"Dzieci wolności" - Paullina Simons

Powieść o losach rodziców Aleksandra, poprzedzająca uwielbianą przez polskie czytelniczki trylogię „Jeździec miedziany”. U progu XX wieku Gina przybywa z Sycylii do Bostonu w poszukiwaniu nowego, lepszego życia. Poznaje Harry'ego Barringtona, który szuka dla siebie miejsca w starym świecie Nowej Anglii. Ona jest biedną, prostą imigrantką, on pochodzi z jednej z najlepszych rodzin w mieście, jednak łączy ich wzajemna fascynacja. Mija czas. Po trudnych chwilach rozłąki oraz wielu przeciwnościach losu Gina i Harry pragną być razem. Wiedzą jednak, że ich związek odciśnie piętno na losach dwóch rodzin i pozostawi po sobie zgliszcza. Zakochani stają w obliczu najbardziej okrutnego wyboru – między tym, czego nie mogą mieć i tym, bez czego nie mogą żyć. Dalsze losy Giny i Harry’ego opisuje powieść "Bellagrand", która już wkrótce ukaże się nakładem Świata Książki.

Trylogia o losach Tatiany i Aleksandra, którą otwierał „Jeździec miedziany” zawojowała świat literatury kobiecej.  Sama byłam zachwycona pierwszym tomem, drugi też mi się podobał, ale przez trzeci wciąż jeszcze nie przebrnęłam. Byłam ciekawa tej najnowszej powieści. Losy rodziców Aleksandra, są pokrótce omówione w „Jeźdźcu miedzianym”, tutaj autorka zdecydowała się na ryzykowny krok. Zarówno prequel, jak i sequel są niebezpieczne. Czy podołała? Oby tak, bo w kolejce wydawniczej kontynuacja losów rodziców Aleksandra.

Gina wraz z rodziną przybywa z Włoch do Stanów Zjednoczonych. Emigracja była wielkim marzeniem nieboszczyka ojca, który chciał by jego dzieci osiągnęły coś więcej. Tuż przed przyjazdem zmarł i ojciec i jeden z braci. Gina ma tylko matkę i brata. We trójkę przybywają do tego Eldorado w Nowym Świecie i od razu natykają się na dwóch młodzieńców z wyższych sfer. Jeden to Harry syn bardzo prominentnego obywatela Bostonu, a drugi – Ben chociaż jego pochodzenie jest nieco gorsze, to wśród przodków ma bohaterów narodowych. Obaj mężczyźnie wychodzą do statków przybywających do portu, aby oferować imigrantom nocleg, co jest częścią działalności ojca Harrego Tylko, że to spotkanie zaważy na losach wszystkich. Gina zakocha się w Harry, który nie tylko jest od niej starszy i lepiej sytuowany, to jest nieoficjalnie zaręczony z kobietą którą kocha i z którą się rozumie, a mariaż ten popierają rodziny młodych. Ben zakocha się w Ginie, która na niego nie zwraca uwagi. Brat Giny znienawidzi mężczyzn, bo nie podoba mu się, że jest zdany na czyjąś łaskę. To jest główny wątek, miłosny. Dodatkowo dowiemy się nieco o Bostonie z przełomu wieku XIX i XX o obyczajach, ciężkim losie imigranta i o determinacji Giny.

Szczerze mówiąc nie wiem co się stało z Simons w tej książce, bo pierwszy raz(wyłączywszy „Ogród letni”) książkę męczyłam. Czytałam ją kilka dni, bo nie mogłam się wciągnąć. Jedyne co mnie w powieści ruszało to głupota Giny, która dałaby sobie odciąć wszystko, byle Harry zwrócił na nią uwagę. Intryguje mnie taka postawa, bo dziewczyna AŻ taka głupia nie jest, a gdy widzi swojego księcia to jakby komórki mózgu zapadały w sen. Dziewczyna z przerażającą determinacją dąży do dorównania  Harremu, nie baczy na to, że on jest bogaty bo zapracowały na to pokolenia, nie dba o to, że dzielą ich światy z których pochodzą. Dla niej liczy się tylko to, że ona go kocha. I tyle!

Simons tym razem jakby wątek miłosny zepchnęła na dalszy plan, albo stwierdziła, że już dosyć emocjonujących akapitów o miłości. To za co pokochały ją miliony kobiet zastąpiła wątkami społecznymi, wojnami, walką z imperializmem, budową kanału panamskiego, losem imigrantów, presją wywieraną prze rodziców na dziecko.

Jestem trochę tą książką zmęczona i rozczarowana, jednakże zakończenie jest obiecujące i zapewne po kontynuacje sięgnę. 

Mam problem, że nie wyczuwam w tej książce Pauliny Simons, którą ongi pokochałam. Po rodzicach Aleksandra spodziewałam się więcej. O ile Gina jest charakterna, to ojciec lowelasa z „Jeźdźca miedzianego” na obecną chwilę jest nie tyle ciamajdą co tak wypranym z  charakteru typem, że to aż boli.

Niemniej jednak dla wielbicieli autorki – nie potrzeba wielkiej zachęty i tak przeczytają, a czy się zawiodą? Nie wiem – to się okaże ;-)

"Jedenaście godzin" - Paullina Simons

Historia, od której nie sposób się oderwać. Początek serii sprzedanej w blisko milionie egzemplarzy.
Młoda kobieta w zaawansowanej ciąży opuszcza centrum handlowe w upalny dzień. Życie upływa jej na zakupach, dbaniu o rodzinę: ukochanego męża Richa oraz dwie córeczki, i oczekiwaniu narodzin trzeciego dziecka. Nagle zostaje ono brutalnie zakłócone przez zdesperowanego młodego człowieka, który porywa Didi. Jakie są jego motywy?
Rozpoczyna się morderczy wyścig z czasem, z udziałem policji, FBI i zrozpaczonego Richa. W ciągu kolejnych jedenastu godzin Didi dociera do granic ludzkiej wytrzymałości, mierząc się z koszmarnym przeznaczeniem.
W Jedenastu godzinach Simons stworzyła nowy gatunek thrillera, który prowadzi czytelnika do najmroczniejszych zakamarków ludzkiej duszy

 Po ubiegłotygodniowej wtopie ze spotkaniem Kasi E postanowiłam zbojkotować stalowowolską bibliotekę. Kasiek wybrał się do tego przybytku tylko w celu oddania książek. Niestety czekając na bibliotekarkę, w ślepe(w normalnych okolicznościach) oczy Kaśka wpadły już  trzy książki, które Kaś chciał przeczytać. Wyszedł z pięcioma książkami, jest nieco przed pierwszą i już nigdy nie będę zadawała pytania o pochodzenie mojej wady wzroku.  A na bibliotekę nałożę embargo.

Książki Pauliny SImons, albo się kocha, albo się nienawidzi.  Przypadki, gdy budzą one ambiwalentne uczucia są rzadkie. Miałam ochotę na lekturę „Jedenastu godzin” od pewnego czasu, ale  ponieważ moim zdaniem cena nie była adekwatna do objętości, a ostatnie moje spotkanie z Simons(kolejne podejście do „Ogrodu letniego”) zakończyło się dramatem uznałam, że poczekam aż lubelska księgarnia Weltbildu urządzi szaloną promocję. A tu proszę.  Jeden wieczór lektury, bo książkę czyta się błyskawicznie. To inna Simons niż ta, która znają jej fanki. Mniej romansowa, a bardziej sensacyjna, z próbą psychologizowania i zbliżenia się do tak popularnej w USA literatury religijnej. Specyficzny mix, ale czy udany?

Na pewno wybór tematu jest strzałem w dziesiątkę Biorąc pod uwagę, że czytają Paulinę SImons, głównie kobiety, to naprawdę genialne posunięcie. Bo tematem jest uprowadzenie kobiety w zaawansowanej ciąży, przez tajemniczego, chimerycznego i niebezpiecznego mężczyznę. Chyba nie ma kobiety, czy to panny, matki, mężatki itp. Która próbując wyobrazić sobie tę sytuację nie poczuła by mroźnego oddechu strachu na karku. Wydaję mi się, że obok chorego dziecka, śmiertelnego zagrożenia dla dziecka, nie ma tematu, który gwarantowałby w takim stopniu, że czytelnik będzie siedział jak zamurowany. Ja siedziałam i próbowałam sobie wyobrazić ten strach, ten lęk i siedziałam jak sparaliżowana, otulona moją własną pierzyną, ale przerażona.

Oczywiście nawet najlepszy temat można zepsuć, fatalnym stylem, kiepskim wykonaniem. Wydaje mi się że Simon nie popełnia kardynalnych błędów. Po pierwsze: akcja toczy się dwutorowo, mamy rozdziały opisujące co się dzieje z porwaną kobietą i po nich następują te, które opisują próby odnalezienia jej przez męża. Autora stopniuje informacje, konsekwentnie budując napięcie, atmosferę grozy. Umówmy się, nie jest to groza na miarę Kinga, ale naprawdę zapewnia dopływ adrenaliny.

Moim zdaniem Simons dokonała jednak zbyt wielkiego skoku, od romansów do thrillerów psychologicznych, próbuje w tej książce zmieścić bardzo wiele . Prze to książka trochę traci, jest rozwodniona. Chociaż Didi jest bohaterką, którą lubi się od pierwszej chwili, tak jak jej męża i to nie dlatego, że są religijni, prawi i porządni, wyczuwa się, że są dobrymi ciepłymi ludźmi, tak Ten Zły od razu zraża do siebie.  A moim zdaniem w powieści psychologicznej tak nie powinno być, autorka powinna więcej trudu zadać sobie w stworzenie wielowymiarowych bohaterów.

Tylko… co ja będę Wam opowiadała, książka trzyma w napięciu, porusza, przykuwa uwagę, jednak cieszę się, że mam ją z biblioteki. Chociaż naprawdę czyta się dobrze…

"Pieśń o poranku" - Paullina Simons

"Pieśń o poranku" to niezapomniana opowieść o więziach, które nas łącza i pożądaniu, które

nas rozdziela.

Larissa Stark ma cudownego męża, piękne dzieci i dom, który uwielbia. Ale czasami, gdy posiada się wszystko, przestaje to wystarczać. Przypadkowe spotkanie z młodszym nieznajomym mężczyzną odmienia jej idylliczne życie. Larissa zadaje sobie pytanie, czy to, w co do tej pory wierzyła, jest prawdą oraz zastanawia się nad tym, co wydawało się nie do pomyślenia. Ale jeśli odważy się na niemożliwy krok, czym stanie się jej życie? Obojętnie jakiego dokona wyboru, ktoś zostanie zdradzony...

"Po części kryminał, po części romans, po części dramat rodzinny – jednym słowem idealna książka." - Daily Mail

"W jednej chwili będziecie wypłakiwać sobie oczy, a w następnej śmiać się przez łzy... Czytajcie i płaczcie... - dosłownie." - COMPANY

 Paulinę Simons znam dzięki jej najsłynniejszej powieści  „Jeździec miedziany” swego czasu zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Czytałam ją z wypiekami na twarzy, nie mogłam się oderwać.

Po „Pieśni  o poranku” również spodziewałam się lekkiej i przyjemnej historii miłosnej. Historii o miłości, z problemami, ale lekkiej, poruszającej. Tymczasem autorka wali z grubej rury.

Larissa ma życie jak z żurnala, jest dobrze sytuowana, ma zaradnego męża, który dobrze zarabia. Ma trójkę zdrowych, udanych dzieci. Stać ją na realizowanie pasji, nie musi pracować. Zajmuje się domem i spędza czas jak tylko chce. Tylko, że przypadkowe spotkanie, najpierw jedno, później następne sprawiają, że chce więcej. Kobieta uświadamia sobie jałowość własnej egzystencji o wdaje się w romans z chłopakiem, który mógłby być jej synem.

Do tych zdań sprowadza się fabuła tej książki. Akcji tam wiele nie znajdziecie. Będzie, za to sporo dylematów. Autorka tworzy bardzo specyficzną bohaterkę, taką której nie da się lubić. Larissa jest irytująca, wkurza. Jest klasycznym przykładem „w głowie od dobrobytu się poprzewracało”. Bo ona ma wszystko, na dodatek nie spadło jej to z nieba. Był okres gdy z mężem się borykali z biedą, Larissa zna więc cenę luksusu. A jednak podejmuje ryzykowną grę. Magnetyzm Kaia jest  bezdyskusyjny, uwodzi większość klientek, jest sprzedawcą w sklepie z drogimi autami, więc to jakby część jego pracy, ale stosunki z Larissą wykraczają zdecydowanie dalej, niż zwykłe handlowe stosunki. Pomiędzy nim a Larissą nawiązuje się bliska relacja, bliska do tego stopnia, że Larissa bez swojego kochanka(przypomnijmy, ona ma czterdzieści on circa dwadzieścia) jest jak na narkotycznym głodzie. Wykonuje domowe prace myśląc o Kai`u, kocha się ze swym mężem(aby ten nie nabrał podejrzeń) z ciałem Kai`a przed oczami. Prowadzi podwójne życie, z pozoru wszystko jest w najlepszym porządku, ale w istocie, wywróciła wszystko do góry nogami.

Próbowałam, ale nie mogę wykrzesać współczucia dla Larissy, dla mnie jest bezmyślną babą, która dla zachcianki rujnuje życie swojej rodziny. Porzuca rodzinę z dnia na dzień, znika bez śladu, jakby nie interesowało ją co będą przeżywali. Dlaczego? Bo jej kochanek nie chce aby z jego lóżka wracała do męża.  Dla Larissy to kwintesencja miłości, jak nastolatka wierzy że ten wielki płomień będzie trwał wieczność, nigdy się nie wypali. Larissa nie pyta co będzie dalej, liczą się jej pragnienia, jej chcice, reszta świata ma się do niej dostosować. Po prostu egocentryczna baba.

"Pieśń o poranku" w towarzystwie zblendowanych truskawek :)

Pomimo irytującej głównej bohaterki książka niesamowicie mnie wciągnęła i zaangażowała emocjonalnie. To nie jest książka na jedno popołudnie, nie tylko przez objętość. Za sprawą ogromnego ładunku emocjonalnego czyta się ją powoli, bowiem nagromadzono w niej sporo wątków. To nie tylko opowieść o kobiecie która nie wie co ze sobą zrobić. Jej problemom towarzyszą dramaty osób z najbliższego otoczenia. Chociażby przyjaciółka Larissy – Che, która przebywa w Manilii i rozpaczliwie chce zajść w ciążę, dźwigając z poczuciem winy bagaż przeszłości.

To nie jest książka po przeczytaniu której wraca się, ot tak, do rzeczywistości. Kolejny raz Paullina Simons udowodniła, że potrafi czytelnika porwać wywołać w nim silne emocje, że potrafi stworzyć niezwykłych bohaterów, którzy nie są odrealnieni, których się darzy, albo szczerą sympatią, albo zgrzyta się zębami nad ich charakterem.

Bardzo polecam!