"Broniewski. Miłość, wódka, polityka " - Mariusz Urbanek [trup z półki 2022]

 

Dobiega końca powoli akcja wyczytywania trupów z mojej półki. Długie lata na półce, zakopana pod wieloma woluminami dogorywała biografia Broniewskiego. Kiedyś kupiłam hurtem biografie Tuwima, Brzechwy i właśnie Broniewskiego – polecała koleżanka z pracy – sądzę że z osiem lat temu… Trzy pierwsze przeczytałam prędko, a Broniewski był wyrzutem sumienia. Z czym się kojarzy Broniewski, o dziwo mniej z bagnetem, bardziej z wierszem o Stalinie. Czy powinno się pisać o poecie komuniście?

 

"Kot. Opowieść o Konstantym A. Jeleńskim"- Anna Arno

Czasami myślę sobie, że wydawnictwa powinny pójść w specjalizację. Jedne wydają genialne powieści, inne świetne kryminały, a Wydawnictwo Iskry w moim sercu zajmuje szczególne miejsce, jeśli chodzi o biografie. Dzięki tej oficynie możemy poznać życiorysy wspaniałych, nietuzinkowych osób. To czasami są ludzie, których nazwiska znamy od dziecka, jak Tuwim, Brzechwa, ale również kontrowersyjne, jak Broniewski czy Iwaszkiewicz, a czasami tak nieznane, jak Konstanty Jeleński. Przyznaję się od razu, że wcześniej o nim nie słyszałam, przyszła pora by to nadrobić.

"Dziennik hipopotama" - Krzysztof Varga

Dzienniki, pamiętniki, to bardzo specyficzny gatunek, jedni kochają, inni nie lubią i nie sięgają nawet pod przymusem. Są też tacy, co czytają incydentalnie, jeżeli interesuje ich epoka czy autor. Wydaje mi się, że ja właśnie należę do tych ostatnich. Nie rzucam się na pamiętniki z automatu, traktuję je oczywiście jako ważne źródło dotyczące konkretnego czasu, chociaż z definicji bardzo subiektywne, ale z najbardziej subiektywnych dzienników możemy wyłuskać obiektywne ziarno. Do tej książki pchnęło mnie Wydawnictwo Iskry, uważam je za jedno z ostatnich wydawnictw, które nie goni za komercją, a wydaje, wznawia książki po prostu dobre, wartościowe.

"Ósmy dzień tygodnia / Następny do raju" - Marek Hłasko

Trochę wpadliśmy w błędne koło, ciągle pojawiają się nowości wydawnicze, czasu nie przybywa, a coraz ciężej znaleźć jest tytuły starsze a będące klasyką. Na szczęście Wydawnictwo Iskry nie leci za trendami, a często przedstawia nam tytuły starsze, w nowej szacie, na pewno bardziej wpadającej w oko, niż stare wyblakłe tomy. Dzięki tym wznowieniom mogłam sięgnąć w końcu po prozę Marka Hłaski. Kojarzyłam go jako wielką miłość Agnieszki Osieckiej i człowieka, który umiał imprezować. Ciągle jak słyszę Hłasko, czuję papierosowy dym i słyszę brzęk kieliszków.

"Warszawa dzika" - Arkadiusz Szaraniec

Jest mało miejsc, które tak kojarzą się z naturą jak Warszaw. Gdy planujemy wyjazd do stolicy, myślimy o muzeach, szumie miejskim, tej wielkomiejskiej atmosferze, której chcemy doświadczyć. Jeśli ktoś bierze pod uwagę parki, to raczej ze względu na też antropogeniczny wymiar tych miejsc. Kto jedzie do miasta by obcować z naturą. Nawet tytuł wydaje się nawiązuje bardziej do miejskiego wymiaru Warszawy, bo przecież wielkie miasto kojarzy się z dzikością zachowań ludzkich, którzy próbują wywalczyć swoje miejsce w ludzkiej dżungli. Więc czy taka książka jak ta którą trzymam w rękach miała prawo powstać? Sięgnęłam po nią pełna dobrych myśli bo Wydawnictwo Iskry do tej pory mnie nie zawiodło! 

"Wołanie w górach. Wypadki i akcje ratunkowe w Tatrach" - Michał Jagiełło

Wspinaczka górska jawi mi się jako ultra niebezpieczne zajęcie. Właściwie większość ludzi, gdy słyszy o jakiejś tragedii w górach, kwitują to stwierdzeniem, że pchanie się na wysokie szczyty to proszenie się o tarapaty. Pomimo tej postawy przeważającej w społeczeństwie, to jednak rocznie Zakopane jest całoroczną destynacją Polaków a zdjęcia z Giewontu, Kasprowego to porządny lans na fejsie, jak ktoś wdrapie się na Rysy to już szpan nad szpany(pamiętam, warsztaty z liceum, gdy mieliśmy się wzajemnie przedstawiać, a kolega gorączkowo przypominał mi, abym na pewno powiedziała, że wszedł na Rysy). Góry przyciągają, niektórych zdają się prowokować, do tego by stawać w szranki z własną wytrzymałością, czasami prowokują by kusić los.

"Moje żarty" - Joanna Kulmowa

Wydawnictwo Iskry to prawdziwa skarbnica jeśli chodzi o perełki wydawnicze, które są bezdyskusyjną wartością w świecie literackim a gdyby Iskry ich nie wznawiały okazałoby się, że są skazane na otchłań niepamięci. Tym razem na moje biurko trafiła książka będąca zbiorem Joanny Kulmowej, tak się złożyło, że ta wszechstronna artystka pisała nie tylko prozę i poezję, ale także była reżyserem. Zmarła niemalże dokładnie w połowie tego roku, w pięknym wieku lat dziewięćdziesięciu. Nie wiem dlaczego skusiłam się na ten tytuł bo książki w zamyśle zabawne raczej mnie nie bawią, a żeby śmiać się z cudzych żartów muszę daną osobę znać. Uznałam jednak, że skoro wydają coś Iskry to jest to niepowtarzalna okazja, by się na tę książkę skusić.

"Profesor Weigl i karmiciele wszy" - Mariusz Urbanek [pierwszy raz film na YT a dopiero teraz teks]

Nie kryję się z tym, że książki Mariusza Urbanka uwielbiam, dawkuję sobie książkę o krasnoludkach, bo czy pisze dla dzieci, czy dla dorosłych, to Jego książki są złotem. Tym razem, po melancholijnej biografii Makuszyńśkiego, znowu przyszła kolej na Lwów, na świat nauki i na opowieść o człowieku, którego zna świat, a Polska skazała na infamią na podstawie plotki, a że był częścią polskiego Lwowa to dodatkowo musiał zginąć w otchłani niepamięci. Profesor Rudolf Weigl, rekordzista noblowskich nominacji, człowiek który życie spędził na walce z tyfusem plamistym. Ta książka to opowieść o mieście, które przeminęło, o czarze i uroku Galicji, o wielkich umysłach zatopionych w dyskusji podczas karmienia wszy w okupowanym, wojennym mieście. Niezwykła książka.

"Pod ożywczym drzewa cieniem" - Lechosław Herz

Reportaże krajoznawcze kojarzą mi się z książkami kolorowymi, z feerią barw rodem z niemieckiej telewizji lat `90. Pod ożywczym drzewa cieniem, książka wydana nakładem Wydawnictwa Iskry, nie krzyczałaby z półki, wzorem innych przewodników, wydana tak jak większość książek tego wydawnictwa. Większy format, obwoluta,, szlachetna prostota, obiecuje nie sensację, nie tylko kolorowe opakowanie ale wartościową treść. Dla mnie cała tematyka jest novum, mieszkam daleko od Warszawy, dla mnie Mazowsze to Warszawa, wizyty w stolicy to przede wszystkim obskakiwanie takich sztandarowych miejsc, nikt się nie zapuszcza na mazowiecką prowincję, a po lekturze tej książki mam ochoty wskoczyć w pociąg, z plecakiem i objechać, Urle, Konstancin, Anin… i nie tylko. Książka dla miłośników miejsc nietypowych.

"Trzymajmy się! Życiowe rady dla starych i młodych" - Magdalena Samozwaniec [ nie wszystko dobre ]

Moje dotychczasowe spotkania z Magdaleną Samozwaniec, bezpośrednio były sponsorowane przez bibliotekę, później oczywiście czytałam o niej w biografiach dotyczących kogokolwiek o nazwisku Kossak. O ile autobiografia zrobiła na mnie dobre wrażenie, tak inna książka autorki, z tej serii co dzisiaj opisywana książka(ale zabijcie, nie pamiętam tytułu), nie zachwyciła mnie, więc tak naprawdę nie mogłam być, ani zachwycona, ani zniechęcona na myśl o tej książce, więc dostała zielone światło, bez żadnych uprzedzeń. Bardzo cenie sobie Wydawnictwo Iskry, za to, że wznawia takie literackie różne perełki, oczywiście żadne wydawnictwo nie ma wśród swoich tytułów samych wspaniałości, czy jednak Iskry zbliżają się do doskonałości?

"Inne życie. Biografia Jarosława Iwaszkiewicza. Tom 2" - Radosław Romaniuk

Z wiekiem, coraz wyraźniej widzę, że nie ma lepszego pomysłu czytelniczego niż dobra biografia. Starannie napisana historia człowieka, zanurzonego w określonej epoce, jest doskonałą okazją do tego, aby poznać świat, inne wartości, inne realia. I chociaż do tej pory o Iwaszkiewiczu nie wiedziałam wiele, to jednak intuicyjnie coś mnie pchało w stronę tej książki. Może dzięki temu solidniej wezmę się do czytania książek tego autora. Prawda jest taka, że o Iwaszkiewiczu długo było cicho, nie było blogów, więc kontrowersje wokół osoby autora nie zataczały tak szerokich kręgów, żeby zaraz rzesze chciały sprawdzić o co w tym chodzi. Na szczęście pojawiła się ta biografia. I mogłam odkryć Iwaszkiewicza.

"Inne życie. Biografia Jarosława Iwaszkiewicza. Tom 1" - Radosław Romaniuk

O Iwaszkiewiczu moje wiedza była znikoma. Nic nie czytałam, a o jego barwnej osobowości dowiedziałam się dzięki powieści Stulecie winnych, wiem że wstyd, ale polonistyki nie kończyłam, a w szkole o nim nie mówili. Być może jakieś książki stoją gdzieś na półkach, jako zakupy Rodziców z czasów PRLu, ale okazuje się, że nie nad wszystkim panuję, co wychodzi, gdy któreś z Rodziców żąda natentychmiast jakiegoś tytułu i po googlowaniu okazuje się, że niby okładkę kojarzę, ale istnienia takowego dzieła w moim skarbcu świadoma nie jestem. Więc może i Iwaszkiewicz czai się w którym z rozlicznych rzędów tylnich? Trzeba indagować u Rodzicielki. Niemniej już jedną dwutomową biografię mam i to od lat wielu, ale jakoś nic mnie do tej pory nie szarpnęło, ale najnowsze wydanie Innego życia, jednak mnie skusiło, inna sprawa, że ja kocham biografie z Wydawnictwa Iskry. Kocham i już.