"Był sobie książę" - Rachel Hauck

Ich życie to dwa różne światy. On jest księciem. Ona zwykłą dziewczyną. Ale wszystko się zmieni, gdy ich drogi połączą się na wyspie St Simons. W czasie letnich wakacji książę Nathaniel nieoczekiwanie spotyka Susanne, która zdobywa jego serce. Jednak ich wspólna przyszłość nie jest tak prosta, jakby chcieli. Książę ma obowiązki, a napięta sytuacja polityczna nie sprzyja podejmowaniu spontanicznych decyzji, których kierunek wyznacza serce. Zobowiązania wobec rodziny i kraju, a także czekająca na księcia narzeczona będą trudnymi przeszkodami do pokonania na drodze do miłości.
Kto zwycięży – jego królestwo, czy jej serce?

"Był sobie książę" 

Rachel Hauck poznałam przy okazji lektury „Sukni ślubnej”.  Tamta książka przyciągnęła mnie do siebie, po prostu, przypadkiem. „Był sobie książę” trafił na tapetę przypadkiem. Ot klasyczny dylemat, co wybrać na dwudniowy wyjazd, żeby za ciężkie nie było, za dużo miejsca w torbie nie zajęło, ma się czytać dobrze. W pierwszej chwili zdyskwalifikowałam akurat tę książkę… bałam się banału, bajki a ja w bajki nie wierzę – zwłaszcza teraz. A jednak, kolejny raz się okazało, że możemy planować wybór lektury, ale najlepsza jest intuicja, zdajmy się na przeznaczenie. Ta książka miała być deską ratunkową, na wypadek gdybym przeczytała ebooka i papierową książkę, skończyło się na tym, że w kąt poszedł tablet z ebookiem, z ukochanym serialem, nie chciałam wypuścić współczesnej bajki z rąk. Wiem, że wiele osób uzna mnie za infantylną, a mówcie co chcecie. „Był sobie książę” było weekendowym strzałem w dziesiątkę.

Susanna mieszka w Georgii, od dwunastu lat spotyka się z Adamem, zawodowym żołnierzem, który już kilka razy był na zagranicznej misji wojskowej. Tak naprawdę życie dziewczyny jest czekaniem na oświadczyny. Od dawna wie, że to z Adamem spędzi życie Dlatego jej świat obraca się w ruinę gdy Adam oświadcza jej, że poznał inną, że to z inną kobieta chce dzielić życie… Susanne z powodu burzliwego dzieciństwa ogromną wagę przywiązuje do planów, wszystko musiało mieć swoje miejsce, dlatego też słowa Adama wprowadzają w jej życie chaos, a przez to panikę. Gdy spotyka nieznajomego, który wybawia ją z opresji, jak to zwykle bywa, nie spodziewa się, że odmienia się jej życie. Chociaż czy naprawdę? Nate jest księciem Brighton, kraju borykającego się właśnie z konstytucyjnym kryzysem. Do Stanów sprowadzają go sprawy rodzinne, przybywa w zastępstwie swojego ciężko chorego ojca. Spotkanie Susanne to i dla niego wielkie przeżycie. W bajce Disneya,, po unieszkodliwieniu złej czarownicy sikorki rozwinęłyby nad nimi napis: „happy end”. Nawet książkowe, fikcyjne życie rządzi się trudnymi prawami.

Chyba każdy z nas był kiedyś w sytuacji, gdy nie widzimy dalszej drogi. Czasami wydaje mi się, że największym problemem w życiu nie jest działanie, dźwiganie swojego losu, największym problemem jest odgadnięcie tego przeznaczenia. Susanne modli się do Boga, oddaje mu swoje życie, będąc jednocześnie ogromnie zagubiona. „Boże zrobię co chcesz, tylko daj znać o co chodzi”, to – fachowo nazywane – rozeznanie jest największym problemem. Czasami nie możemy go dostrzec z własnej winy, czasami dostrzegamy go, ale negujemy, a najczęściej ciągle nam się wymyka, chowa za kolejnym zakrętem. Susanne traci wszystko, rezygnuje z pracy, musi znaleźć nowe mieszkanie. Jest zagubiona. Rodzące się uczucie do Nate`a też jest potencjalnym problemem, zasady rządzące jego krajem wykluczają ten związek.

Jakby w opozycji do Susanne przeznaczenie Nate`a jest oczywiste, widoczne jak na dłoni. Ma objąć tron, zakończyć kryzys i dać krajowi następce. Nikt nie pyta czego chce Nate, czego chce jego serce. Nate zaś potrzebuje znaku, że pragnienia jego serca, są tożsame z tym czego chce Bóg i czego oczekuje państwo.

Ta książka mnie zauroczyła. Od pierwszej strony porwała. Żałuję, że książki wydawane przez katolickie wydawnictwa są szybko szufladkowane. Silna wiara bohaterów szybko staje się wadą. Ja tak nie uważam. Dla mnie sposób napisania tej książki, to że myśli bohaterów kierują się ku Bogu jest zaletą. Nie uważam, że laicyzacja powinna sięgać wszędzie. Jeżeli książka jest logiczna, dobrze napisana i wzbudza dużo ciepłych uczuć, koi i utula nie powinno się jej łatwo skreślać.

Dałam się uwieść tej opowieści, ciepłej, również bajkowej, która obudziła motylki.

Z czystym sumieniem mogę ją polecić na gorszy czas, gdy potrzebujemy odpoczynku, wyciszenia i dobrych emocji w całym brudzie codzienności!

"Suknia ślubna" - Rachel Hauck

Charlotte jest właścicielką eleganckiego salonu mody ślubnej w Birmingham. Wyszukiwanie niezwykłych sukien dla panien młodych to jej pasja. I dar. Ale gdy sama zostaje narzeczoną, nie potrafi znaleźć dla siebie sukni. Nie potrafi czy nie chce? A może rzecz w tym, że zamierza poślubić niewłaściwego mężczyznę?
Szukając odpowiedzi na te pytania, Charlotte nieoczekiwanie dla nie samej kupuje na aukcji charytatywnej stuletni zniszczony kufer. Wewnątrz znajduje suknię ślubną. Skąd się tam wzięła? Dla kogo została uszyta?
Charlotte próbuje zbadać historię sukni. Odnajduje kobiety z nią związane. A to nie pozostaje bez wpływu na jej życie. Emily w 1912 roku. Mary Grace w 1939. Hillary w 1968. I Charlotte w 2012. Cztery kobiety i jedna suknia. Historia każdej z nich mówi o miłości, wierze, odwadze. O zaufaniu i przeznaczeniu.

Przypadek rządzi światem. Gdybym nie weszła do katolickiej księgarni szukając Myśliwskiego, pewnie nie natknęłabym się na dwie dobre książki. Jedną przeczytałam tydzień temu. „Pan jest z tobą dzielny wojowniku”, trafiła  mi prosto w duszę, zastanawiałam się, czy tak samo będzie z „Suknią ślubną” opis z okładki był obiecujący, ale już recenzje na LC studziły emocje. Zaczęłam ją więc czytać z kiełkującym przeziębieniem. Zagrzebana w bezpiecznym łóżku, otulona ciepłem z termoforu. Chciałam się dać porwać dobrej opowieści.

Charlotte stoi u bram spełnienia marzeń. Za dwa miesiące ma wyjść za mężczyznę swoich marzeń, wprawdzie od zapoznania nie minęło wiele czasu i chwilami prędkość z jaką to wszystko się dzieje zastanawia ją, to jednak kocha i jest po prostu szczęśliwa. Jej życie zawodowe również układa się bardzo dobrze. Spełniła swoje marzenia również  na niwie zawodowej, prowadzi salon z sukniami ślubnymi. Bóg dał jej talent do odgadywania marzeń przyszłych panien młodych w dziedzinie tej idealnej sukni. Podobno dla kobiet, a zwłaszcza dla kobiet mających wyjść za mąż jest to sprawa priorytetowa. Tymczasem chociaż jej własny ślub już za dwa miesiące Charlotte nie ma swojej sukni. Ba! Nawet niespecjalnie jej szuka. Pewnego pogodnego dnia idzie do ogrodu otaczającego posiadłość należącą niegdyś do Ludllowów, aby przemyśleć swoje życie. Chce wsłuchać się w głos Boga, zamiast tego bierze udział w licytacji i za bagatela tysiąc dolarów kupuje kufer z zaspawanym zamkiem. Gdy tajemnicza zawartość staje się jej własnością komplikuje się jej życie, narzeczony dochodzi do wniosku, że jednak ślub za dwa miesiące, to za szybko, nie jest gotowy… Na ironię, w kufrze jest bajeczna suknia ślubna, magiczna z duszą. Suknia jest przepiękna, Charlotte zaczyna drążyć i odkrywa, że suknia ma historię, wraz z historią suknie odkrywa siebie.

Nie wiem co Wam powiedzieć o tej książce. Jest niespieszna, w stylu amerykańskiego niespiesznego filmu o wierze, miłości, życiu. Z przenikającymi się różnymi historiami trzech panien młodych, które nosiły tę suknię. Wydaje się że ta suknia wybiera sobie pannę młodą i dokonując wyboru daje jej siłę, miłość i odwagę. Niekoniecznie szczęście, ale siłę, aby znieść to co przyniesie życie. 

Doskonale dobrano okładkę, właśnie taka jest ta książka, pastelowa, spokojna, dla wielbicieli mocnych wrażeń i nagłych zwrotów akcji niewskazanym jest sięganie po nią. Nie mogę powiedzieć, że jest to romans, taki zwykły, on kocha ją, a ona jego nie i co dalej. Wydaje mi się, że ta książka sięga dalej, opowiada o dojrzewaniu do miłości, do związku.

Padały zarzuty jeśli chodzi o tłumaczenie i redakcję. Faktycznie niektóre wyrazy zdawały się być niewłaściwie dobrane, niektóre zdania chrzęściły w uszach, a nie porównywałam tłumaczenia do oryginału. Moim zdaniem tłumacz mógł wykonać lepszą robotę. Postarać się nadać zdaniom melodię a odstąpić od przekładu słowo w słowo. Tak mi się wydaje.

Nie jest to książka idealna, nie jest to opowieść, którą MUSICIE przeczytać, ale gdy już wpadnie w wasze ręce i będziecie obezwładnieni stresem i początkiem przeziębienia, na pewno nie pożałujecie, że macie ją pod ręką.

Bardzo fajna, lektura z głębią. W sam raz na jesienne popołudnie.