"Arystokratka na koniu" - Evžen Boček

Oj dopadł mnie moi drodzy kryzys czytelniczy. Przez dni świąteczne rozpoczęłam niepoliczalną ilość książek i po paru stronach porzuciłam. Niektóre(jak Dzieci Arbatu czytam powoli), inne(jak Srebrna Zatoka, odłożę na jakiś czas) i tak miotałam się między regałami jak kurczak z obciętą głową aż w końcu popatrzyłam na książki które przeniosłam robiąc miejsce na choinkę i uznałam, że głupio byłoby je tak przekładać, zwłaszcza że obiecałam sobie, że nie zasyfie znowu stosami miejsca pod choinkę bo mam dosyć co roku odgruzowywać miejsce przez dwa dni. Leżała tam Arystokratka na koniu, książka z serii która wyjątkowo mnie bawi, a ja przecież tak rzadko na książkach się śmieję. 

"Widnokrąg" - Wiesław Myśliwski [melancholia i realizm]

Od pewnego czasu listopad to dla mnie miesiąc Wiesława Myśliwskiego. Chociaż autora odkryłam wiele lat temu na wakacjach. Do dziś pamiętam jak byłam z przyjaciółmi na wakacjach w Krynicy i w telewizji śniadaniowej mówili właśnie o Traktacie o łuskaniu fasoli, później poszłam w miasto i akurat w księgarni była ta książka i wróciła ze mną do domu. Zakochałam się w tej książce i krok po kroku zdobyłam wszystkie powieści, a że od paru lat gdy wychodzi nowa książka to jest jesień, to właśnie o tej porze roku, uciekam od świata i zanurzam się w lekturze. Widnokrąg zdobyłam cudem, wiele lat temu i stała ta książka na półce, jak niemy wyrzut sumienia. Korzystając z długiego weekendu, z tego że nie muszę biegać, wychodzić, oddałam się lekturze. 

"Wielka samotność" - Kristin Hannah ["Nie zawodzi się ludzi, których kochamy."]

Na moich stosach hańby piętrzą się dziesiątki trupów z półki. Od czasu do czasu idę po rozum do głowy i wyrzucam wszystko z koszyka księgarni internetowej(dobra, najpierw robię print screena) i oznajmiam sobie stanowczo, że najpierw zaległości. Ponieważ niedawno, w Polsce ukazała się trzecia książka Kristin Hannah, a ja chciałam ją przeczytać a już kilka razy sparzyłam się na automatycznym kupowaniu, postanowiłam zabrać się za zaległości. Owszem Słowik mi się podobał, nawet bardzo, a Wielka Samotność leżała na półce już tak długo, uznałam że gdy będę miała za sobą dwie powieści autorki, rozsądzę, czy chcę kontynuować literacką przygodę i inwestować w to ciężko zarobione złotówki. Zaczęłam czytać w niedzielę, skończyłam w piątek. Książka była nudna, czy powrót do pracy wydrenował mnie z sił? 

"Okna niebios" - Gonzalo Giner

Dookoła mnie piętrzą się stosy hańby. Książki  polecane przez znajomych, te tytuły, które chcę i musze przeczytać a później tak trochę o tym zapominam, czytam inne tytuły, a te wymarzone i wyczekane spadają w kolejce, gdzieś na dół, aż w końcu - a mówię to serio - moja podłoga je zjada. Co się dzieje, żebym jednak je odzyskała i przeczytała. Najczęściej, jakieś wolne, chorobowe, albo coś mi o nich przypomni, na przykład osoba od której dostałam daną książkę zapyta jak mi się podobała. Okna niebios rzuciły mi się w oczy, bo jeszcze nie zniknęły mi z oczu, a uznałam, że no kurczę ciągle coś nowego przychodzi, może by zabrać się za jakiegoś trupa z półki. Spodziewałam się książki w stylu Dana Browna.  

"Ku Klux Klan. Tu mieszka miłość" - Katarzyna Surmiak-Domańska [american dream rasizmu]

Nie wiem jak to się dzieje, że jedna osoba rodzi się w domu w którym panują uprzedzenia, a sama jest pełna tolerancji, widzi godność w każdym człowieku. Inna urodzona w domu liberalnym, w którym uczy się o poszanowaniu praw człowieka, później wychodzi na ulicę z kamieniem. Czy niektórym dany jest taki światopogląd, a innym przeciwny? I ten świat będzie trwał dopóki się nie powybijamy? Wychowałam się na konserwatywnej galicyjskiej wsi. Nie mogę powiedzieć, żeby chowano mnie w duchu jakiejś wielkiej tolerancji, moja Babcia, nie przepadała za Rosjanami i Niemcami, sądzę że to pokłosie wojny. Na tej wsi, słyszy się niepochlebne zdania o żydach o ludziach w innym kolorze skóry się nie mówiło, bo to jednak wieś. I tak, gdy jestem w dużym mieście i widzę inny kolor skóry, mój wzrok to wychwytuje. Nie uważam się przez to za rasistkę, chociaż spotkałam się z takim rozumowaniem, że skoro to widzę, to brak mi tolerancji. Pewnie gdybym mieszkała z rok w Warszawie to bym przywykła. Ku Klux Klan kojarzył mi ię z Przeminęło z wiatrem tam gloryfikowany, ukazany jako obowiązek dżentelmena, który musi chronić rodzinę, przed bezczelnymi czarnuchami. Później gdy czytałam inne książki o rasizmie dostrzegłam, że segregacja rasowa nie zakończyła problemu dyskryminacji. Czy ta książka coś mi rozjaśni? 

"Ps. Kocham Cię" - Cecelia Ahern

Bywa, że uprzedzę się do jakiejś książki i chociaż wcześniej z jakiegoś powodu chciałam ją przeczytać, chciałam ją mieć, to finalnie zostaje skazana na zapomnienie wśród bezkresu półek.  Pamiętam, że krótko po premierze Ps. Kocham Cię  w wersji filmowej dostałam płytkę z filmem od koleżanki. Oglądnęłam i nie rozumiałam, co koleżanki widzą w tym filmie. Jestem znana płaksą, a do dziś pamiętam, że film naprawdę nie zrobił na mnie wrażenia, a koleżanki tak się jarały. Mało brakowało, a wykluczyłyby mnie z grona romantyczek. Na półce miałam tę książkę, ale było nam nie po drodze. Widzę, że pożyczyłam ją kilku osobom, które zagięły mi grzbiet, ale to wydanie kieszonkowe, a takie ciężko czytać w inny sposób. Wracając z pracy w środę Agnieszka wyprała mi mózg, że ta książka, taka romantyczna, taka wzruszająca i się ugięłam. Powiedzmy, że dzień szukałam książki(była na linii wzroku), a dzień czytałam. Ile razy usnęłam? - dwa. 

"Love Rosie" - Cecelia Ahern

Należę do fanek filmu Love Rosie. Koleżanka polecała mi film i się w nim zakochałam. Bardzo mi się podoba, nie ukrywam, że aktora grającego Alexa kocham. Później Agnieszka polecała mi książkę, twierdząc, że film jest beznadziejny w porównaniu z książką. Ja do Anhern się zraziłam, nie odpowiadała mi jakaś jej książka i obawiałam się że się zawiodę. Agnieszka mi truła, że książka taka świetna, i w końcu sobie nabyłam, poleżała książka swoje, umówmy się, że u mnie te książki nabywają długo mocy urzędowej. Czytałam od niedzieli, do środy rano. Powiem Wam, że książka na tyle różniła się od filmu, że mogłam zanurzyć się w akcji z wielką ciekawością.  

"Porozmawiaj z księżycem" - Justyna Adamów-Bielkowicz [najlepsza powieść obyczajowa jaką czytałam, dla wszystkich co kochali starą Jeżycjadę]

Znajomości z blogosfery mają masę zalet, dzięki ludziom poznaję świetne książki. Kiedyś z Agnieszką rozmawiałyśmy o książkach, które są świetne, ale jest o nich cicho. Taka rozmowa zaczęła się od Księdza Rafała którego jej poleciłam i który Agę zachwycił i wtedy Aga powiedziała mi o książce Porozmawiaj z księżycem. Aga, wcielenie szczodrości powiedziała, że kocha tę książkę i dlatego mi jej nie ofiaruje, a to już znaczyło wiele, bo było jej przykro. Dopadłam powieść na aukcyjnym portalu i leżała długo na stosie hańby pod biurkiem. Zaczęłam ją czytać i byłam zauroczona. Ta książka ma wszystko, za co kochaliśmy Jeżycjadę dopóki się nie skiepściła. To obraz domu, do którego chcemy wejść na herbatkę, posiedzieć, pośmiać się, albo nawet pomartwić. To skandal, że o tej książce było tak cicho. To jedna z najcudowniejszych książek jakie czytałam. 

"Piołun na zapomnienie" - Anna Trojanowska

Akcja wyczytywania zapasów trwa i sięgnęłam do najhaniebniejszego stosu, jednego ze stosów pod biurkiem, które jest prawdziwym cmentarzyskiem zapomnianych ksiąg, polem hańby etc., etc. Sięgnęłam po książkę polecaną przez moją ukochaną Agę. Zanim Aga powiedziała, że jest świetna, widziałam ją w Empiku i kusiła mnie wielce, ale jednak przypomniałam sobie wtedy ile mam zapasów i stwierdziłam, że wypada jednak wyczytać trochę z tego co mam. Opis na okładce jednak kusił, a później podczas jednej z pokrzepiających rozmów z Agnieszką, ona powiedziała, że jest tą ksiażką zachwycona i była na tyle kochana, że mi ją przysłała, a ja byłam na tyle niegodziwa, że nie czytałam jej od razu. Co się odwlecze, to nie uciecze. 

"Minione chwile" - Gabriela Gargaś

Wzięłam się ostatnio mocno za wyczytywanie zapasów. Tak jak na IG postanowili widzowie, nim nie wyczytam 50 tytułów to koniec z zakupami - trzymajcie kciuki. Tak więc wygrzebałam z przepastnych stosów powieść Gabrieli Gargaś, już prawie nie pamiętam kiedy ją kupiłam, na pewno dawno, bo jeszcze w Lublinie, no i na pewno przed zawodem, spowodowanym świąteczną powieścią Gargaś, albo coś koło tego. Później już obawiałam się kupować książki tej autorki, bo ta gwiazdkowa powieść była taka bardzo nijaka. Stwierdziłam, że raz kozie śmierć i dam się porwać temu szmaragdwemu wdzianku. Zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać, niewiele było recenzji tej książki. 

"Miłość Pat" - Lucy Maud Montgomery

Z kontynuacją opowieści o Pat miałam się wstrzymać, w końcu tyle książek w święta czekało na przeczytanie. Jednak zdjęłam z półki dwa tomy i tak w sumie byłam ciekawa co będzie z Pat. Niby miałam swoje typy bo jednak Montgomery jest schematyczna i lubi takie stałe chwyty, no ale doza niepewności, gdzieś się tliła. Drugi tom jest obszerniejszy, ale też ma tematykę bardziej pasująca do dorosłej kobiety. Skończyłam czytać po całym dniu, popłakałam się i było mi tak dobrze, tak ciepło. Potrzebuję takich książek, pełnych ciepła i dobra codzienności i tych dobrych łez.  

"Pat ze Srebrnego Gaju" - Lucy Maud Montgomery

więta są okazją do powrotów do ukochanych książek. Sprzyjają temu tak zwane wiosenne porządki, które wprawdzie bojkotuję, ale czasami z rozpędu coś tam zgarnę, ot chociażby z tak prozaicznego powodu, by nie wybić sobie zębów. Tak więc przekładałam hałdy książek i w łapska wpadła mi Ania z Avonlea, podczytywałam ją sobie do posiłków i akurat wczoraj skończyłam i już z rozpędu miałam czytać kolejne części, ale pomyślałam sobie, że na święta idealna byłaby Montgomery, książki o Emilce powtarzałam akurat w Wielkanoc parę lat temu i pomyślałam, że może jakiś nieczytany tom odgrzebać. Na półce obok Emilki stała kupiona z cztery lata temu seria o Pat. Mało słyszałam o tej serii, nie widywałam recenzji na blogach, a więc może w przeciwieństwie do Błękitnego Zamku, Ani czy Emilki to po prostu słaba seria? Około trzysta stron, do połknięcia w świąteczny dzień. Polecam zapić lampką dobrego wina i zagryźć sernikiem.