkę…Nie mogę się z tym wszystkim pogodzić. Książka jest zabawna, za sprawą Belga, cudownie napisana, a jednocześnie tak smutna…

Nawet końcówka wywołuje uśmiech, zakrapiany łzami…

Prześwietny kryminał, takie uwielbiam, niespieszne, z klimatem, z logiką, zamiast spektakularnych ucieczek, strzelanin i litrów krwi. Za takie książki pokochałam Christie i Poirota…

Mam nadzieję, że będzie mi dane wracać do tych powieści często… Po prostu Wam polecam, może kiedyś zbiorę się i napiszę więcej. Zrozumcie, przywiązałam się do niego, teraz targa mną wiele emocji… jak chcecie – nazwijcie mnie infantylną i egzaltowaną. Przywiązuję się do bohaterów.

 i obiecane zdjęcia:

"Wigilia Wszystkich Świętych" - Agata Christie

W jakimś szalonym umyśle mogła zrodzić się myśl, że zamordowanie kogoś na przyjęciu w wieczór Hallowe&en to wspaniały pomysł, zupełnie jak z powieści. I to wszystko, od czego może pan zacząć. To po prostu ktoś, kto był na przyjęciu. Pod krzaczastymi brwiami para oczu błysnęła w stronę Poirota. Ja też tam byłem powiedział. Przyszedłem później, żeby popatrzeć, co się dzieje. Energicznie kiwnął głową . Tak, to dopiero problem, prawda? Jak ogłoszenie w gazetowej rubryce towarzyskiej: Wśród obecnych był morderca . 

Nie chciałam aby wrzesień był miesiącem w którym tylko oglądam Poirota. Zostało mi już tak mało książek z jego udziałem. Powoli, ale systematycznie trzeba iść do przodu. Ponieważ „Zagadka gwiazdkowego puddingu” mnie nie zachwyciła i nie wciągnęła, miesiąc przed Halloween sięgnęłam po książkę, której akcja rozpoczyna się właśnie w wigilię Wszystkich Świętych.  Napisana u schyłku lat sześćdziesiątych, jest specyficzną książką… 

Na przyjęciu dla dzieci, które odbywa się ostatniego października jest tłum osób. Wśród zaproszonych osób, gości również pani Olivere, słynna autorka kryminałów i przyjaciółka Herkulesa Poirota. Przyjęcie jak to przyjęcie dla dzieci, dużo hałasu. Jedna z dziewczynek, chcąc wywrzeć na Ariadnie wrażenie opowiada, iż był ongiś świadkiem morderstwa. Wszyscy znają jednak charakter dziewczynki, która często koloryzuje, nikt nie zwraca na to zdanie uwagi – pozornie. Przed końcem przyjęcia dziewczynka zostaje zamordowana. Ktoś wepchnął jej głowę do wiadra z wodą, z którego dzieci wyławiały ulubione owoce pani Olivere – jabłka. Tak zaczyna się ta historia. Mroczna, dramatyczna. Jest to pierwsza książka autorstwa Christie – o ile pamięć mnie nie myli – w której ta czyni dziecko główną ofiarą.

Ariadna zwraca się z prośbą o pomoc do Poirota, który uważa,, że Joyce zginęła z powodu zdania, które wypowiedziała, że kiedyś widziała morderstwo. Ugodziła w ten sposób w czyjeś poczucie bezpieczeństwa. Zaniepokoiła kogoś kto już raz splamił swoje dłonie krwią i nie zawahał się przed kolejnym morderstwem. Byle jego sekret się nie wydał.

Herkules Poirot będąc już nobliwym starszym panem, który nie jest wolny od chorób i oznak starości wkracza na niebezpieczną drogę, a jego przeciwnikiem jest ktoś bezwzględny, niczym obudzony bazyliszek, któremu zakłócono spokój.

Mam bardzo mieszane uczucia jeśli chodzi o tę książkę. Z jednej strony początek jest porywający, budzi niepokój, grozę, trzyma w napięciu, ale wraz z rozwojem akcji wszystko opada. Przestaje intrygować. Wiadomo to Christie i jej Poirot więc chciałam poznać rozwiązanie, ale ani nie bawiłam się w śledztwo, ani nie byłam jakoś zaangażowana. Wczoraj podczas czytania usnęłam. Na Christie!! Gdzieś w trakcie książki znikło napięcie, znikła groza… wszystko oklapło, jak nieudany biszkopt. I chociaż chwila gdy Poirot wyjaśnia jest jak zwykle dobra, to nawet, ta „korona książki” jest jakaś oklapła.

Zdecydowanie, pomimo świetnego początku nie zaliczę tej książki do najulubieńszych. Ciekawe czy film mnie zawiedzie…

"Śmierć w chmurach"

Mój Kot nawet w dzień przychodzi na drzemkę do domu. Co to znaczy? Ano, że jesień już w pełni. Faktycznie na polu zimno, w powietrzu unosi się tak charakterystyczna woń palonych liści. A z mojego biurka praktycznie nie znika kubek z czymś gorącym do picia(i grzania dłoni, bowiem jestem straszny zmarźluch).  Więc dziergam nadal na chłodne dni chustę. A żeby czasu nie tracić to włączam sobie filmy z lektorem, bo jeszcze nie jestem tak biegła, by drutować bez patrzenia na robótkę. A Mama zażyczyła sobie Poirota do południowej drzemki. Obie uwielbiamy tego małego detektywa. Tym razem wybór padł na „Śmierć w chmurach”, obie ongiś słuchałyśmy tej książki w wersji audio.

Na pokładzie samolotu lecącego z Paryża do Angli, zostaje zamordowana madame Gisele, znana paryska lichwiarka, która była bardzo bezwzględna  w egzekwowaniu długów. Wiele osób mogło życzyć jej śmierci, na pokładzie samolotu znajdowały się osoby, które mogły mieć szczególny interes w tym aby starsza dama pożegnała się ze światem. Na dodatek sprytny morderca, podrzuca Corpus delicti obok siedzenia, na którym drzemie Herkules Poirot. Mały Belg, czuje się zobowiązany do oczyszczenia swojego nazwiska z tego podłego podejrzenia, rozpoczyna śledztwo, tymczasem, na jaw wychodzą nowe okoliczności. 

Fabuła filmu, została nieznacznie zmieniona w stosunku do książkowego oryginału. Rozwinięto nieco akcję przed feralnym lotem, dzięki temu można nam bardziej namieszać w głowie i rzucić światło na motywy potencjalnego mordercy.

Kolejny raz, nie można NIE zachwycac się doskonale wykreowaną postacią Herkulesa, który budzi sympatie i rozbawienie, to ostatnie raczej by go zezłościło. Mamy tutaj też postać Jappa, policjanta ze Scotland Yardu, który tez jest niezwykle pocieszny, zwłaszcza ze swoją frankofobią, jego nieporozumienia z francuską policją, problemy z prowadzeniem śledztwa we Francji, są niezwykle zabawne.

A jeśli idzie o intrygę, zbyt dobrze pamiętam książkę, aby być zaskoczoną. Wiedziałam kto zabił, wiec oglądałam jednym okiem i nie mogłam dać się zwieść.

Oczywiście polecam film, jak każdy(na obecną chwilę) z tej serii, kolejny już niebawem. Mam kilka filmów w zapasie, a nawet mam już kilka oglądniętych, które czekają aż się zlituję i opiszę : )

Pokażę też moją chustę, stan na „przed chwilą"

"Zło które żyje pod słońcem"

Nieubłaganie zbliża się jesień. Pora czerwonych liści, długich wieczorów przy gorącej herbacie, a także

mroźnych wiatrów i przeziębień. Postanowiłam WYJĄTKOWO zdążyć z robótkami jesienno-zimowymi i udziergać sobie nowe chusty na drutach, aby swoją radosną barwa, lub ciepłym splotem umilały mi słotne dni. Nie myślałam długo, udałam się na rynek do sklepu z dziewiarskimi artykułami i nabyłam cztery motki włóczki. Zielony, błękitny, żółty i cieniowany zielony. Piękne wszystko. Zaczęłam dziergać chustę w kolorze letniego nieba, już skończyłam zresztą. A co do dziergania jest dobre? Ano film jakiś, lub serial.

Wróciłam więc w objęcia  Herkulesa Poirota. Mój wybór padł na „Zło które żyje pod słońcem”, robiłam kilka podejść do tego filmu z Mamą, ale Ona tak szybko zasypiała, że w końcu oglądnęłam sama. Mniej więcej pamiętałam konstrukcję intrygi, ale jednak nie była to wiedza dokładna. Zwłaszcza, że z tego co pamiętam nieznacznie fabułę zmieniono.

Oto Herkules Poirot musi wyjechać na kurację odchudzającą, do uzdrowiska na wyspie, przybywając do ośrodka, wyczuwa szczególną atmosferę. Urwane zdania, obrazy, tworzą złowrogą atmosferę, wydaje się, że zło nie śpi, nawet w tak pięknym miejscu

I faktycznie zbrodnia zostaje popełniona. Na plaży zostają znalezione zwłoki pięknej kobiety, jednej z lokatorek uzdrowiska. Zamordowana sprawiała wrażenie femme fatal, kobiety która jest tak piękna, że jej uroda może jej tylko napytać biedy. Wiele wskazuje, że tak właśnie było. Zabić mogły tylko osoby znajdujące się na wyspie, prawie każdy miał motyw i sposobność. Ale czy można zwieść Poirota? Nawet osłabionego kuracją odchudzającą?

 

Bardzo dobrze oglądało mi się ten film, David Suchet w tym odcinku wspina się na wyżyny kunsztu aktorskiego czyniąc z Herkulesa Poirota postać niezwykłą, jest zabawny, czarujący, a jednocześnie przenikliwy i bezwzględny w dochodzeniu do prawdy. Zresztą, cala obsada tego odcinka zasługuje na oklaski, wywiązali się ze swoich ról perfekcyjnie…

Pamiętam, że książka mnie nie zachwyciła, podobała mi się, ale bez rewelacji, natomiast ten film oglądało mi się bardzo dobrze. Wciąż najbardziej lubię momenty gdy Poirot objaśnia kulisy zbrodni.

to Oni wytropią złoczyńcę.

Zaczęłam kolejną chustę więc i oglądać będę dalej.

źródła zdjęć - gugle

"Poirot Morderstwo w Orient Expressie

Kiedy przed laty przeczytałam "Morderstwo w Orient Expressie", od razu wyobraziłam sobie ekranizacje. Książka jest tak świetnie napisana, że od razu przed oczami przesuwają się obrazy. Pierwsza ekranizacja - podobała mi się, ale nie zachwyciła. Więc w poniedziałek - do kawy, z lękiem zasiadłam do oglądania kolejnego odcinka serialu z Poirotem. Zgarnęłam Mamę i obie wyruszyłyśmy w podróż tym luksusowym pociągiem(nota bene chciałabym się nim przejechać :/ )

Herkules Poirot (David Suchet) wraca z misji w Stambule słynnym pociągiem Orient Express. W trakcie podróży detektywa zaczepia arogancki amerykański biznesmen Samuel Ratchett (Toby Jones), oferując dużą sumę pieniędzy za ochronę przed tajemniczym osobnikiem, ślącym mu listy z pogróżkami. Poirot, zrażony

gburowatością mężczyzny, odmawia. Kiedy następnego dnia, gdzieś w górach Serbii, pociąg zatrzymuje się przymusowo z powodu obfitych opadów, Ratchett zostaje odnaleziony martwy w kolejowym przedziale. Okazuje się, że Amerykanin zginął w nocy od ciosu nożem. Przekonany, że zbrodniarzem jest jeden z pasażerów Orient Expressu, Poirot natychmiast podejmuje śledztwo. Ponieważ pociąg wciąż stoi unieruchomiony, mistrz sztuki dedukcji może przesłuchać wszystkich podejrzanych. Szybko okazuje się jednak, że śledztwo nie będzie należało do prostych, ani tym bardziej bezpiecznych. czytaj wiecej: http://www.canalplus.pl/film-poirot-morderstwo-w-orient-expressie_34097#ixzz2bvXUuVey

Ekranizacja, bodajże najsłynniejszej książki Królowej Kryminały, to niezłe wyzwanie. Według mnie to kryminał idealny, zaskakujący z genialna intrygą, trzymający w napięciu, bohaterowie są świetnie wykreowani. Czy ekranizacja może być lepsza?

jak Go nie kochać?!

bohaterowie odcinka

Chyba nie!. Jakkolwiek film jest bardzo dobrze zrobiony, w miarę możliwości wiernie, chociaż odstępstwa są. Nawet poważne. 

Ekranizacja nie dorasta do pięt książce. Owszem są piękne zdjęcia, klimatyczna muzyka, ale oglądając film, być może z racji tego, iż znałam rozwiązanie, a nie spodziewałam się, żeby zmieniono zakończenie, nie miałam tej myślówy, nie spekulowałam, nie żyłam tym filmem po prostu oglądałam. 

Biedny... chociaż tu wygląda jak ekshum.

Wiem, że film rządzi się swoimi prawami, że reżyser chce wycisnąć swoje piętno na tej historii. Wiedziałam, że zmiany są niezbędne, ale bardzo... zniesmaczyło mnie zakończenie. Wybuch Poirota, to nie w jego stylu. Opanowany, dandys, przenikliwy, genialny. Poirot nie zachowałby się tak, nie rzucałby się, nie wrzeszczał, nie wstrząsałyby niem dziwne paroksyzmy, to nie w jego stylu. Strasznie mnie to uderzyło i zaważyło na odbiorze całego odcinka. 

Może ja jestem już zaprzedana Christie, może na jakąś sektę wielbiąca jej książki sie już łapię? Ale obiektywnie, potrafię przyznać, że film jest dobry i spokojnie można go polecić. Świetni bohaterowie, doskonali aktorzy, malowniczy, piękny film. A, że się potknęli po drodze? Każdemu się zdarza.

Już niedługo - "Pięć małych świnek"

Ostatnio siedzę i oglądam, dziś do późna w nocy "Ptaki ciernistych krzewów", bo książkę pożyczyłam, a mam ochotę na powrót do tej historii ;)



Zdjęcia to wynik wyszukiwania w google.

U kresu wyzwania

źródło

Na poważnie rozpoczęłam przygodę z powieściami Christie, tymi z Herkulesem Poirotem, w marcu 2012.  Nie traktowałam tego jako wyścig, ani nic w tym stylu. Oto dorwałam się do serii dobrych książek i chciałam czytać ;). Dziś jestem prawie u celu...
Brakuje mi do przeczytania trzech powieści. Dwie mam na półce. Jedna muszę nabyć. 
Te z "A" w nawiasie poznałam w wersji Audio, resztę fizycznie posiadam na półce. Dwie - "Poirot prowadzi śledztwo" i "Pani McGnity nie żyje" muszę zdobyć....

W następnej kolejności wezmę się za Pannę Marple. Gdy skończę wyzwanie z Poirotem, podsumuję to jakoś obszerniej bo często pytacie tu czy na FB, od której książki zacząć. A bądźmy szczerzy, nie wszystkie są jednakowo genialne.


Lista książek, z Herkulesem(po kliknięciu na tytuł przeniesiecie się do mojej recenzji) ;)
1920 Tajemnicza historia w Styles (The Mysterious Affair at Styles)
1923 Morderstwo na polu golfowym (Murder on the Links)

1924 Poirot prowadzi śledztwo (Poirot Investigates) (zbiór opowiadań)

1926 Zabójstwo Rogera Ackroyda (The Murder of Roger Ackroyd)

1927 Wielka czwórka (The Big Four)

1928 Tajemnica Błękitnego Expressu (The Mystery of the Blue Train)

1932 Samotny Dom (Peril at End House)

1933 Śmierć lorda Edgware'a (Lord Edgware dies)

1934 Morderstwo w Orient Expressie (Murder on the Orient Express)

1934 Czarna kawa (Black coffee) (pierwotnie sztuka teatralna)(A)

1935 Tragedia w trzech aktach (Three Act Tragedy)

1935 Śmierć w chmurach (Death in the Clouds)(A)

1936 A.B.C. (The ABC Murders)

1936 Morderstwo w Mezopotamii (Murder in Mesopotamia)

1936 Karty na stół (Cards on the Table)

1937 Śmierć na Nilu (Death on the Nile)

1937 Niemy świadek (Dumb Witness)

1937 Morderstwo w zaułku (Murder in the Mews) (zbiór opowiadań)

1938 Rendez-vous ze śmiercią (Appointment with Death)

1939 Boże Narodzenie Herkulesa Poirot (Hercule Poirot's Christmas)

1941 Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie (One, Two, Buckle my Shoe)

1940 Zerwane zaręczyny (Sad Cypress)

1941 Zło, które żyje pod słońcem (Evil under the Sun)

1942 Pięć małych świnek (Five little pigs)

1946 Niedziela na wsi (The Hollow)

1947 Dwanaście prac Herkulesa (The Labours of Hercules) (zbiór opowiadań)

1948 Pora przypływu (There is a Tide) (także znana jako Taken at the Flood)

1952 Pani McGinty nie żyje (Mrs McGinty's dead)

1953 Po pogrzebie (After the Funeral)

1955 Entliczek pentliczek (Hickory Dickory Dock)(A)

1956 Zbrodnia na festynie (Dead Man's Folly)

1959 Kot wśród gołębi (Cat Among the Pigeons)(A)

1960 Tajemnica gwiazdkowego puddingu (The Adventure of the Christmas Pudding) (zbiór opowiadań)

1963 Przyjdź i zgiń (The Clocks)

1966 Trzecia lokatorka (Third Girl)

1969 Wigilia Wszystkich Świętych (Hallowe'en Party)

1972 Słonie mają dobrą pamięć (Elephants can remember)(A)

1974 Wczesne sprawy Poirota (Poirot's Early Cases) (zbiór opowiadań)

1976 Kurtyna (Curtain)