"Uroczysko" - Magdalena Kordel

Uroczysko – jedyne takie miejsce, gdzie radość rozjaśnia nawet najbardziej pochmurny dzień.
Gdzieś u podnóża Sudetów, w Malowniczem, jest pensjonat Uroczysko - miejsce, które zmienia życie ludzi.
Majka od dłuższego czasu ma wrażenie, że przyciąga wszystkie możliwe nieszczęścia.Zdradzona i porzucona przez męża, sama musi wychowywać nastoletnią córkę. Nie radzi sobie ze spłatą kredytu, przez co komornik chce odebrać im dom. Dosłownie cały świat wali jej się na głowę.Postanawia wyjechać w Sudety do uroczego Malowniczego. Z dala od wszystkiego chce zastanowić się nad przyszłością.
Czy Majka odzyska w Malowniczem upragniony spokój?Czy jej córka Marysia zaaklimatyzuje się w zupełnie obcym jej miejscu?Czy obie odnajdą upragnione szczęście i MIŁOŚĆ?
Uroczysko to powieść pełna humoru i ciepła. Pokazuje, że niezależnie od trudnych życiowych doświadczeń, każdy może odnaleźć szczęście. Nikt nie oprze się jej urokowi.

Od ponad dziesięciu lat,  gdy Katarzyna Grochola napisała książkę o kobiecie w średnim wieku, która poświęciła się mężowi, dziecku i pracy, a z dnia na dzień zostaje bez męża i bez dachu nad głową, mamy do czynienia z powodzią podobnych książek. Polski rynek literacki zaroił się od opowieści o kobietach, które porzucają miasto na rzecz jakiegoś wiejskiego krajobrazu, z niespotykaną wcześniej energią zaczynają nowe życie. Ja mam przesyt. Mam dosyć czytania o odreanionej wsi, o procesach sądowych, które toczone są według jakichś nieznanych mi procedur. Stąpam twardo po ziemi – nie jestem targetem, nie mam nawet trzydziestki, małżeńskiego długiego stażu i nastoletniego dziecka.

"Tajemnica bzów" - Magdalena Kordel

Malownicze, ciche miasteczko ukryte w Sudetach. Miejsce, gdzie czas i miłość leczą rany. Pewnego dnia pani Leontynie ginie pierścionek przekazywany z pokolenia na pokolenie, a przed jej sklepem ze starociami zatrzymuje się tajemniczy mężczyzna. Czy to przeszłość zaczyna się o nią upominać? Leontyna wyrusza więc w pełną nostalgicznego uroku podróż do krainy pachnącej bzami. Do czasów radosnego dzieciństwa na Kresach, wielkiej miłości i wojny, która wszystko zmieniła. Jaką tajemnicę kryje rodowy pierścionek?Kim jest zagadkowy mężczyzna?Czy przeszłość można zmienić? Poruszająca historia silnej i mądrej kobiety, której przyszło żyć, kochać i marzyć w niezwykłych czasach.

Jestem w stu procentach córką Galicji, tej wielkie, półdzikiej przedwojennej Galicji. We Lwowie zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Cudowne miasto, chociaż podupadłe na każdym kroku pokazuje, jak pięknym, stylowym miejscem było przed wojną. Stare drzewa, cmentarze będące pomnikiem historii, lwowskie Orlęta śpiące w bieli, dumny gmach opery, Sissi spoglądająca tajemniczo ze ściany kościoła… Nie wiem czy można być obojętnym na ten wdzięk. Jestem też bardzo krytycznym czytelnikiem. Ciężko opisać Lwów, jeśli nie czuje się tego klimatu… Poprzednie tomy o Malowniczem nie wzbudziły mojego entuzjazmu, ta książka miała być po prostu zamknięciem serii. Nawet te bzy, które uwielbiam, miały być tylko dodatkiem.

"Malownicze. Wymarzony czas" - Magdalena Kordel

Każdy ma swój wymarzony czas. To czas na miłość, na szczęście. Czas radości, ale i zmian. Magda ma już swój wymarzony dom i cieszy się na myśl o tym, że już wkrótce stworzy prawdziwą rodzinę dla Marcysi i Ani. Wie jednak, ile przeszkód musi jeszcze pokonać, zanim nadejdzie ich wymarzony czas. Przed Michałem też niełatwe zadanie: czy jego miłość do Magdy wystarczy, by ją przekonać? Czy tych dwoje odważy się myśleć o wspólnej przyszłości?Kacper, ojciec Julki, za wszelką cenę chce ją odzyskać i pokazać pewnej kobiecie, jak bardzo się kiedyś pomyliła, odrzucając jego uczucie... 
Malownicze. Wymarzony czas to piękna opowieść o tym, że choć przeszłości nie można już zmienić, to przyszłość jest w naszych rękach. Każdy ma szansę przeżyć swój wymarzony czas. 
Zajrzyj do Malowniczego. Tu zawsze jest czas, by się uśmiechnąć i porozmawiać. Wymarzony czas.

Ci którzy pamiętają moją recenzję „Wymarzonego domu”, recenzję daleką od entuzjazmu, mogli dziwić się mogli, że w zakładce „teraz czytam” pojawiła się kontynuacja czyli „Wymarzony czas”. Dlaczego się pojawiła? Bo nie lubię zrażać się do autora, lubię czytać całą serię a tu mamy kontynuację. Bo… bo okładka jest piękna. Bo jestem kobietą i rządzą mną hormony a głównym powodem jest brak powodu :P

Książkę otwiera enigmatyczna scena starcia kobiety i mężczyzny. Nie wiemy kim oni są, o co poszło. W następnym rozdziale wracamy na stare śmieci, czyli do Malowniczego, urokliwego miasteczka gdzieś na końcu świata, gdzie życie toczy się innym rytmem. Nieznajoma z pierwszego rozdziału pojawia się z córka w środku miasteczka i budzi ciekawość mieszkańców. Marta, bo tak zwie się owa niewiasta, przyjechała do Magdy, sympatycznej bohaterki pierwszego tomu serii, która porzuciła swoje życie i kupiła dom i już całkiem się w miasteczku zaaklimatyzowała. Marta studiowała ongi z Magdą a teraz znalazła się w tak podbramkowej sytuacji, że postawiła wszystko na jedną kartę i postanowiła odnaleźć przyjaciółkę i zjawić się u niej z wizytą. Jakaż to podbramkowa sytuacja Marta nie wyjaśnia. Nie mówi nic, wszystko osnuwa tajemnica.  Jak się dowiemy później, tajemnica zaiste jest poważna i Marta zachowuje się nieodpowiedzialnie a Magda jest naiwna. Co się dzieje dalej, w zasadzie wszystko i nic. Na mieszkańców Malowniczego jak na Hioba spadają kolejne plagi, zacznijmy od tego, że pierwsza plotkara przestaje plotkować, co zaburza życie wsi. Magda ma problemy z formalnościami aby stać się rodziną zastępczą(ach ta okrutna biurokracja), do miasteczka wraca ojciec Julki czyli sławny Kacper i też zaczyna broić.

Przez większą część książki miałam w głowie pytanie „no fajnie, ale po co to?”, mamy kolejne czytadło, w malowniczych(nomen omen) okolicznościach przyrody, miasteczko jest podzielone na dobrych i tych co szkodzą Magdzie, gdzieś tam się błąka jakaś tajemnica(osoba Marty), łajdactwo(Kacper), zabawne sytuacja(Kwaśniakowa), proza życia(problem z dziewczynkami), dramaty(dom dziecka). Wątków jest sporo, ale ciągle nie mam przekonania do sposobu ich poprowadzenia, mam wrażenia, że to po łebkach jest.

Żeby było jasne, książkę czyta się bardzo dobrze i wiem, że wiele kobiet będzie nią zachwyconych od początku do końca. Gdyby nie był to egzemplarz recenzyjny wtedy tak, koło połowy(góra) rzuciłabym ją w kąt i sklęła się za głupotę i za wydane pieniądze na darmo. Szczęście w nieszczęściu, że musiałam doczytać do końca. I bardzo dobrze. Zakończenie jest mocne, emocjonujące. Nie powiem, łezka w oku mi się zakręciła. Zachciało mi się takiego miejsca, takiego momentu w życiu, gdy wszystko się układa, nie idealnie, ale toczy się po właściwym torze.

 

Tak czytałam - z Hiszpanią w sercu i na paznokciach

Wydaje mi się, że zrozumiałam za co czytelniczki kochają Magdalenę Kordel i żałuję szczerze, że innych Jej książek nie znam. Z tej książki bije ciepło, jak słońce wczesnojesienne, bursztynowe i pokrzepiające. Bije wiara w to, że miłość zwycięża i jak długo dookoła mamy życzliwych ludzi, a w sercu sprawy za które warto walczyć, będzie dobrze.

Gdyby nie ta końcówka, nie ta iluminacja, nie napisałabym zbyt dobrze o tej książce, ale warto się przełamać, spojrzeć z innej perspektywy… i za to dziękuję.

Czy polecam książkę? Na pewno nie odradzam. Moim zdaniem jest lepsza niż tom pierwszy.  : )

"Malownicze. Wymarzony dom" - Magdalena Kordel

Każdy ma swój Wymarzony Dom. Miejsce, w którym może znaleźć ukojenie, szczęście i miłość. Kiedy Magda podejmuje szaloną decyzję i kupuje stary dom w Malowniczem, miasteczku u podnóża Sudetów, nie wie jeszcze, jak bardzo zmieni się jej życie. W pierwszym odruchu chce się go pozbyć, ale dom nie chce wcale pozbyć się jej. Siła kryjąca się w jego wnętrzu pozwala Magdzie odnaleźć swoje miejsce i pomóc innym:

Małej Marcysi, która potrzebuje mamy.

Krysi, która leczy złamane serca kawą migdałową, a wieczorami piecze „kłopotki”, by zapomnieć o przeszłości.

Michałowi, który uczy się walczyć o miłość Magdy.

"Malownicze. Wymarzony dom" to wzruszająca i pełna humoru opowieść o spełnianiu marzeń, a przede wszystkim o miłości, która zmienia życie i nadaje mu sens. Jeśli wyciągniesz rękę do innych i nauczysz się marzyć, los uśmiechnie się do ciebie.

Kasiek zrobił sobie krzywdę, wprawdzie nikt jej nie przykleił do tej książki, ale jednak chciał dokończyć to co zaczął. Pisze do Was w trzeciej osobie, bo boli go głowa, odczuwa silny ból i stanowczo obiecuje, nigdy już nie przeczyta polskiej książce o ucieczce na wieś. Zanim przeczytacie moje refleksje z lektury tej konkretnej książki Kasiek wygłosi Wam referat, nadający się na ustną maturę z polskiego „różne? Oblicza wsi w polskiej literaturze współczesnej”. Jeśli ciekawi Was jakie kompetencje ma do płodzenia takich elaboratów, już wyjaśniam: Kasiek od ponad dwudziestu pięciu lat mieszka na wsi, dosyć specyficznej(pokażcie mi inną wieś gdzie stado circa dwudziestu krów spaceruje luzem i tamuje ruch na drodze krajowej, numer ileś-tam.

Kasiek, najwyraźniej jest masochistką i czytuje, modne ostatnio opowiastki o ucieczce na wieś. Według autorek tych wiekopomnych dzieł, godnych następczyć Reymonta, pretendentek do Nobla etc. Polska wieś tożsama jest z zaściankiem, totalnym końcem świata, na którym dopiero co zagościła elektryczność a wraz z nią, niczym ongiś biały w Nowym Świecie pojawia się Człowiek z Miasta, który niesie cywilizację i postęp. Gdy pojawia się CzM musowo cała wieś zlatuje się do jej chudoby i zawiera przyjaźń. Oczywiście wśród życzliwego pospólstwa znajdują się następujące elementy, większość wsi – ciemna jak tabaka w rogu, nadużywająca etanolu – także własnej produkcji, jakiś menelik z romantyczną przeszłością, będący komikiem i rozbawiający czytelnika, jedyną jasną stroną  jest oświecona jednostka, wykształcona i/lub z miasta. Ta jednostka razem z przybyłą bohaterką postanawiają nieść kaganek oświaty i bawić się w Siłaczki, wieś oddycha z ulgą, wszyscy są zachwyceni i doceniają trudy oraz nie wyobrażają sobie życia bez bohaterki i zastanawiają się jak żyli wcześniej.

Mogę argument, po argumencie obalać ten sielski wiejski obrazek, ale lektura książki mnie wypłukała. Napiszę Wam – ludzie na wsi nie dostają zawału z ekscytacji na widok nowego przybysza, nie chleją na umór całą wsią, potrafią mówić tak samo gramatycznie jak ludzie z miasta. Prawda w sklepach się plotkuje, ale podczas moich wizyt w Lublinie odkryłam, że tak samo dzieje się w miejskich sklepach, no chyba, że Lublin uznamy za wieś – to ok.

Jak wiecie z tytułu notki czytałam „Wymarzony dom”, jakiżby inny miałby dom na wsi. Tu jeszcze wtrącę, ludzie nie wyobrażam sobie mieszkania w innym miejscu niż moja wieś, ale brnięcie do sklepu w błocie po kolana, albo w śniegu po uda, który sprawia, że auto z napędem na cztery koła się zakopuje to nie jest sielanka. Dodatkowo nawet najmniejszy dom trzeba ogrzać, naprawdę wrzucanie kilku ton węgla do piwnicy to zarąbiście odprężające zajęcie, ale morduje krzyż.  Tylko o tym się nie pisze, wieś to ptaszki, pieski, zachody słońca i trawa. Koniec z wywodem oświeconego Kaśka. Więc! Mamy Madeleine, której matka w zależności od narodowej pasji chrzci dzieci, lekceważąc wytyczne w sprawie nadawania imion, ale to drobiazg. Otóż ta Magda, bo tak też można do niej mówić, po pijaku kupuje od matki swej przyjaciółki dom, gdzieś w Sudetach, traf chce, że tego samego dnia rzuca pracę i faceta(jej faceta zresztą). Magda kasy ma jak lodu, bo tajemniczy wuj robi jej regularne prezenty, więc jedzie do nowego domu obejrzeć nabytek. Oczywiście umowa zawarta po pijaku, na formularzu, bez notariusza, bez podatku jest ważna… nie – nie czepiam się, wiem że o takich prozaicznych bzdurach się nie piszę. Po przyjeździe do Malowniczego  Magda prędko nawiązuje wiele przyjaźni.  Przyczepia się do niej Marcysia, osierocone dziecko pozbawione rodziców, które jak każde niekochane dziecko szuka sobie zastępczej matki. Magda ma w nosie psychikę dziecka, jest tak poruszona jej historią, że z miejsca organizuje jej pokój u siebie, zasypuje ją prezentami i niemalże usynawia.  Zresztą, dom Magdy staje się czymś na kształt schroniska, pod jej dach trafia Julia, która wcześnie straciła matkę, ojciec jest wagabundą i gdy którymś razem rusza w trasę Julia postanawia odnaleźć wspomnianą w matczynym liście panią Krysię i dowiedzieć się prawdy. Na miejscu okazuje się, że jej ojciec jest lokalną sława, po latach wciąż pamiętają go wszyscy a w Julii każdy rozpoznaje jego córkę bo ta ma… jego oczy. Gdy Julia nawiązuje znajomość z niejakim Tymoteuszem, cała wieś jakby gromem porażona została… na ustach gości ta mityczna tajemnica, którą poznamy pod koniec a co do której cała para jak zwykle poszła w gwizdek.  Jeśli czytelniku spodziewasz się Sodomy  i Gomory gdzieś w Sudetach – nie nastawiaj się.  Jest jeszcze ta Krysia, nieszczęśliwa i wykorzystywana, ale poczciwa niewiasta. Są zwierzęta, różne patologie i miłość życia bohaterki która pojawia się jakieś sto stron przed końcem.

W recenzjach które do tej pory czytałam powieść tę określano jako: ciepła, sympatyczna itp. I taka jest, ja dodałabym jeden przymiotnik – nijaka. Serio, nie wymęczyłam się na tym gatunku od czasów „Młynu nad Czarnym Potokiem”. „Wymarzony dom” to właściwie zbiór historii ludzi, które mają stworzyć jakąś historię. Ja tego nie widzę, nie czuję. To kolejna powieść pozytywistyczna. A Magda wkurzyła mnie tylko swoją hipokryzją, nie popieram zachowania dziadków Marcysi, ale skoro Magda jest taka praworządna powinna na policję zapodać też siostrę i jej znajomków od wesołej imprezki.

Wiem, że ta książka dla wielbicieli gatunków będzie gratką i świetnym pomysłem na kilka wieczorów, ja zaś szukam odpowiedzi na pytanie „o czym jest ta książka”. Co nowego wnosi. Ja nie mam zielonego pojęcia. I idę odpocząć przy czymś wyrazistym. I przygotować się do smażenia pączków… i naprawdę, koniec książek o wyprowadzce na wieś. To ponad moje siły.